Plato

Het was rustig….zou ze wel…zou ze niet?
Net alsof ‘t zo moest zijn kwam haar chef de hoek om….
Meneer Spijkerman?
Jongedame, zeg het eens?
Het is erg rustig vandaag, heeft u er bezwaar tegen als ik de rest van de dag vrij neem?
Nee absoluut niet, ruim je bureau maar op en ga gauw, heb een fijne middag, en na een joviale zwaai draaide hij zich om en liep de afdeling af.

Nog geen half uur later liep ze door de stad met redelijk gehaaste tred, ze wist waar ze heen wilde en wat ze wilde halen.
Hun eerste kerst samen moest toch wel iets bijzonders zijn?
Na enkele jaren op kamers gewoond te hebben woonde ze nu een paar maanden samen en enkele dagen geleden waren ze getrouwd, het was tijd hun paleisje in kerstsferen om te dopen, de hoogste tijd zelfs. Nu ze, onverwacht eigenlijk wel, enkele vrije uren had voelde het alsof ze tijd tekort kwam, in haar hoofd ontsponnen zich de wildste ideeën. Een snelle blik op haar horloge vertelde haar hoeveel tijd ze nog exact over had voor haar kersverse echtgenoot ook thuis zou komen. Ze wilde hem verrassen, het laatste dat hij zou verwachten was een huis aan te treffen in die specifieke sfeer.

Even na vijven ging de deur open, zij merkte het niet, zó in gedachten verzonken, in zichzelf mompelend alsof ze met een onzichtbaar iemand een heftige discussie voerde. Om haar heen lagen diverse smalle en langwerpige dozen, de deksels van die dozen er weer omheen, de inhoud open en bloot in het zicht.

Op zijn hurken zakte echtgenoot naar beneden om op haar ooghoogte te komen. ‘Wat is er?’ Haar tranen met moeite onderdrukkend stamelde ze: Ik wist niet welke jij het mooist zou vinden… bovendien past geen enkele!