Zoo & Zo

Trio

Vandaag was het weer een ‘trio’-dag… Niet alleen in de afspraken die ik vandaag vervulde maar ook het (telkens wisselende) gezelschap waarin ik vertoefde. Vanochtend reed ik eerst naar Rolde om daar een bezoekje te brengen aan mijn maandagmeneer die sinds 2 weken, vandaag precies, in een verzorgingstehuis woont die zorgt levert die past bij de indicatie die men heeft afgegeven. Ja, als je maar geld hebt, kun je wel de zorg krijgen die je nodig hebt maar moet je wel bereid zijn om jouw (heel oude in dit geval, op 1 maand na 94) wortels in andere aarde dan die van je eigen woonplaats te steken… Dat dat niet zo maar gaat blijkt uit alles en voor ons als bezoek is het veelvuldig slikken omdat het zinloos is op alles te reageren want je kunt noch het verdriet noch de ergernissen wegnemen. Ik had hem wat lekkers mee genomen en een mooie bos rozen en dat vrolijkte hem wel op, gelukkig ken ik de oude baas onderhand goed genoeg om te weten waarmee ik hem kan plezieren *glimlach*.

Daarna tufte ik door naar Emmen om even later met mijn dierentuinduo de weg over te steken, alle drie niet zo heel fit dus alleen een Jungola-dag vandaag, zo bespraken we. Weliswaar met een grijs en een grinnik want ja we weten onderhand dat we nooit op voorhand weten wie we tegenkomen en hoe het dan verder gaat, meestal anders dan op voorhand gepland en het zou ons dus niet hoeven verbazen dat dat vandaag ook zou gebeuren.

Na een bakkie leut bij Travellers staken we het Kompasplein over en namen afslag Jungola, waarbij het bij de MonkeyMarket al erg druk bleek want tja de Doodshoofdaapjes waren buiten en gezien hun aandoenlijk uiterlijk hebben ze veel fans. Jammer dat dat uiterlijk zeer misleidend is maar ja dat is bij veel wilde dieren en niet wilde dieren zo. Het was overigens wel erg raar licht, door de dreigende wolken die overtrokken, de zon die heel hard haar best deed, de lichtere wolken met regenbuitjes en regenbuien erin… maakte het fotograferen niet zo heel simpel, ik moest bij thuiskomst dus ook een behoorlijk aantal naar het ronde archief verplaatsen, maar dat even ter zijde.

De Vleerhonden zijn bij ons alle drie zeer gewilde objecten voor onze lenzen, we kunnen het niet uitleggen, van van ons drieën maar intrigerend vinden we ze wel, dus ook vandaag weer het geluk dat een groot aantal allemaal redelijk dichtbij hing en we dus veel foto’s konden maken. Omdat het paringstijd van de Geco’s is hadden we die al een tijdje niet gespot maar op zeker moment spotte Herman “Stompie”, zoals wij hem gedoopt hebben. Dit jonkie van ongeveer een jaar geleden is zijn staart verloren, vandaar dus die naam. Mijn lens kan op verre afstand iets behoorlijk dichtbij halen en dat deed ik dan ook onder het mom van ‘beter een vage foto op afstand, dan geen foto vlakbij’… want ik weet maar al te goed hoe razendsnel ze in het groen kunnen verdwijnen als ze zich bedreigd voelen wanneer je (te) dichtbij komt. Gelukkig bleef Stompie zitten en vonden we even later ook Moeders op enkele meters afstand en konden we ze beiden van veel dichterbij ook fotograferen.

Hoogste tijd om het geknor uit onze buiken tot zwijgen te brengen. Het was superdruk dus het terras bij Rimbula was behoorlijk gevuld, we vonden gelukkig een tafeltje die we rap inpikten. Op enkele meters afstand ging een arm de lucht in en even later kreeg ons tafeltje meer gezelschap, die vervolgens een tijdje bij ons bleef en weer afscheid nam om zijn eigen weg te vervolgen. Even later hetzelfde verhaal maar dan een ander persoon. Na het eten moeten rokers roken, dus wij naar de uitgang en ja hoor, op het ‘strafbankje’ voegden zich al snel 2 andere fans bij ons, vader en zoon, die ook heel vaak samen in het park rondlopen en ook zij bleven een tijdlang bij ons ‘hangen’ voor zij hun eigen weg verder vervolgden.

Eenmaal de Olifantenbrug over zagen we Mekong bij de poort staan die dicht bleek. Nou staat gewoonlijk de kudde van 10 opgesplits in 2 delen, 1 deel binnen in de Olifantenvallei en 1 deel buiten in de Olifantendelta. De wisseling vindt meestal zo rond 14 a 14.15 plaats. Toen wij daar liepen was het nog maar 13.30 maar Mekong had overduidelijk geen zin meer aan het buitengebeuren en wilde naar binnen. Tot hij echter onze stemmen hoorde, hij draaide zich acuut om en zette de nodige stappen om ons te komen begroeten. 5 blije mensen natuurlijk!!

Eigenlijk wilden we daarna het park weer uit maar aangezien Vader en Zoon net als wij ook erg fan van de Leeuwen zijn besloten we toch nog even de Leeuwenberg op te zoeken. Bij de Prairiehondjes was het ook erg druk want ook zij hebben hetzelfde effect op mensen als de Doodshoofdaapjes. Bij de Leeuwen was het rustig, ze waren allemaal in dromenland op Tia na, zij was en bleef alert, zeker toen het begon te regenen. Zij keek even om zich heen alsof ze wilde kijken waar de rest van haar troep was en toen ze zag dat alles oké was legde zij ook haar hoofd weer neer en ging verder slapen.

Nog snel even een blik werpen in het verblijf van de Stokstaartjes want daar was afgelopen maandag eentje geboren, we hoopten die te spotten natuurlijk maar dat feestje ging niet door dus maakten we rechtsomkeer en zochten via de doorsteek naar Nortica de uitgang op, hier vingen we nog een glimp op van Lilly die heerlijk lag te slapen én schuilen in één van de duikers die op hun terrein verspreid liggen.

Weer een tijdje later nam ik afscheid van mijn duo en tufte naar de andere kant van de stad om een ander duo van mij op te zoeken, deze keer met een welkomstcadeautje in de tas voor Tricia. Onze jeugd is namelijk sinds gisteren ook eigenaar van een veestapel dat niet meer alleen uit zwemmers bestaat maar nu ook een 3-voeter heeft gekregen. Ze zijn het nog steeds niet samen eens over welke naam het diertje moet krijgen dus voorlopig houden ze nog even de naam aan die het diertje in de opvang al kreeg.

Weer een tijdje later had ik het wel gehad en nam ik afscheid en keerde huiswaarts. Het rare weer is best vermoeiend kan ik je zeggen, de verschillen in het licht waren behoorlijk vandaag en er waaide een forse wind die gaandeweg de dag toenam en aangezien ik zo’n kleine 3 kwartier moet rijden, voornamelijk door open vlaktes wilde ik wel zorgen dat ik veilig en wel thuis kwam. Dat lukte gelukkig prima en eenmaal thuis stortte het hier weer van de regen. Kortom, op de bank, pootjes omhoog, koffie en peuk, sd-in de pc en hoppakee aan de slag… met als gevolg dat de foto’s op de pc staan, online gezet zijn, dit blogbericht geschreven is… én jullie de overige foto’s (met de foto’s hierboven en hieronder in totaal 70) kunnen bekijken door op onderstaande foto van Tricia te klikken.

Melody

❤️-elijk Welkom én voel je vrij om je ❤️ te luchten. (mag ook in: mel62ko@gmail.com)

https://melodyk.nl

26 geluchtte ❤️❤️ op “Trio

    1. Ohja… echt wel, zo vaak ik kan ….( altijd afhankelijk van wat mijn lijf en hoofd toelaten maar gelukkig gaat het fantastisch tegenwoordig dus kan ik vaak gaan…)

      We zoeken nu een huis aldaar zodat ik niet telkens 2x 3 kwartier moet rijden…

      Ja die poes ook, rennen, spelen, dollen en springen… alsof t totaal geen moeite kost.

        1. Ja nou en of…. heb er lang tegen moeten praten om mijn man akkoord te krijgen maar dat is nu zo ver… nu nog even wachten (klinkt anders dan dat ik het bedoel) … zolang mijn maandagmeneer nog leeft ga ik Assen niet uit… maar als hij eenmaal uit tijd is gaan we zsm verhuizen.

    1. Ik ben een ex-blonTje he, dus vertellllllllllll wattt d8 jij meteen…. 😉 ;-0 😉

      Daarover zou ik toch nooit gaan bloggen johhhhhhhhhhhhhhhh

      Dank je wel… ja nou en of, gaat ook gebeuren hoor, alleen wanneer is nog even een vraag

  1. dat was weer een druk , maar mooi dagje Melody
    klopt hé dat gezegde over het niet moeten verkassen van oude bomen
    al lijkt mij Rolde toch een mooi plaatsje , maar ja ik bekijk het als buitenstaander
    dus er zit nog een verhuizing aan te komen 🙂

    mooi katje hebben ze er bij genomen

    fijne avond groet

    1. Helemaal waar.

      Is een prachtig dorpje, zeker, maar voor iemand die vanaf zijn huwelijk tot nu in Assen woonde …. en bijna 94 is dus bijna 70 jaar in Assen woonde… is dat heel heftig

      Jaaaaaa

      Ja grappug he, dank je wel jij ook.

  2. Groot gelijk dat je nog plannen maakt om nog dichter bij jouw droomplek te wonen. Ook al komt er niks van, het dromen op zich is heerlijk. Maar ik denk dat het er wel zal van komen, jou kennende!

  3. Leuk! Emmen is leuk geworden om te wonen. Mooi dat Daphne en partner zich hebben ontfermd over een beestje met drie poten. In mijn buurt is ook een driepoten en een kat zonder staart. Bijzonder dat Mekong jullie herkent. Dat wist ik niet

    1. Vast en zeker, ik kan niet wachten 😉

      Bastiaan heet onze zoon 😉

      Het komt meer voor, gelukkig worden zulke dieren tegenwoordig niet meer afgemaakt.

      Ja Mekong doet dat al heel lang… wij zochten hem al op voordat hij naar Emmen kwam… Slingeraap Mario doet dat ook… en Ringstaart Maki Aya ook… en volgens mij doen de ijsberen dat ook, met name Nela en Noordje…

Voel je vrij je ♥ te luchten...

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.

Back To Top
%d bloggers liken dit: