Witte Jassen

Vorige week zag ik er dus een aantal en werd ik op diverse manieren ‘uitgezogen’.
“U moet maar zo denken: het is voor het goede doel…” zei de cardioloog toen ik opmerkte dat ik de ontmoetingen met witte jassen van divers allooi wel eventjes welletjes vond. Het kostte wel ff wat moeite om mijn lippen stijf op elkaar te houden en de vraag ‘welk doel dan?’ binnensmonds te houden om een gesprek van onbekende lengte daaropvolgend te voorkomen en de bijbehorende, logisch opdoemende, vragen te vermijden. Pech voor mij, naar aanleiding van het antwoord van die cardioloog, is dan wel dat ik voorlopig nog even niet van die witte jassen af ben.

Vorige week zat ik dus niet alleen een aantal keren in het ziekenhuis hier in de stad bij de cardioloog en zijn vriendjes & vriendinnetjes elders in het gebouw, maar moest ik ook weer naar een witte jas voor dieren. Vanyars oorproblematiek sinds Sinterklaas gaat maar niet over en om te voorkomen dat dat dier onnodig lang last heeft werden er nu rigoureusere zaken besproken omdat de ‘mildere’ zaken overduidelijk geen succes hadden geboekt. Kortom, met weer een forse aderlating via mijn bankpas en een aantal zakjes met pillen en een paar afspraken voor de komende weken (waarvan de rekening dus ook nog gaat komen *zucht*) kon ik de dierenartspraktijk weer verlaten. Moest in de praktijk wel effe met de billen bloot, spreekwoordelijk dan natuurlijk, want tja mijn dieren laten lijden wil ik absoluut niet maar als je geen doekoe hebt hoe los je dat dan op? Gelukkig sta ik bij de praktijk goed bekend en maakten ze er dus geen probleem van, pfeww in ieder geval is dat niet iets waarover ik me zorgen moet maken, al hoe zo’n hekel ik dan ook heb aan het hebben van schulden. Maar goed, voor mijn dieren heb ik dat uiteraard wel over!

Deze week én volgende week heb ik zowel in het WZA (Assen) als in het UMCG (Groningen) tal van afspraken staan. De cardiologen willen eerst alle uitslagen binnen hebben en met elkaar overleggen. Ook wordt onderzoek gedaan naar de psychosomatische kant van het hele verhaal. Mijn medicatie is deels gewijzigd en het lijkt erop dat die pil het beter doet dan zijn voorganger. De andere medicijnen moeten nog even wachten… pas als alle uitslagen bekend zijn en de heren / dames met elkaar overlegd hebben krijg ik duidelijkheid over hoe het dan verder moet. Afgezien van mijn mentale problematiek is het natuurlijk niet normaal dat ik te moe ben om zelfs maar van de bank af te stappen om naar de wc te gaan. Ik fiets elke dag zo’n 8-10 km, ik wandel elke dag 3-5 km en ik doe (deels) de huishouding omdat ik vind dat ik dat allang weer zou moeten kunnen. Ik eet gezond, 3x per dag, 99% lactose- & 90% glutenvrij, ik sport dus elke dag, ik rook nog steeds niet (!!!), ik slaap 10-12 uur per dag…. en toch voel ik me geen 57 maar 570 jaar oud bij wijze van spreken.
Sinds ik geen auto meer heb ben ik ook veel meer dan voorheen aan huis gekluisterd natuurlijk. Ik kan niet ad hoc op ieder moment dat het in mij opkomt, de auto in stappen en rijden naar waar ik op dat moment heen wil. Na 30 jaar geen auto meer is wel ff wennen. Nu ben ik dus afhankelijk van de fiets of van de tijden dat man niet werkt / thuis is en zijn auto dus door mij gebruikt kan worden. Op de fiets kom ik niet zo ver, alle zoo’s liggen ver buiten mijn fietszone. De auto staat in principe wel elke dag tot mijn beschikking maar 4 van de 10 dagen niet omdat mans werkrooster de auto tot halverwege de middag bezet zet of vanaf het middaguur de rest van de dag.
En dan heb ik de auto tot mijn beschikking… kan ik nog niet weg want ik ben vaak te moe om achter het stuur te stappen. Het moet wel verantwoord zijn immers. Op en neer Emmen inclusief rondje park red ik 9 van de 10x niet eens en dat is maar 48,3 km enkele reis. Man houdt niet van dierentuinen dus die krijg ik echt niet mee. Met de bus is het niet te doen dan ben ik een halve dag onderweg… andere dierentuinen zijn dus al helemaal geen optie momenteel als er niet iemand is die dienst wil doen als chauffeur.
Tijdens het fietsen, tijdens het wandelen, zelfs tijden het praten met mensen, moet ik af en toe stil staan om de tikker weer rustiger te krijgen, happend naar adem, tig keer per dag, dat alleen al is zo vermoeiend. Gelukkig zijn de kriebelhoestbuien wel over dus de ‘ik stik-momenten’ zijn zo goed als weg sinds een dikke week, dat scheelt al weer.
Dat ik écht hoop dat de witte jassen met iets zinvols voor de dag komen en mijn ‘hoe het gaat’ kunnen verbeteren naar een acceptabel niveau is wel logisch toch?

Volgende week zal ook man omringd worden door een groep witte jassen. Dat ging de afgelopen weken / maanden ook al met enige regelmaat. (In de zorg moet je alleszins een lange adem hebben…) Zijn 2e nieuwe knie, die vorig jaar januari geplaatst werd, heeft dan wel het pijnniveau verlaagd maar het ongemaksniveau niet. Zijn suiker is momenteel onder controle, zijn bloeddruk nu ook, zijn cholesterol ook maar daarvoor is wel een behoorlijk aantal stappen gezet. De witte jassen van volgende week gaan hem opereren aan zijn linkeroog. Na de staaroperaties aan beide ogen bleef hij problemen houden met het linkeroog. Tal van onderzoeken wezen niets uit. Daar nam hij genoegen mee, maar ik niet (goh?!). Uiteindelijk kwam er een andere oogarts aan te pas en die constateerde een soort van gezwel op het onderste ooglid. Dat gezwel bekrast het oog bij het knipperen… iets dat je gemiddeld 29.000x per dag doet… dus ja dat dat oog geïrriteerd is, is niet zo heel vreemd of wel dan?! Dat gezwel wordt dus volgende week weggenomen.

Zo hobbelen we dus heel wat af richting gebouwen waar je liever niet rond hobbelt (tenzij je er je geld moet verdienen natuurlijk)… het enige moment chauffeurt en begeleidt man mij en het andere moment zijn de rollen omgedraaid. Die witte jassen: het ligt niet aan de inhoud (in sommige gevallen althans), maar ik ben ze knap zat onderhand!!!

1 Hartenluchtje op “Witte Jassen

  1. Goede morgen Melody, tja die witte jassen ik ken ze ook goed, die eisen wel dat je op de afgesproken tijd aanwezig bent, maar ik zit ieder half jaar echt wel een half uur of meer, na die tijd nog in de wachtkamer. Gelukkig ben ik daar wel op voorbereid en heb leesvoer of een breiwerk meegenomen. Hopelijk word je wel goed geholpen zodat je weer verder kunt gaan met je leven. Sterkte gewenst.

Lucht je ❤️

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.