Voorgevoel

Hoezo ‘voorgevoel’?

Aan het eind van de vorige week had ik besloten het van ‘t weekend rustig aan te doen om te proberen een beetje bij te tanken. De afgelopen weken waren met mijn beide heren wel heel erg druk en vooral fysiek enorm intensief. “Als ik al niet wist dat ik geen 20 meer ben weet ik dat nu wel”, zei ik op zeker moment toen ik vrijdagavond na een heerlijk uitje op de bank plofte.
Het bijtanken lukte slechts voor een klein deel want gisteren was ik de hele dag onrustig, alsof ik te moe was om bij te kunnen tanken, andere verklaring had ik er niet voor. Klaas Vaak schitterde de afgelopen nacht door afwezigheid en ik heb me dan ook grotendeels bezig gehouden met de inhoud van onze dvd-recorder.
Zoals elke ochtend rammelde mijn wekker om 6.30 terwijl ik net een uurtje of 2 eerder uiteindelijk toch in slaap gesukkeld was. Ik deed mijn ochtendverplichtingen snel als altijd en hobbelde naar de auto op weg naar mijn ander adres.
Op zeker moment kom ik bij het station en daar is een zeer onoverzichtelijke oversteek gemaakt voor komers/vertrekkers van bus en trein dus nadat ik gestopt was en zag dat ik veilig kon doorrijden, trok ik op en ineens een stuk lawaai, schrok me rot. Trillend van de schrik en zenuwen reed ik enkele meters verder, zo langzaam mogelijk uit angst voor weet-ik-veel, om de auto op een veiligere plek voor andere weggebruikers en mezelf te plaatsen.

Mijn eigen garage was om die tijd nog gesloten dus belde ik de ANWB. Nadat ik me door een ellenlang zeurmenu had heengeworsteld kreeg ik een medewerker aan de telefoon die me het hemd van het lijf vroeg en me vertelde dat ons abonnement (a 150 euro per jaar) niet toereikend was en er een aanvulling moest komen van 90 euro om nu gebruik te kunnen maken van een monteurservice. Zuchtttttt.
Toen kon het wachten beginnen… ik weet dat nog geen 2km terug op mijn route een ANWB-service-punt zit… ik liet de auto draaien uiteraard want het vroor nog… en ja hoor ruim anderhalf !!! uur later kwam er een busje aan. Zeer vriendelijke meneer, daar niet van, maar mijn humeur was natuurlijk ver beneden vriespunt gezakt.
Ik ga niet voor mijn lol ‘s ochtends zo vroeg de deur uit, in het donker, in de vrieskou langs de weg staan wachten op hulp. Eentje waarvoor ik fors moet betalen ook nog en dan anderhalf uur moet wachten.

De monteur constateerde een gebroken voorveer en een kapotte schokbreker. (veelvoorkomende klus in deze tijd van het jaar blijkbaar, vooral wanneer vorst en dooi met ettelijke graden verschil elkaar heel snel afwisselen zoals de afgelopen dagen, afgaande op wat die monteur vertelde…) Hij repareerde het provisorisch waarna ik linea recta naar mijn garage kon rijden. Die had gelukkig tijd en vervangingsmateriaal op voorraad, en nog belangrijker op dat moment, een leenauto. Uiteraard had ik mijn maandagmeneer al gebeld en die zat ongeduldig en wel op mij te wachten. Ook zijn humeur was er niet beter op geworden toen ik om 9.30 bij hem binnenstapte.
Volgens de monteur van de ANWB had ik heel goed gehandeld want wonder boven wonder waren mijn voorbanden heel gebleven, het is kennelijk meestal zo bij dit akkefietje dat de stukken voorveren door de banden heen vliegen en het dus ook altijd nieuwe banden, en in het ergste geval 2 nieuwe banden plus velgen, kost.
Als ik dan bedenk waar en wanneer het gebeurde… en dat het dus ook heel goed vrijdag op weg naar of van Arnhem had kunnen gebeuren, tja dan moet ik toch maar mijn zegeningen tellen, al valt dat met een extreem bevroren pesthumeur niet mee!

Eind van de dag is mijn eigen auto weer klaar en kan ik de leenauto weer omruilen… en dan kan ik een mooie stapel ‘oude meiers’ neerleggen, de geldige euro-versie uiteraard…

Kortom… mijn week is fantastisch begonnen; grmbllll nottttttttttttttttt

22 thoughts on “Voorgevoel

  1. Hoi Melody,

    ohoh, wat een akelige pech.
    Ik was even bang dat je iemand had aangereden, maar gelukkig… niet dus.
    Maar wel stevige pech en nog prijzig ook.

    En dat na zo’n nacht, die ik herken… Getverdemme, wat zijn het toch rotnachten!!
    Ik weet ook niet hoe ik het moet verbeteren…

    groetjes van Marlou

    1. Hallo Marlou

      Dank je wel voor je mee-leven 😉

      tja… ik heb het jaren en jaren gedaan met weinig slaap omdat ik ziek was en nooit een goede oplossing gevonden ondanks alles dat ik uitgeprobeerd heb…

      SInds ik dagelijks cbd (ruim 1,5 jaar nu) neem gaat het wel super-veel-beter!!! Met af en toe een rot-nacht ertussendoor maar de winst is gelukkig mega.

    1. Ja dat kan je wel zeggen…. al was alleen de lekkende olie van de schokbreker vet…. glimlach, de rest was ijzig vochtig koud

      Jah klopt, hij is een week opgenomen geweest en moest toen weer naar huis…

    1. Je zegt het precies….

      niet dat we tekort hebben maar veel meer dan ‘toereikend’ hebben we ook niet. Manlief moet het alleen verdienen en we ‘bloeden’ uiteraard nog steeds (en nog vele jaren te gaan ook) voor de hypotheekfraude in 2011 waarbij wij onze onschuld niet konden aantonen

  2. Nou, ik sluit me aan bij de andere reacties: wat een pech! Dit was echt een maandag-maandag. The Boomtown Rats hadden er een liedje over. Dat ging geloof ik niet om autopanne, maar toch. Ik hoop dat je ondanks vandaag vanavond toch fatsoenlijk slaapt! Ik zul Kloas Voak stuuur’n 🙂

    1. Dain!

      Ja dat klopt… ging inderdaad over de liefde ipv autopech maar ja heej ook in de liefde kan pech grote gevolgen hebben 😉

      Dat is lukt, dai het west en goud zien best doan.

  3. dat is een heel slecht begin van de dag , ongeacht welke dag
    wat je al zegt , nog een geluk dat het bij lage snelheid gebeurde en niet onderweg op de snelweg
    en een flinke deuk in de portemonnee pppfffttt

    1. Ja nou inderdaad!!

      Dat realiseerde ik me ook hoor… gelukkig maar dat het niet daar gebeurde!!

      Jah helaas… gelukkig kon ik het betalen zonder me in de schulden te hoeven steken…

  4. Nou zo te lezen had je toch wat geluk gehad dat de banden niet stuk waren gegaan. Maar het is zeker geen goed begin van de week. Mijn man had vorig jaar ook zo een akkefietje met de vorige auto die we toen hadden in België toen hij mij had gebracht bij een vriendin en onderweg ook een pech ontving. Wel wat anders maar toch een pittige rekening want hij stond netjes op de vluchtstrook want er was file en hij reed daar netjes uit toen werd hij weggesleept door zo een grote kerel die er aan kwam en zei dat hij daar niet mocht blijven staan. Sleepte hem naar een garage maar weer pech want die sloot zijn garage om 5 uur. Belde mij op bij vriendin wat nu te doen. Want hij is geen type om daar te blijven alleen het hele weekend en/of ergens te gaan verblijven en zeker reizen met trein of bus is ook niet zijn ding alleen. Mijne trouwens ook niet hoor. Ik raadde hem aan om de garage in Nederland te bellen. Die kwam hem dan een uur of 4 later ophalen met een oplegger maar waren hier dus ook niet voor verzekerd en kregen achteraf met de wegsleep van de wagen zowel in België een flink bedrag te voldoen en dan de rit naar Nederland ook nog eens. We dachten altijd dat wij ervoor verzekerd waren … dus ook niet. Om het verhaal wat kort te maken kreeg hij daar wel een leenauto mee om mij de maandag weer op te halen en gelijk bij thuiskomt hen ik de ANWB opgebeld en ons totaal laten verzekeren. Wel duur maar namen het zekere voor het onzekere ditmaal zodat we weer niet voor verrassingen komen te staan. En nu hebben we er gelukkig nog geen gebruik van hoeven te maken al is het best duur per jaar. Maar ja voor het geval dat… toch maar gedaan. Laten we maar hopen dat het niet meer zal gebeuren al blijven er altijd onverwachte hobbels in het leven.

    1. Ohja vreselijk zeg… soortgelijk iets overkwam ons in 1990 … met een baby van enkele weken op de achterbank in het westen vlakbij Den Haag… oeeffff als ik daar nog aan denk…

      maar ja… nu heb ik ook alles verzekerd en hoop ik ook dat mij, noch jullie, dit ooit weer zal overkomen.

Verras me met jouw ♫ ~ Surprise me with your ♫

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.