~ KIJKERIJ ~·DPA

Wijs stout in Amersfoort

 

Ergens in januari of zo, ging ik voor het eerst meekijken op de 4 webcams van Dierenpark Amersfoort die 24 uur per dag, 7 dagen in de week, op het buiten- & binnenverblijf van de Zachtaardige Reuzen gericht staan. Je kon er ook mee chatten maar daar had ik geen zin in dus dat deed ik niet. Ergens eind februari deed ik dat voor het eerst wel en gelijk al had ik een klik van 1 van de andere (mensen- uiteraard)-dames die ik daar vaak tegenkwam. Als je dan te maken krijgt met de gevolgen van C, alle dierenparken dicht, ben je extra blij toch iets van je favorieten te kunnen zien. Na verloop van tijd ontstaat er dan, net als met bloggers, een soort van band, bij elkaar betrokken voelen en met elkaar meeleven. Steeds vaker gingen de gesprekken dan ook minder over olifanten en meer over dingen die men met de anderen wilde delen, hartstikke fijn. Op een gegeven moment viel het voorstel om een dag te prikken en als groep dan naar DPA te komen om elkaar te ontmoeten en een leuke dag te hebben.
De datum zou later geprikt worden. Als iedereen weer veilig en wel kon reizen, bij anderen in de buurt kon komen etc etc. OV is voor velen (nog) geen optie (weer – meer) en daarbij, bijna allemaal van een zekere leeftijd om en nabij, allemaal een kwetsbaarheid op welk gezondheidsvlak dan ook dus tja.
Op zeker moment kwam het nieuws dat DPA een nieuwe mannetjesleeuw had gekregen dus appte Daphne mij: “wanneer gaan we?” waarop mijn antwoord was (zoals altijd) zsm natuurlijk maar ehh ik denk dat er iemand mee gaat, die is echter slecht ter been dus zie jij het zitten die persoon de hele dag in een rolstoel te duwen? Stomme vraag natuurlijk want ik weet hoe Daphne daarover denkt *glimlach*.
Het werd met Anja besproken en na veel 5-en & 6-en kwam daar een 2e dame bij met wie Anja en ik ook een grote klik voelden, Ineke. Gezien wat ik van hen wist en hoe Daphne en ik in het hele c-verhaal staan, durfde ik het wel aan een afspraak met ons 4-en te maken. Als je kwetsbaar bent maar een beetje verantwoordelijkheid aan durft terwijl je ‘gezond verstand gebruiken’ toepast dan maar samen, toch?
Vanochtend dus in alle vroegte tussen de lakens uitgegleden en na het noodzakelijke ochtendritueel en een dubbele bak koffie de auto in, op weg naar Beilen, liet ik mijn ‘Ramzes’ even brullen, want de weg was weliswaar zo goed als leeg maar de stoplichten zaten me 5 vd 6 tegen. Ik zag nog iets heel leuks in de berm maar ja ik wilde niet te laat zijn dus reed ik door met in mijn hoofd een notitie makend ‘vanavond even stoppen en foto maken’ … (mijn ktg heeft dan wel een enkele reis Gallemiezen geboekt maar toch heb ik het niet vergeten, dus die foto zit aan het eind van de reeks in het album)

Vanaf Beilen, waar Bastiaan Daphne had afgezet met rolstoel, tuften Daphne en ik 5 kwartier verder en bij de stop aldaar stapte Anja bij ons in en begonnen we aan het 2e deel van de reis, ongeveer ook 5 kwartier. Zonder oponthoud legden we gelukkig alle vier onze routes af en bij het aanrijden op het park zag ik Ineke al zitten wachten, we toeterden en zwaaiden en reden door de parkeerplaats op. Toen zakte me de moed wel even in de schoenen om eerlijk te zijn want ik zag me toch een megahoop auto’s én wat me nog nooit in Amersfoort overkomen was gebeurde nu wel, we konden de auto in 1e instantie niet eens kwijt, zó druk. “Blij dat ik rij en Scootie graag knuffelt” zeik ik in mezelf tegen mezelf want heej, ik was niet alleen, kon onmogelijk 3 andere personen teleurstellen toch?!
De rolstoel werd in elkaar gezet, mijn scoot werd in elkaar gezet en een dubbel kwartiertje later schoven we aan bij een tafel op het terras nadat we naar kamer 100 waren geweest, koffie hadden gehaald, een band van de rolstoel opgepompt bij de servicebalie, door de ingang naar binnen en via een omweg bij dat terras waren beland.
Cadeautjes !!!!!
Ik had voor de dames een minuscuul olifanten-sleutelhanger-met-lampje meegebracht met een kaart en een persoonlijke tekst en ja zonder kaart maar ook Daphne kreeg er uiteraard eentje. Ik was dus duidelijk niet de enige die tot zoiets had besloten want ook Anja en Ineke toverden cadeautjes uit de tassen. Fantanja woonde natuurlijk al een paar weken bij mij inmiddels maar nu hebben ook Ineke en Daphne een fantje en Anja had haar eigen fantje meegenomen. Het waren immers olifanten die ons met elkaar kennis hadden laten maken. (Dank je wel Ineke, je kaars ruikt heerlijk, fijne lucht in mijn neus terwijl ik hier zit te schrijven *glimlach*).

