Schrijverij

Waarom wel, waarom niet

Als wij ergens wat eten geven wij altijd een fooi. De ene keer wat meer dan de andere.

Met deze regel begint deze blogpost bij Joanne… en terwijl ik haar blogpost lees rijzen mij de haren ten berge als het ware. En nee dat ligt uiteraard niet aan Joanne!

Ik werk inmiddels al een aantal jaren niet meer, ook het vrijwilligerswerk staat momenteel op een extreem laag pitje. Simpelweg omdat ik er geen zin meer in heb, heb vanaf mijn 12e altijd gewerkt op diverse vlakken, betaald en onbetaald, me met ziel en zaligheid ingezet voor mens en dier, al dan niet in nood. Uiteraard binnen de *zegeningen* die mijn ziektebeelden me oplegden maar dat even terzijde.

Het onderwerp van Joannes post is “Fooi”.
Ik herinner me van vroeger hoe aan het einde van een dagreisje met een bus de pet rond ging om voor de chauffeur geld in te zamelen. Ik herinner me ook etentjes waarbij mijn tafelgenoten het vanzelfsprekend vonden de bediening fooi toe te kennen.
Inmiddels ben ik bijna 57 en constateerde ik tijdens het lezen bij Joanne die verbazing én irritatie weer die ik me van vroeger nog net zo vers herinner alsof het gisteren gebeurde.

Irritatie:
Omdat het als ‘normaal’ gezien werd en kennelijk nog steeds wordt… en ook van je verwacht wordt klaarblijkelijk, en in sommige gevallen je het ongenoegen van de ander merkt als je het niet doet, zelfs met toelichting van je motivatie indien daarom gevraagd wordt.

Verbazing:
In de tijd dat ik nog (betaald) werkte was ik werkzaam bij een bank en moest ik me elke dag weer uit de naad werken om het elke klant zo goed mogelijk naar de zin te maken. Ik werkte met zakelijke klanten die veel vermogen hadden en zoals vaak met ‘rijken’ die hebben eisen en schijt aan standaard regeltjes, om nog maar te zwijgen van beperkingen die systemen met zich meebrengen. Dus ook al wil je als werknemer wel die extra stap zetten, het is simpelweg onmogelijk omdat de systemen waarmee je werken moet hun grenzen hebben.
Als werknemer van welk bedrijf ook wordt je geacht je naar beste eer en geweten in te zetten, de beloning die daar tegenover staat is het salaris dat je aan het eind van de maand ontvangt en eventueel meer als je het geluk hebt dat je bij een bedrijf werkt, zoals ik toen, dat heel goede secundaire arbeidsvoorwaarden hanteert.
Ik heb nooit een “fooi” ontvangen, niet om gevraagd, niet verwacht ook, het kwam gewoonweg niet in mij op. Ten eerste omdat ik niet zo ben en ten tweede omdat het in mijn werk niet bestond. Ongeacht het feit dat ik jaar in jaar uit aan het eind van de werkdag mijn werk mee naar huis nam (onbetaald) en thuis verder werkte om de volgende ochtend met een schone lei te kunnen beginnen.
Ook heb ik jaar in jaar uit in het vrijwilligerswerk gezeten, zonder welke vorm van “fooi” dan ook. Het kostte mij niet alleen heel veel tijd maar ook heel veel energie. Ik ben niet een persoon die maar half werk levert, ik doe of iets zo goed mogelijk of ik begin er niet eens aan.

Waarom moet er verschil gemaakt worden tussen mensen die beloning voor hun arbeid krijgen?
waarom heeft één deel recht op “fooi” en het andere deel niet?
In de horeca bijvoorbeeld, de bediening aan jouw tafel krijgt “fooi” maar wat krijgt de kok in de keuken? Degene die ervoor zorgt dat het restaurant schoon is? Degene die ervoor zorgt dat het restaurant geen ‘nee’ moet verkopen als jij om een bepaald iets aan hapjes en drankjes vraagt? Degene die het terras veegt? Degene die de remsporen uit de wc-potten boent?

Iedereen mag anders denken (gelukkig) en daarnaar handelen zoals het hem het beste bevalt en voor diens gevoel goed is maar “fooi” zal niemand van mij ooit krijgen want ik vindt het je reinste onzin. Als ik in de supermarkt mijn boodschappen betaal geef ik ook geen “fooi” aan de kassamedewerker, of aan een vakkenvuller, of aan de leveranciers die die winkel bevoorraadden of de vrachtwagenchauffeurs die die winkel tig keer per dag aanrijden. Waar ook, waarvoor ook, ik betaal de vraagprijs en geen cent meer of minder.

De enige plek waar ik afding op de prijs is een rommelmarkt en oh ja ook op Marktplaats vertik ik het standaard de gevraagde prijs te betalen *glimlach*.

Melody

❤️-elijk Welkom én voel je vrij om je ❤️ te luchten. (mag ook in: mel62ko@gmail.com)

https://melodyk.nl

4 geluchtte ❤️❤️ op “Waarom wel, waarom niet

  1. als ik van iedere passagier welke ik op vakantie had gedrukt met het vliegtuig een fooitje had gehad ppppffftttt 🙂
    tevreden zeg in een restaurant , goed eten en goede bediening , ja dan wil ik nog wel eens naar boven afronden
    maar ik maak er geen regel van

  2. Ik begrijp je wel. Ik heb bij de belastingdienst gewerkt. Eigenlijk een ondankbare baan. Al had ik het wel naar mijn zin. Zodra je vertelde waar je werkte verschoot iedereen van kleur.
    Hubbie heeft 30 jaar bij de Rijksbelastingdienst gewerkt en 10 bij de gemeente. Ook de belastingen. Het werd je persoonlijk aangerekend als mensen hun belasting moesten betalen.
    Wat betreft de fooi, ik maak er niet altijd een gewoonte van. Meestal bij de eettentjes waar ik bekend ben. Het gaat in een pot en de fooi is voor iedereen. Ook voor de kok.
    Bij de kapper hetzelfde. Gewoon voor iedereen.

    Het blijft een vrijwillige keuze. Het moet niet opgelegd worden want dan ben ik ook weg.

    Liefs Joanne

    1. Had ook niet anders van je verwacht 🙂 Soortgelijke verwijten kreeg ik vaak als het ging om hypotheken en verzekeringen terwijl dat totaal niets te maken had met het werk dat ik deed. En ook de negativiteit die je kreeg als je niet ‘iets kon regelen of wijzigen’.

      Ja toch, dat vind ik dus ook

      Liefs terug

Voel je vrij je ♥ te luchten...

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.

Back To Top
%d bloggers liken dit: