Vertalen…. is de 1e gedachte die bij ons opkomt bij dit woord niet dat we aan een buitenlands woord denken en het naar het Nederlands om willen zetten? Hoe vaak ontdekken we dan dat sommige woorden zo ontzettend ingeburgerd zijn dat er niet eens een Nederlands woord voor bestaat, sterker nog, sommige dingen klinken nergens naar in onze taal. We zijn al zo geconditioneerd dat veel buitenlands-talige woorden gevoelsmatig wel uitdrukken wat we willen overbrengen maar diens Nederlandse vertalingen niet.
Een goed voorbeeld in mijn beleving is het woord: ‘mindfulness’
Laat ik nou net daar volop mee bezig zijn de laatste weken en dat valt om de drommel niet mee, waar ook maar mijn weerstand vandaan komt, aan de ene kant denk/roep ik: ‘ik kan er niks mee’ en aan de andere kant bespeur ik toch wel een kentering die ergens gezaaid is, zich nu aan het ontwikkelen is om over enige tijd volop tot bloei te komen en ik ‘het goede’ daaruit kan, én mag, (wil !), oogsten.

rugzakmetdemonenOp mijn rug, (on-)zichtbaar, de rugzak, die te zwaar is, al weer een hele tijd zo zwaar dat hij mij onderuit trekt en het negatieve in mij versterkt, de boosheid en frustratie voedt maar tegelijkertijd ook onverschilliger maakt, oftewel (ook niet te vertalen) : contradictio in terminis. Hoe paradoxaal het leven kan zijn…. is?

De rugzak met haaientanden. Zo treffend. Het schreeuwt als het ware: “waag het niet dichterbij te komen, ik lust je rauw, blijf bij mij uit de buurt..” etc.
Onder het mom van ‘laat mij maar’ want ik ben niet het gezelschap waar jij vrolijker van worden zal.  De eeuwige misère, dat constante gezemel en gezeur, het ‘slachtoffer’ zijn gedrag vertonen. Diep van binnen hunkerend naar hetzelfde waar iedereen naar hunkert, erkend worden, geaccepteerd, gewenst, geliefd, welkom, gewaardeerd ongeacht hoe je bent, wie je bent, in welke bui je ook bent.

Maar…. hoe kun je nou enorme teleurstelling voelen omdat je al dingen mist bij die ander? Is die ander dan verantwoordelijk voor of jij je gelukkig voelt of niet?

Eén van de grootste demonen waar, zoals ik nu (weer) ontdek, veel meer mensen dan ik altijd dacht, mee worstelen is het zich niet ‘…. wat ik hierboven benoem…..’ voelen terwijl het eigenlijk maar om 1 ding draait, de wijze waarop je naar jezelf kijkt. Als je al die bovengenoemde zaken niet bij jezelf voelt is het dus niet zo heel vreemd dat je dat bij een ander ook niet voelt, maar het is veel gemakkelijker de schuld bij iets of iemand neer te leggen in plaats van bij jezelf en jouw eigen acties.

In de groepssessies komt veel op tafel, heel veel, ik verbaas me er soms zelfs wel over hoe (ogenschijnlijk) gemakkelijk iemand uit de groep iets vertelt dat wel heel erg privé is. Wat ik ook, tot mijn eigen verbijstering overigens, constateer, is dat ik niet zoals ‘vroeger’ altijd haantje de voorste ben, integendeel, ik zwijg het grootste deel van die sessies. Ook in de 1 op 1 sessies ben ik veel zwijgzamer dan ik ‘normaal’ ben. Ik denk wel constant na over alles dat ik hoor, meer nog zie en voel adhv lichaamstaal, ik beantwoord natuurlijk de rechtstreeks aan mij gestelde vragen maar verder komt er niet zo heel veel uit tot dusver. Grappig (nou ja, zo niet van toepassing dit woord maar toch) is dan weer wel dat de therapeut precies de speerpunten weet te benoemen, er zelfs dingen uitpikt die 100% kloppen maar hij niet kán weten omdat ik het niet verteld heb.

Ik ben nu een aantal weken hiermee bezig… ik merk inderdaad een kentering in hoe ik naar iets kijk en wat ik vervolgens wel of niet met mijn ‘1e indruk’ doe. Het is wel heftig maar toch voelt het wel als heel zinvol. Of dit ‘de wens is de vader van de gedachte’ is, zal moeten blijken natuurlijk. Vooralsnog probeer ik zo blanco mogelijk er elke keer weer in te stappen, me zo open en ontvankelijk als maar immers mogelijk is, op te stellen in de hoop dat het op deze manier de meeste kans van slagen heeft.

Kom ik terug op de titel van deze blogpost.
Vanochtend, op weg terug naar huis na die 2e groepssessie, dacht ik…. ‘vertalen’…..dat is hét!  Mindfulness, ik krijg het woord amper over mijn lippen omdat het een gevoel oproept waarbij ik me niet prettig voel. “Vertalen” … dat is wat ik doe. Dé vertaling zoeken van alles, letterlijk en figuurlijk. De vertaling waarbij ik het allemaal beter begrijp, makkelijker kan hanteren en een plekje geven. Zonder hierbij, heel bewust, mezelf van van alles en nog wat schuldig te verklaren, onderuit te slaan, mij en mijn rugzak te bagatelliseren, tot onzin verklaren etc.  Proberen mezelf die spiegel voor te houden, wie ben ik, en waarover ben ik wel/niet tevreden, wat kan ik waaraan wel/niet veranderen, wil ik dat vanuit mezelf omdat ik  mezelf goed genoeg vind of wil ik het omdat iedereen om me heen zegt dat ik het ‘moet’?  Het is verrekte moeilijk om als een 2e persoon zo naar mezelf te kijken want ik mag (WIL!) niet verzanden in gedachten die ik al eeuwenlang gevoelens noem..  telkens terug keren naar de feiten…. Ik heb als mens maar 4 gevoelens, al het overige is geen gevoel maar een gedachte die ik mezelf aanpraat, hebt laten aanpraten, die ik met de paplepel kreeg ingegoten… oftewel, “omdenken” is het advies waarmee ik aan de slag moet…   Bang-Boos-Blij-Bedroefd…..al het overige is een gedachte en ik heb de keus het daarbij te laten of me er gevoelsmatig door te laten beïnvloeden ten goede of ten kwade.

Zuchttttt