Wie bepaalt wat?

Het gebeuren vorige week in Christchurch… het gebeuren deze week in Utrecht… en ontelbaar veel andere afschuwelijke voorbeelden van, in de optiek van velen, fout gedrag tegenover een medemens… Eveneens de ervaringen die ik de afgelopen 56 jaar ruim heb opgedaan in mijn betaald- & vrijwillig werkzaam- en privéleven, op alle niveaus…
Zetten mijn brein aan het denken, intenser dan normaal, en tal van vragen buitelen over elkaar heen in mijn heksenketel.
Nou ben ik onderhand oud genoeg, heb ik heel mijn leven tot dusver geleefd met een onstilbare honger naar informatie over tal van onderwerpen ongeacht welke stof ik ook tot mij nam op welke manier ook… weet ik natuurlijk dat het stellen van de ‘waarom-vraag’ zinloos is.

Maar heej, vertel dat mijn brein !!

De vraag die mij heel vaak, al heel lang, de laatste tijd behoorlijk intensief, bezig houdt is deze:
Wie bepaalt wat ‘goed’ is … wie bepaalt wat ‘slecht’ is …

Wat ik zelf, geheel persoonlijk, ‘goed’ en ‘slecht’ vind. Zijn die termen terecht en objectief?
OF worden mijn beoordelingen beïnvloed door de beoordelingen van de mensen die op mijn heen staan en in het laatste geval, wat zijn dan de verschillen tussen de beoordelingen van de mensen die heel dicht om mij heen staan en de mensen die in ruimere kring ergens staan, oftewel die mens van wie ik heel veel hou, of de mens die ik wel oké vind of de mens die ik niet aardig vind, of de mens die ik totaal niet uit kan staan?

In veel gevallen zitten waarden en normen in ons gebakken door wat wij in onze opvoeding van onze ouders meekrijgen.
In mijn geval heb ik die waarden en normen al laten vallen toen ik op mijn 16e op kamers ging wonen.
Opgevoed met oa ‘jij bent een meisje, dus doorleren is onzin, je trouwt, je krijgt kinderen en gehoorzaamt je man’ en veel meer van die klinkklare nonsens hebben mij als kind al enorm opstandig gemaakt en dat werd als tiener en jong-volwassene natuurlijk alleen maar erger. Vanaf de 1e dag dat manlief en ik samen onder één dak gingen wonen hadden wij al een totaal ander leefpatroon dan onze ouders, dat heeft heel wat strijd opgeleverd overigens maar dat terzijde.

Onze kinderen zijn nooit geslagen, amper streng aangepakt en alle regels die zowel manlief als ik ‘vroeger’ leven moesten, kwamen bij ons niet voor. Denk bijv. aan leeftijdgebonden bedtijden. Denk aan wel of niet ergens aan deel mogen nemen en ga zo maar door. Straf uitdelen gebeurde natuurlijk wel maar a) nooit langere tijd later b) niet langdurig en c) op het kind en diens karakter toegepast. Om een voorbeeld te noemen: onze dochter vond het echt een straf als ze naar haar kamer gestuurd werd, onze zoon totaal niet want die ging gewoon liggen slapen of zitten spelen.

Terug naar het begin van dit stuk.
Als je terugkijkt in de geschiedenis kunnen we allemaal wel namen opnoemen van mensen die roemrucht de geschiedenis in gingen. Hun acties, ongeacht hoeveel afkeuring die uiteindelijk ook kregen, kwamen voort uit een overtuiging toch? Al dan niet gevoed en beïnvloed door afkomst, cultuur en tijdsgeest en ideologie. Begrijp me goed, ik wil niets goedpraten noch iemand verontschuldigen voor dat wat er gebeurd is maar ik vraag me toch af in hoeverre ik een overtuiging volg, of een ideologie of wat ook maar beïnvloed door mijn afkomst, opvoeding, cultuur etc. en waarin ik dan ‘goed’ of ‘fout’ handel / ben. Waarom keur ik bepaalde zaken af, waarop is mijn oordeel dan gebaseerd, is het wel puur en alleen mijn oordeel of toch maar deels omdat ik anderen in hun oordeel volg? En in hoeverre spelen wensen, hoop, verlangens, angsten, aarzelingen en vooral gebrek aan (juiste en voldoende) kennis mee?
Aanvullend… in hoeverre worden mijn beoordelingen van nu gevormd door dat wat mij is overkomen in het verleden, door wat ons gezin is overkomen in het verleden, uitgevoerd door mensen die wij ontzettend lief hadden en 100% vertrouwden?

In mijn vorig logbericht haalde ik al eea aan. De wetenschap dat al die gedachten geen zin hebben, nergens toe leiden wellicht ook, helpt niet die gedachtegang te stoppen, niet eens zelfs maar in te korten.
Wat mij ook, tegenwoordig steeds meer, opvalt zijn de verschillen tussen de denkwijzen van de generaties.
Onze jeugd (de generatie na de mijne) is het heel vaak niet met ons eens… Mijn maandagmeneer heeft weer heel andere gedachten alhoewel hij en ik in veel dingen toch wel gelijk denken ondanks ons leeftijdsverschil van 37 jaar.

