Yuka & Yura

Op 27 november jl. werden in Ouwehands Dierenpark te Rhenen 2 IJsbeertjes geboren. Na verloop van enige tijd kreeg de tweeling namen Yuka & Yura.  11 juni overleed Yura en vandaag kwam Ouwehand met een update over deze verdrietige gebeurtenis.

Op 11 juni 2020 overleed ijsbeer Yura op de leeftijd van zeven maanden aan de gevolgen van interne bloedingen, vermoedelijk veroorzaakt door haar oudere, bijna volwassen zus Sura.
Moeder Freedom en haar twee jongen Yura (v) en Yuka (m) leefden al een aantal weken samen met oma Huggies (de moeder van Freedom) en Sura. Sura is vijf jaar oud en weegt inmiddels bijna 300 kg. In de lange ervaring die wij met de fok van ijsberen hebben is een vergelijkbare combinatie van oudere en jongere dieren vaker toegepast en ook altijd goed verlopen.  Sura en de jongen speelden regelmatig met elkaar, altijd onder het toeziend oog van hun moeder en oma.
Moeder Freedom beschermde haar jongen al vanaf het begin dat alle ijsberen samen zaten intensiever dan voorgaande keren. Zo kenden we haar niet. Dit was achteraf eigenlijk al een teken dat er iets niet in orde was. Op het moment dat Sura haar hardhandige spel met de veel kleinere Yura (65 kg) startte (wij denken dat het geen bewuste aanval was), bleef moeder Freedom echter afzijdig. Ze verdedigde haar jong niet (meer).
Dit gedrag denken we op basis van de sectie-uitslag verklaren. Daaruit blijkt dat Yura leed aan een luchtweginfectie waar ze op het oog (nog) geen last had. Op basis van het gedrag van moeder Freedom vermoeden we dat zij het wel ‘wist’. Er is algemeen bekend dat moeders hun pasgeboren jongen soms niet verzorgen als ze mogelijk iets mankeren. Freedom heeft in dit geval de ‘natuur’ haar gang laten gaan.

_ _ _ WNF beschrijft hoe, in snel toenemende mate, IJsberen bedreigd zijn.

Over Melody

❤️-elijk Welkom én voel je vrij om je ❤️ te luchten. (mag ook in: mel62ko@gmail.com)
Voeg toe aan je favorieten: Permalink.

22 reacties

  1. Ach, wat spijtig. Maar inderdaad, dieren weten meer dan wij vermoeden.

  2. Toen mijn konijn Bandiet een nestje kreeg, duwde ze er een jong uit. Ik heb het voorzichtig teruggelegd. Ze accepteerde dat en zorgde voor het jong. Na een maand bleek dat het kleintje een afwijking had: het kon alleen rondjes lopen. Een onherstelbare hersenaandoening, zei de dierenarts.
    Het blijft triest als (jonge) dieren overlijden wanneer die aan jouw zorg worden toevertrouwd.
    Dikke liefs ♥

  3. C.J.M. Beeris -v. Schaik.

    Dat is de natuur, zij hebben het geweten! Een luchtweg infectie?
    Ziek? Het is hard, verdrietig, maar zo werkt de natuur! xxx Liefs.

  4. Fijn dat ze dat communiceren. We denken weleens alles te kunnen sturen, maar de natuur laat zien dat dat niet altijd kan.

  5. Zo gaat dat inderdaad vaak in de dierenwereld, dieren die iets mankeren kunnen later niet voor zichzelf zorgen en aan kneuzen héb je niets in de natuur dus dan grijpt het instinct in, verdrietig maar ik denk soms dat wij mensen er een voorbeeld aan zouden moeten nemen.

    • ‘vaak’ (in een gecontroleerde omgeving als een dierenpark, reservaat etc ja maar in het wild gaat het ‘gewoon’ altijd zo.

      Ja dat vind ik nu ook …. al moet ik dan wel erbij zeggen dat ik dat 35 jaar terug niet met je eens zou zijn geweest, sterker nog, wellicht heel boos geworden zou zijn omdat ik toen volop in vruchtbaarheidsproblematiek zat terwijl we zo graag kinderen wilden .. en dus geen abortus overwogen zou hebben als ik zwanger geweest zou zijn van een ‘kneus’. Dit zal wel altijd een precair onderwerp blijven denk ik

  6. Mijn geweten zit vaak dwars in de wetten der natuur. Ik zou het liefst alles willen laten leven…maar zo is het leven niet. Vroeger hadden we een ei, wat telkens weer door de kip naast het nest werd gedrukt. We vonden het zielig en ‘redden’ het ei.
    Er uit kwam een kuiken wat anders was dan de rest, en diepongelukkig bovendien. Na een moeilijke groei at het beestje uiteindelijk niet meer en bleef zielig in een hoekje zitten. Er moest een einde aan komen, dat was duidelijk. Mijn vader deed het werk, rillend van ellende. Toen het klaar was kwam hij groenig de keuken binnen.
    Als we het instinct van de mamakip hadden gerespecteerd was het arme kuiken een hoop lijden bespaard gebleven en voelde mijn lieve vader zich geen dierenkiller.

    Trouwens, ik voel aan mijn kind ook als het niet lekker gaat. Ik ruik het aan hem, ik zie dingen die nog voor andere ogen verborgen zijn. Ik ben dus gewoon een diertje 🙂

    Liefs xx

  7. ik leerde al jong , dat moeder altijd gelijk had
    en wat ik hier lees van alle moeders beamen dat
    wat ik leerde op de landbouw school in de jaren ’60 staat daar haaks op 🙁

Lucht je ❤️

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.