Het was overigens nog wel een dingetje, dat 1e bakkie koffie na binnenkomst. Als je DPA binnenkomt heb je gelijk rechts een restaurant, dát was gesloten. (ehhh hartstikke druk, vakantietijd etc??). Geen punt, ik ken het park op mijn duimpje, dus ff ‘gassen’ en bij Kokkie (de bruine beer) linksaf naar het restaurant een kleine 100 meter verderop. Ehhhhh niet dus, pad afgesloten, éénrichtingsverkeer. grmbllll. Oké, even ademhalen, je kent het park Ko, dus dan even wat meer meters ‘gassen’ en een paar minuten later aan de koffie. En toen? Tja! Als je dan eindelijk zover bent dat je op pad kunt ben je het 1e deel van het park kwijt. Nou is dat voor Daphne en mij niet zo erg, ook voor Ineke niet want die gaat met haar lief wel dierenparken doen maar voor Anja is dat een ander verhaal. Ik vond dat zij hoe dan ook vanaf het begin alles moest zien en niks mocht missen. Dus hoppa geheel (eigen)-wijs stout tegen de richting in waarbij ik krassen op mijn rechterarm op liep omdat ik halfhalf door de struiken reed. Het trio achter mij had iets minder geluk en werden door een park medewerker aangesproken maar gelukkig konden ze zich na enig uitleg toch bij mij voegen en konden we alsnog bij het begin beginnen.
Kokkie de Bruine Beer dus. (of hij ons nou gelijk gaf of ‘foei toch’ zei, dat zullen we nooit weten *grijns*)

Door het pad verder langs de Sneeuwuilen, Oehoe’s, Kwak’s, Kuifhoenders etc etc en de Chimpansee’s natuurlijk. Een paar foto’s gemaakt en door maar want we wilden toch wel heel graag ‘klein jochie’ Thabo zien en als het kon ook mama Kina, oma Indra en overoma Khine War War. Ennnn als het niet teveel gevraagd is … fokstier Maurice. De laatste was in 1e instantie niet te zien maar na enige tijd wel, arme lieverd was in musth maar toch nog zacht genoeg om op bezoek komende zoon even een liefdevolle begroeting met knuffel te geven. Jah dan smelt je wel hoor, ook al sta je daar als ‘nuchtere’ 55+ Groningse.

