Plato – we300

Nieuwjaarsdag; Ze keek…..nee nog niet.
2-1, ze keek nogmaals….nee nog steeds niet.
3-1, en weer keek ze…. hmm nee ook vandaag niet.
4-, 5-, 6-, 7-1, elke dag keek ze even snel….telkens: nee nog niet.
8-1 voelde ze een beginnend ongeduld groeien toen ze het nog steeds niet zag.
9-1….zou ze kijken? zou het er staan? Neuh, vast niet, ze keek dus niet.
10-1, onder het ramen zemen vroeg ze zich af of ‘t er zou staan bij thuiskomst, niet dus!

Het was bitterkoud buiten, De gure wind speelde met haar kraag terwijl haar honden zichzelf smerig maakten door onder de bossen door te lopen noch de drassige grond te ontwijken. Her en der was het zelfs glad, meermalen dreigde ze onderuit te gaan doordat ze weggleed omdat de honden te sterk aan de riem trokken. Gelukkig ging het allemaal goed en kwam ze heelhuids thuis. Wel tot op het bot verkleumd, constateerde ze toen ze in de keuken bij de koffiemachine stond. Even later had ze een dik vest aangetrokken, kroop op de bank onder een deken en zette de tv aan. Terwijl ze nog net niet haar handen brandde aan de hete koffiebeker, jawel voorverwarmd met kokend heet kraanwater, zag ze in haar ooghoek haar laptop liggen. Weer schoot in haar gedachten waarop ze zat te wachten. Zou ze even gaan kijken? Het was immers al laat en al was hij niet altijd even punctueel, het moest toch nu wel komen zo onderhand, het mocht ook wel toch? Hij was vaker te laat maar dit keer leek het nog later, of voelde dat slechts zo? Ze pakte de laptop, opende het en opende haar mail. En jawel daar was ie dan toch! Ze opende de link, las wat er stond, schakelde naar een andere pagina en begon te typen…