Als je en ‘s ochtends en ‘s avonds de deur uit moet in deze tijd van het jaar is verlichting niet alleen handig maar ook extreem noodzakelijk. Rij ik gisterenmorgen weg zie ik aan de muren van de buren dat mijn auto wel erg weinig licht afgeeft, ik stap uit, zo te zien niets aan de hand, zij het dan dat de lampen wel iets feller zouden mogen schijnen naar mijn idee.. Gisterenavond hetzelfde verhaal, kennelijk toen erger want veel van het op mij afkomende verkeer flikkert. Eenmaal weer thuis manlief erbij, zo handig als hij is, krijgt hij het niet voor elkaar, zijn handen zijn gewoon te groot. Zoonlief, idem… Daphne heeft kleinere handjes maar die durft geen kracht te zetten uit angst iets kapot te maken. Als Niels en Anita even later komen krijgen ook zij het niet voor elkaar. Dus… besluiten we maar dat ik morgen (vanochtend dus) manliefs auto meeneem omdat hij toh met een collega mee zal rijden en dus zijn auto niet nodig heeft.

Sta ik vanochtend in alle vroegte, vroeger dan normaal, op … moet mijn auto open want de parkeervergunning en de ruitenkrabber heb ik (uiteraard) nodig en gisteren vergeten in mijn tas te stoppen. Dus niet… met geen mogelijkheid gingen die deuren open. Mopperend en wel loop ik naar manliefs auto die eveneens geen sjoege geeft. Mijn maandagmeneer eerst maar gebeld want inmiddels was ik natuurlijk al weer veel te laat. Hij was blij dat ik belde want hij maakte zich al zorgen… onderweg iets gebeurd ofzo… nee gelukkig niet.  Ik haalde heet water uit huis en even later kon ik beide auto’s openen en toch op weg naar hem toe gaan, waar ik dus ruim een uur later dan normaal binnenstapte.  Onderweg bijna nog een (ongewilde) moord begaan. Onze gemeente is fors aan het bezuinigen, welke gemeente niet tegenwoordig, dus straatverlichting is minimaal. De straten nog glad en vies, nog niet afdoende gestrooid, dus echte goed uitkijken en niet te hard rijden bovendien. Zie ik op een gegeven een schim bewegen… een roetzwarte meneer, zeer donker gekleed, besloot plotsklaps naar de andere kant van de weg te willen… een noodstop kon ik niet maken gezien het andere verkeer en de omstandigheden van het weer op de weg… die had kennelijk een doodswens ofzo… gelukkig deed de toeter van Joops auto het heel goed, hij schrok zich bekant die spreekwoordelijke dood… wat ik hem, mede uit schrik, nariep zal ik hier maar niet herhalen maar het was niet ehhh ‘Lady-like’ sak mar segguh

“Zullen we ff een frisse neus gaan halen?” vroeg ik hem zo’n 2 uur later. “Het waait niet, het is mooi buiten weliswaar fris maar ook heel lekker toch?” Dat leek hem wel wat, met de rollator enzo. Uit die droom hielp ik hem natuurlijk gelijk. Buiten is het glad dus met een rollator, veel te gevaarlijk voor een brekebeen zoals hij. Ik haalde de rolstoel erbij en even later waren we dan buiten.

Een klein rondje maar want voor iemand die in een rolstoel zit en dus niet of nauwelijks beweegt is -2, alhoewel het niet waait, evengoed erg koud. Ik maakte wat foto’s van hem om die naar zijn kroost te sturen…(klik ►►► HIER ◄◄◄) Komt er op een gegeven moment een jonge vrouw aan die in gebrekkig Nederlands vraagt of zij misschien een foto’s van ons samen moet maken, daarop zeggen we beiden natuurlijk geen nee glimlach.

Na enkele uren was ik weer thuis en stapte van manliefs auto in mijn eigen en reed naar de garage. Zoals altijd allerhartelijkst ontvangen met een grote bak koffie terwijl de ene eigenaar met mijn autosleutels ervandoor ging. Ik had die koffie nog maar half op of hij stond al weer naast me en vertelde me dat de auto klaar was, 2 nieuwe lampen erin, ik had weer licht, ruimschoots zelfs.  Toen ik vervolgens even later onze tuin binnenstapte herinnerde ik me een opmerking van Kakel  en graaide ik dus mijn foon wederom uit mijn broekzak en maakte nog een paar foto’s. Deze ene dus speciaal op Kakels verzoek zo te zeggen:

Weer even later kon ik op de bank plaatsnemen nadat ik mezelf had voorzien van een grote bak hete thee want koud was ik wel onderhand. De kerstverlichting aan, de poezen en honden maffend op hun plekjes… in alle rust weer opwarmen terwijl ik mijn blog weer bijwerk. Als ik dan even mijn hoofd optil zie ik buiten tal van ‘mutsen’ en is het genieten geblazen.

Ja natuurlijk, vanachter het glas vanuit een behaaglijk warme ruimte, zo kan ik de sneeuw wel waarderen hoor glimlach, al raad ik je wel aan me dat niet te vragen te bevestigen als je me buiten tegenkomt grinnik

UPDATE: 19.45
Toen ik zopas om 18.30 buiten kwam was het ‘mutje’ van onze tuintafel 3x zo hoog… en dat in tijdsbestek van 6 uurtjes… 3.2 km van parkeerplaats a naar parkeerplaats b … wat een drama zopas. Het sneeuwt volop, strooi- & schep-& schuifwagens blokkeren elke weg en elk kruispunt, stoplichten zijn amper zichtbaar omdat ze compleet volgesneeuwd zijn. Nou ben ik nooit bang in de auto, integendeel, maar zopas had ik een paar keer een benauwd momentje… een koppeltje randdebielen fietsen op de rijbaar, fietslicht kwam in hun woordenboeken duidelijk niet voor… tja… met een zucht parkeerde ik de auto weer thuis op parkeerplaats a. Ik stap uit de auto en zag dat  mijn voetstappen van een uurtje daarvoor al niet meer zichtbaar waren…dat belooft nog wat… Ben benieuwd hoe het er morgen rond 6.30 uit zal zien…. Mijn maandagmeneer is op alles voorbereid, alles staat in de koelkast klaar etc.