Na verloop van tijd riep ik het groepje bij elkaar want we waren pas op weg en het park is best groot, we willen niks missen (beter gezegd, ik wilde niet dat Anja iets zou missen) en bovendien was het al de hoogste tijd om onze magen te vullen. En gezien de grote drukte in het park zou ook het eten nog wel een behoorlijke tijd vergen bedacht ik, geheel terecht bleek later. We gingen verder en genoten niet alleen van het fijne gezelschap en de sfeer onder ons vieren maar vooral ook van het weer. Ik moet eerlijk zeggen dat het prima ging ondanks de grote drukte in het park. Ik heb slechts 1x moeten reageren omdat een vreemde te dichtbij kwam. Verder heb ik geen ‘zich misdragende mensen’ gezien.
“Time flies when you’re having fun” en dat bleek ook vandaag weer te gelden. Ik weet hoe het gaat als je je vermaakt en hoe gemakkelijk het is om je eigen grenzen te overschrijden dus ik hield mijn gezelschap extra goed in de gaten en met regelmatige rustpauzes was het zo maar ineens bijna 6 uur, sluitingstijd park.
Richting de uitgang maar, ik wilde nog even door de souvenirshop om een magneet te halen, voor op mijn afzuigkap, en Ineke belde haar lief en Daphne haalde mijn auto op. Voor het park wachtten we op de man van Ineke en nadat zij bij hem was ingestapt en weggereden haalden we de scoot en de rolstoel weer uit elkaar en vertrokken wij weer richting Twente. Na ettelijke km’s zag ik een reusachtige gele G op een zuil staan en Anja wist waar dat bij hoorde en weer even later stonden we in de rij van een drive om ons nog even te trakteren op iets lekkers, volop gluten en lactose maar daar zijn de pilletjes voor wat mij betreft. ZO kregen we toch nog iets lekkers warms in de maag en ook een frisse versnapering want het zonnige weer had het tot een warme dag gemaakt.
Een paar kleine files later was Anja thuis en tuften Daphne en ik door, terug naar Beilen. Daar aangekomen zag we zoon / vriend al staan en na het overplaatsen van rolstoel en Daphne van de ene in de andere auto tufte ik door naar Assen terwijl mijn duo naar Emmen terug tufte.
Thuis kreeg ik koffie en kon ik met de foto’s aan de slag. Een paar in de prullenbak maar de meesten gelukkig prima geslaagd. De olifantenfoto’s zijn natuurlijk ook gelijk naar Petra gestuurd en toen kon ik aan dit log beginnen.
Ja ik ben bekaf maar ook enorm dankbaar voor hoe het vandaag ging, ik maakte me echt zorgen over mijn eigen ‘dag’ van vandaag want tussen de oren is er het eea aan de gang en dan is het ‘geen mensen-mens’ zijn extra lastig als je een lang staande afspraak niet wilt afzeggen omdat je mensen niet teleur wilt stellen. Het weekend voor de deur dus alle tijd om uit te rusten en bij te tanken zodat ik dinsdag weer volop genieten kan met Marion & haar V-man in mijn 2e thuis, dat Marion al kent maar V-man nog niet en die wel nieuwsgierig is na Marion’s enthousiaste verhalen en bijbehorende foto’s.
Over foto’s gesproken… mijn album van vandaag bevat 165… en je kunt het openen door op onderstaande foto te klikken.

 

Foto-album met 300 foto’s van Daphne… klik op de foto hieronder:

 

Nog een cadeautje… van het park zelf:

 

30 Geluchte Hartjes op “Wijs stout in Amersfoort

  1. Het was geweldig, fantastisch, ongelofelijk, prachtig, wonderlijk (heb ik fantastisch al genoemd?) Dank jullie nog een keer heel heel erg! Het was om nooit meer te vergeten <3

  2. Lieverd, wat goed verwoord prachtig verhaal, het was een dag om in te lijsten zal hem niet vergeten!!
    Woorden schieten te kort, jij en Daphne vol zorg, uitstekende reisleidsters! Knipoog.
    Ondertussen al vele foto’s gezien maar nu lijken ze nog mooier. genieten. xx veel liefs.

  3. mogge Melody
    kom net bij jou album vandaan , en dat is schitterend
    en zo jij die dag beschrijft is dat ook , jullie hebben vast en zeker enorm genoten
    soms ff stout geweest nou dat maakte de dag juist af 🙂
    zo verder kijken
    geniet de dag

    1. Goedemorgen Karel

      Ah oké, dank je wel!

      Jij weet als geen ander hoe dat werkt hè?!

      Geniet de dag in rust voor mij…. en voor jou? Hoe dan ook, veel plezier.

  4. Kan het zijn dat ik hier ‘enig enthousiasme’ voel? 🙂
    Bij het lezen werd alvast ik heel enthousiast. Duidelijk een fijne dag, met de nieuwe omgevingen zullen we moeten leren leven.

    1. ehhhhhh tja ehhhhhhh ik durf niet zo aanmatigend te zijn door te stellen te weten wat jij voelt *grinnik*

      Ja absoluut…. en het is prima te doen (in dierenparken dan bedoel ik )

  5. Mooi, beeldend verhaal, Melody, waardoor je als lezer wordt meegenomen in jullie prachtige dag en dito ervaringen. Heel fijn dat jullie zo genoten hebben. Over beeldend gesproken….dat benadrukken de schitterende foto’s nog eens extra. Inderdaad om te smelten….Maurice en Thabo.

Lucht je ❤️

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.