… een eerste keer, zegt men. Dat dat spreekwoord klopt ervoer ik gisteren.
Ik heb nog nooit in mijn leven, nou ja tot gisteren dan, hoeven voelen hoe het is om iets gekneusd te hebben. Ervaring met breuken heb ik dan weer wel maar dat is toch wel een andere koek. Gisteren dus moest ik weg, mijn maandagmeneer had een afspraak in het ziekenhuis bij de KNO-arts omdat zijn gehoor achteruit holt de laatste tijd. 93 inmiddels dus ergens is dat ook wel logisch toch? Ik wil dus het voetpad af stappen en mijn auto in, buiten de waard (welke? geen idee!) gerekend want dezelfde seconde sloeg mijn linkerenkel dubbel, knalde ik met mijn hoofd tegen de zijspiegel en met mijn rug tegen de drempel van de autodeur die inmiddels openstond. Ik zag sterretjes, letterlijk en figuurlijk. Na enige minuten hees ik me, me vastgrijpend aan het stuur van mijn auto, omhoog en nam plaats. Na een aantal keren diep ademhalen, tranen wegvegend etc, startte ik de auto en zette mijn voet op het koppelingspedaal… oef!!! Al met al duurde het dus wel even voor ik helder genoeg was om verantwoord te gaan rijden. Ik kon onmogelijk naar huis en plat gaan dus gooide ik wat pijnstillers in mijn mond en ‘gaan met die banaan’ mopperend op weg. In het ziekenhuis werden we gelukkig snel en vakkundig geholpen en een half uur later kreupelde ik weer naar buiten, me dankbaar steunend op de rolstoel waarin ik mijn maandagmeneer geplaatst had want al die vele meters kan hij echt niet meer lopen.
Toen naar een parkeergarage in de stad, die die het dichtst bij een audicien zou liggen want het lopen ging me echt niet gemakkelijk af. Grote pech want ivm een jaarmarkt (wat ik niet wist) was het sodeknettersdruk in de stad. Lopen/rollen wij de ‘rode’ opticien/audicien winkel binnen werd ons gevraagd of we een afspraak hadden. Nou nee dus, waarop ik vertelde dat we een recept van het ziekenhuis hadden en er dus geen testen hoefden te worden uitgevoerd maar ‘slechts’ het aanmeten van gehoorapparaatjes. Nou dat kon wel maar op afspraak en dat kon niet eerder dan medio december. Mijn onderkaak viel me nog net niet uit mijn gezicht. We gaan naar de volgende, zei ik, draaide me om en verliet de winkel weer. Winkel nr. 2 lag plm 50 meter verderop. Die winkel was leeg op 1 klant na. De medewerker vertelde dat het inderdaad op afspraak ging maar dat hij wel even tijd had om ons te helpen omdat een klant had afgezegd. In no time zaten we aan de koffie en werd er een knalroze goedje in de oren gespoten dat hard moest worden. Terwijl we daarop wachtten werd uitgelegd wat de volgende stappen zouden zijn. As. Vrijdag (op afspraak dus) terugkomen om uit te zoeken welke gehoorapparaatjes het beste passen bij mijn maandagmeneer en zijn leef- & beleefsituatie. Ik ontdekte dus dankzij die uitleg dat het nogal wat uitmaakt of je veel door mensen of andere geluidsbronnen omringd bent of juist niet. We kregen ook een vragenlijst mee die we dan vrijdag weer ingevuld mee moeten terugbrengen. Na vrijdag wordt dan alles besteld en dan over plm. 2 weken kunnen we terug om ze op te halen. Daarna volgt een proefperiode van zo’n 6 weken, dan wordt er gekeken of ze bevallen, indien nodig bijgesteld etc… en dan volgt de uiteindelijke afhandeling.
Jemig nog aan toe wat een gedoe, als iemand met een goed gehoor was ik me dus helemaal niet bewust van hoe zo iets gaat, weer iets geleerd dus, nooit te oud voor toch?
Ruim anderhalf uur later leverde ik mijn maandagmeneer thuis af en nadat ik hem in zijn stoel had gedropt toog ik huiswaarts. Eenmaal geparkeerd was het over en uit. Vanuit mijn auto belde ik manlief die me uit de auto kwam plukken en het huis in hielp naar de bank. Mijn enkel was inmiddels 3-dubbel zo dik als normaal en met wederom een aantal pijnstillers achter de kiezen ging ik onderuit. Nou ben ik toch echt niet zo’n kleinzerig typje maar gisteren was het bar en boos, ik mopperde natuurlijk ook, aanstelster, zo erg is het niet, alleen maar een gekneusde enkel, zeur niet zo, mieppie.. niet dat dat hielp overigens.
Ik zag als een berg op tegen het omhoog gaan toen ik naar kamer 100 moest, nou is dat zo’n meter of 10 maar ik had wel ettelijke minuten nodig om er te komen, zucht. Eenmaal weer terug op de bank belde ik een zorginstelling om mijn taken voor morgen (vandaag dus) over te nemen want ik zag me echt niet lopen en autorijden.
Om half tien had ik het helemaal gehad en ben mijn bed ingedoken met morfine en de hoop dat dat wel iets zou doen, deze keer was het geluk met mij want het werkte, joepieeeeeeeeeee
Inmiddels is het donderdagmorgen half acht en ben ik al weer een aantal uren op, slapen was er niet echt bij want ondanks de morfine voelt mijn lijf aan alsof er een goederentrein overheen is gedenderd. Bankdag dus maar, pootje omhoog, icepak eromheen en afleiding zoeken maar, niet een keuze in dit geval.

Ben met een spreekwoord begonnen dus zal er ook met eentje eindigen… Achter de wolken schijnt de zon.
Met mijn trio hier alle drie late dienst vandaag zit ik vanochtend niet alleen maar na de ochtend wel tot vanavond laat. Pluspunt daaraan en aan het gebeuren van gisteren is wel dat ik vandaag dus alle tijd heb om me bezig te houden met een internet-zoektocht die door zijn omvang voorlopig nog lang niet af zal zijn.

Leuk nieuws van andere orde…. voor het Sinterklaas Spel 2018 heb ik al 5 aanmeldingen… zo leuk!!!