Zwijmelen op Zaterdag ~ 418 ~ 21 november 2020
~ 4 = Tasja 01-02-2020 (vanaf nr. 376)
~ 3 = ikzelf 20-07-2019 / 25-01-2020 (nr. 348 t/m nr. 375)
~ 2 = Trees 11-11-2017 / 13-07-2019 (nr. 261 t/m nr. 347)
~ 1 = Marja 17-11-2012 / 04-11-2017 (nr. 1 t/m nr. 260)

 

1979; 41 jaar geleden, lag ik om deze tijd in het ziekenhuis en was ‘naar huis’ een optie die niet in beeld was, werd niet eens over gesproken.
Ik kreeg constant vermaningen dat ik niet zo moest woelen en stil blijven liggen.
Ik leerde toen, liggend op mijn rug, met de handen naar boven te breien, te haken, te borduren en te lezen, kan ik nu niet meer overigens.
Muziek luisteren was daarnaast het enige dat ik kon en al ben ik de namen dan vergeten, ik weet nog dat radio dj’s toen bijnamen hadden, in die tijd had je geen tv boven je bed hangen, je had een radio als je geluk had. Aan zo’n radio ging dan een slangetje en aan het uiteinde van zo’n slangetje zat dan een kapje in de vorm van een oor dat je om je eigen oor heen deed als je muziek wilde luisteren.
Ik lag op een zaal met rijen van 4 bedden, 4 tegenover elkaar dus 8 per zaalsectie, elke sectie had een scheidingswand die niet tot aan het plafond reikte.
De mensen om mij heen lagen er allemaal korter dan ik dus het kwam regelmatig voor dat ik geluk had en muziek kon luisteren via 2 oren.
De kwaliteit en volume waren echt niet om over naar huis te schrijven dus als dat gebeurde dan was ik blij… vooral als onderstaand liedje dan gedraaid werd… Onvergetelijk dus voor mij:

 

44 Hartenluchtjes op “Zwijmelen op Zaterdag #418”

  1. Ik ken die ‘oortjes’ nog wel, en ook het liedje. Toen Mclean een aantal jaren geleden in de Groningse Oosterpoort optrad riep iemand uit het publiek (niet ik) “Vincent!’ Waarop hij zei: ‘Shut up’. Dat vond ik wel passend op de een of andere manier. 🙂

    1. ….Zo ervoer ik het toen niet hoor… en achteraf, men deed wat men toen ‘nodig’ achtte vanuit medidsch oogpunt… ik werd ook bang gemaakt, nooit meer lopen, nooit meer dansen etc (terwijl ik toen een wedstrijddanser was)

  2. O ja die grote zalen herinner ik me nog wel, net als de oortjes. Gelukkig niet uit eigen ervaring maar van bijv. mijn moeder ‘s en later Henk’s opnames. Toen ik zelf “aan de beurt was” was het al iets beter maar door de heimwee was dit nummer zéker wel van toepassing;-)
    Nog steeds een geweldig nummer dat het in die tijd goed deed in de hit parade.

  3. Heerlijke Zwijmel en passend bij deze voor Jou wat droevige herinnering. In het ziekenhuis liggen is niet leuk, en zeker niet als het voor langere tijd is. Ik herken het dat om je heen er weer bedden vrij komen. en er nieuwe patiënten komen te liggen. Voor mij was het toen dubbel erg omdat ik in het buitenland lag, en niet kon communiceren met de anderen op de afdeling. En toen was de muziek op mijn Ipod het gene wat mij er door hielp. Uren heb ik geluisterd…. Ik sluit mij aan bij rietepiez… Wat een prachtige Header, zou hem zo willen stelen.
    Fijn Weekend!!

    1. Ik ben toen bijna 3/4 jaar onderweg geweest….

      Ohhhjoh, dat lijkt me erg….. ik voelde me toen al niet goed als jong meisje tussen al die oude vrouwen (waren ze toen inmijn beleving)

      Zie je mail

      Dank je wel, jij ook

  4. Wat een geweldig nummer is dit toch! Lang niet gehoord ook…
    Bijna niet te geloven maar ik lag in dezelfde tijd ook in het ziekenhuis… 🙄
    Twee weken, hoewel ik het ontzettend lang vond duren. Ik lag op een kamer van 2 en heb heel lang contact gehouden met mijn kamergenote.
    Het nummer van de ziekenhuisradio dat mij bij is gebleven is Fly too high van Janus Ian…
    Fijn weekend!

  5. Wat een geweldig nummer is dit toch! Lang niet gehoord ook…
    Bijna niet te geloven maar ik lag in dezelfde tijd ook in het ziekenhuis… 🙄
    Twee weken, hoewel ik het ontzettend lang vond duren. Ik lag op een kamer van 2 en heb heel lang contact gehouden met mijn kamergenote.
    Het nummer van de ziekenhuisradio dat mij bij is gebleven is “Fly Too High” van Janus Ian…
    Fijn weekend!

