Morgen is het 3 weken geleden dat ik letterlijk onderuit ging toen mijn rug mij op niet mis te verstane wijze de boodschap: ‘ik ben er ff nie’ gaf.
Wat volgde was een feestje maar dan in de negatieve zin. Huisarts en fysiotherapeuten stelden alles in het werk om het probleem niet alleen zo snel mogelijk op te lossen maar ook zo weinig mogelijk pijnlijk te laten zijn. Niet dat dat veel effect sorteerde maar oké. Ik lag en bleef liggen want met de beste wil ter wereld kon ik niet anders.

Eind vorige week weer langzaam meer op de been, medicatiedosissen verlaagd, veel fysio en het leek de goede kant op te gaan… maandagochtend kon ik dan e.i.n.d.e.l.i.j.k. wél naar mijn maandagmeneer maar al snelde voelde ik dat dat geen goed idee was geweest. Foutje bedankt. In de avond was het weer helemaal mis.

brace2

Enige tijd terug was ik boven mijn kast aan het opruimen en toen kwam ik mijn rugbrace weer tegen. Manlief hield me tegen toen ik ermee beneden kwam met het plan het weg te gooien. Achteraf? God Zij Dank! Sinds vandaag moet ik hem weer dragen, om te beginnen 3x per dag 1 uur de komende week. De kleine-spier-groepen in mijn onderrug moeten meer rust krijgen en dit is de enige methode om dat te bewerkstelligen. En ik mag, joepieeeee, de pijnmedicatie weer verhogen, zo fijn!

brace1

Kortom, ik mag weer meermalen per dag een week lang, met een onduidelijk vooruitzicht voor hoe het daarna verder zal moeten…. wurgen met dit kreng dat ik zo ontzettend verafschuw. Van comfort is natuurlijk totaal geen sprake maar ja wat moet dat moet, toch?

Hier laat ik het maar even bij, gramspuiterij over een falend lijf. Wat dit mentaal met me doet de laatste dagen is zeker niet om over naar huis te schrijven, dus doe ik dat hier ook (nog) maar (even) niet.