Wat mij toch wel het meest bezighoudt zijn gedachten die betrekking hebben op de gezondheid, de mentale in dit geval. Wanneer is iemand ‘gek’? In hoeverre kun je iemand om iets veroordelen als hij een ziekte in de hersenpan heeft, zij het een ah (aangeboren hersenletsel), zij het een nah (niet aangeboren hersenletsel). Ik val in de laatste categorie als zijn gediagnosticeerd in mijn 20-er jaren. En indien er sprake is van hersenletsel, in hoeverre kun je iemand dan aansprakelijk stellen voor diens daden? Waarop wordt gebaseerd dat iemand ‘ziek’ is of iemand ‘gezond maar simpelweg slecht’? Waarop baseert men dat iemand moet worden opgesloten om de maatschappij te beschermen? Of juist niet omdat je niet iemand kunt straffen voor het feit dat hij ‘ziek’ is? In hoeverre kun (moet?) je iemand iets wel of niet kwalijk nemen als het voortkomt uit een hersenletsel? En is er dan ook nog onderscheid te maken tussen aangeboren hersenletsel, hersenletsel dat buiten de persoon’s eigen schuld om is ontstaan of omdat het ontstond omdat iemand er ooit voor gekozen heeft drank te gebruiken of drugs? Ga ik er terecht of onterecht vanuit dat niemand bewust kiest voor het ‘nemen van een verslaving’, zelfs wanneer men intelligent genoeg is om te zouden moeten kunnen weten dat zo’n begin-gebruik al dan niet per definitie leidt tot een verslaving?

Tja… wie het weet mag het zeggen… laat iemand bij mij dat spreekwoordelijke kwartje vallen?

Ik flinder maar zo goed en kwaad als het gaat in een poging om van elk moment het beste te maken en daarbij oog en aandacht te houden voor alles en iedereen om me heen, niets noch niemand schade te berokkenen en daar waar nodig een tandje bij te zetten om iemand voor wie ik iets goeds kan doen te ondersteunen op welke manier dan ook maar voor mij mogelijk is.
Per slot van rekening ben ik ook maar eens mens… 1 van de talrijke stofjes in dit universum die slechts een pi-moment deel van het leven uitmaakt dat al eeuwen geleden begon en wellicht nog eeuwen ver na mij geleefd zal worden.

10x Akkoorden op “Wie bepaalt wat?

  1. In grote lijnen is het toch wel simpel, wie andere mensen naar het leven staat hoort niet in de samenleving thuis, Afhankelijk van de geestelijke gesteldheid naar de gevangenis of de kliniek, daar wil ik mijn hersens verder niet moe over maken.

  2. Al je vragen kan ik zeker niet beantwoorden.
    Maar zelf stel ik me ook geregeld vragen bij ‘wat is normaal gedrag’ en ‘wie bepaalt dit?’
    Mensen mogen elkaar niet ongelukkig maken, maar doen het vaak onbewust, in de gedachte dat het oké is.
    Moedwillig kwaad berokkenen, kan voor mij écht niet.

    1. Daar ging ik ook niet vanuit hoor, ik denk dat iedereen soortgelijk zal antwoorden zoals jij hier doet…

      Absoluut mee eens… maar dat is dus 1 van die vragen in mij, moedwillig is zo’n woord waarvan ik me afvraag of iemand een ander moedwillig kwaad berokkent er vanuit gaande dat hij dan gezond van geest is… dilemma he…

    1. Ja nou en of…. deze grote wens deel ik ook zeker met je!

      Het vreemde is dat ik over zaken die dichterbij liggen veel minder pieker, ogenschijnlijk makkelijker kan accepteren onder de noemer ‘het is zo het is’… en dat bevreemdt mij dus ook vaak

  3. Ontdekken of iemand misdadig is omdat hij normaal blijkt maar tegelijk zeer kwaadaardig of een psychopaat is, of geestesziek is, … het is voer voor psychiaters. Criminelen zien er vaak niet crimineel uit. Ze zijn charmant en doen zich aardig voor. Dat vind ik zo eng… Er loopt een heel mooie documentaire op de Vlaamse televisie over gerechtspsychiaters. Ik heb er al veel bijgeleerd. Het is wel beangstigend. Je lieve buur kan zomaar een verschrikkelijk monster zijn dat je in stukjes hakt.

    1. Ja precies….. maar niet iedere prof.hulpverlener doet zijn werk zoals het hoort en dus ontstaan er grote risico’s

      Ja klopt heb er al het eea van gezien… ik zie vaker dat soort programma’s, vind het intrigerend en het voedt mijn honger naar meer info maar tegelijkertijd zorgt het ook wel voor vragen die weer onrust oproepen he

      Ja dat klopt….

  4. Wat andere goed of fout vinden, is voor mij niet meer zo belangrijk. En wat ik vindt is bar weinig.
    Voor mij geld, VOELT het goed, wordt ik er blij van, dan kan het niet fout zijn. Immers ik ga er vanuit dat ik in de kern een goed mens ben.
    Als ik zou snappen waarom andere zulke in mijn ogen erge dingen doen, zal ik me tot hun niveau moeten verplaatsten ……….. en dat is dus iets wat ik niet wil, dus zal ik hun nooit snappen.

    1. Dat heb ik ook hoor….

      Met je 2e regel is ook niks mis… want ik mijn eigen kern ook als zo danig … alleen heb ik dan dat duiveltje in mijn hoofd met allerlei vragen die ik niet tot zwijgen kan brengen

      Met je 3e regel heb je op zich ook gelijk… het verplaatsen naar een andermans niveau doe ik ook nooit, ik ben mezelf en blijf dat ook want als ik ergens een schurft aan heb is het nepheid etc

Laat een reactie achter bij Melody Reactie annuleren

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.