  6. Oh ja die oorschijfjes, was ik helemaal vergeten terwijl ik er toch heel wat gesopt heb als er weer een patient naar huis mocht of werd overgeplaatst.
    Ik was n.a.v. jouw verhaal weer even in het AZG althans toen heette dat nog zo.

    ot: Wat een enig plaatje van Snoopy die muzieknoten in zijn kruiwagentje heeft.

    1. Terwijl ik het schreef schoot jij door mijn gedachten en ik vermoedde al wel dat een soortgelijke reactie van jou weg zou komen…

      Ja klopt AZG… het oude deel waarin ik toen lag staat er nog steeds zag ik in februari

      Ja lief hè… niet zelf gemaakt hoor, gewoon eerlijk gejat vanaf het internet…

  7. Het is een mooi, maar diepdroevig nummer. Heerlijk om bij te snotteren als je daar eventjes behoefte aan hebt en ik kan me voorstellen dat je er toen ook best bij kon janken. Niet alleen om de smartelijke toon van de song, maar ook en misschien wel vooral omdat je zo lang zo eenzaam in dat ziekenhuis lag. Ik kan er nu in ieder geval alsnog om huilen, als ik denk aan het tienermeisje Mel die iets onbegrijpelijks moest meemaken en daardoor zo’n belangrijk deel van haar jeugd op een afdeling met ‘oude’ vrouwen verbleef. Dikke knuffel!

    1. Ja klopt…zo ervaar ik het nu ook … maar toen niet…. 16, van ‘t platteland, groener dan gras, wist ik veel…. Die eenzaamheid was er al, daarvoor hoefde ik niet in het ziekenhuis te liggen, ik was altijd een eenzaam kind en dat ben ik tot op de dag van vandaag nog steeds… (niet om zielig te doen, gewoon realiteit)

      Huil maar niet, nergens voor nodig en bovendien verandert het niets aan toen/nu

      Mijn jeugd was al een rampzalige tijd en na die periode in dat ziekenhuisbed deel van het ‘grijze’ verleden

      thxxx

  8. Ook wat ik hier lees in de reacties stemt me droevig, ook al weet ik dat jij er nuchter over schrijft.
    Mooi melancholisch lied.
    En dat het blijft duren, erg, dat bed in die periode bracht dus niet veel op?

    1. hoeft niet hoor!!

      Ja ik vind het nog steeds een mooi lied.

      Nou ja.. het is maar hoe je het bekijkt…. toentertijd zei men: “jij loopt nooit meer” …. anderen zeiden ‘met rust veel rust heel veel rust groeit de boel weer aan elkaar en hoef je niet defintief in een rolstoel’ …. en zo waren vele witte jassen met meningen … als 16 jarige ben je nog niet volgroeid dus daar was alle hoop op gevestigd.

      Ik kon lopen, heb wel periodes in rolstoel gekend, op krukken etc etc … maar ik kan lopen… ben wel chronisch rug-& pijnpatient maar ik kan lopen… ben incontinet geweest maar sta al weer jaren droog…

      kortom… het was pech ja… maar daarover treuren is zinloos… ik probeer altijd te bedenken dat het ook anders had kunnen zijn dus slechter in die context… 24/7 verlamd en van zorg afhankelijk… ipv zoals het nu is.. . dus nee ik spreek zelf van ‘geluk gehad’ …

      Wat het opbracht is én negatief omdat ik veel moest laten varen …. dansen toekomstdromen .. maar ook positief omdat ik nog steeds wel kan lopen en niet meer incontinent ben

  9. Prachtige zwijmel, eigenlijk lang niet gehoord, beetje ondergewaardeerd nummer vanwege zijn andere hits denk ik, verhaal er bij is minder, maar gelukkig toch nog redelijk goed afgelopen, en het op andere manieren leren omgaan met bezigheden klinkt me bekend in de oren, op min 17e zat ik ook in soort gelijke situatie, leren opgaan met mijn beperkingen op dat moment…

    1. Ja toch… jah hoe en waarom weet ik niet …. ik heb zijn verhaal achter dit nummer ook niet …

      Jah ik weet het man… en zie waar we nu zijn 40 + jaar later, we staan er nog steeds ! Wij zjn de overlevers!

  10. De oortjes waar de muziek uitkwam waren wit met gaatjes erin.
    Een heel droevig nummer maar je verhaal is het droevigst. Dat je dit nog steeds een mooi liedje vindt (wat het ook is) betekent wel dat je er geen trauma aan hebt overgehouden.
    Zo jong en al zo praktisch ingesteld…daar heb ik enorme bewondering voor.
    Dikke liefs ♥

Lucht je ❤️

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.