Toch maar wel

Ken je dat? Het twijfelen iets te doen of te laten? De voors & tegens afwegen? Zo ongeveer zat ik dus vanochtend op de bank, het is immers dinsdag en dat is mijn ‘2e thuis dag’ … en op enkele stappen na afgelopen vrijdagavond was ik er al 2 weken niet meer geweest omdat mijn lijf andere plannen had kennelijk. Op dit moment is het weer hommeles op pijn en ongemak als het ‘bewegen’ aankomt maar ik weet natuurlijk ook als geen ander inmiddels dat stil blijven liggen, al hoe lekker dat ook is, niet de beste optie is. Oftewel met beleid beweging en rust, balans in beiden vinden en behouden en vooral op de houding letten. Wel pijnstilling gebruiken maar niet dermate dat het alles verdooft zodat ik ook de grenzen niet meer voel. 40 jaar ervaring heeft de vruchten wel afgeworpen inmiddels ook al blijven die nog steeds een wrange smaak behouden ipv zoeter te worden mettertijd. Kortom… niet klagen maar dragen dus hoppa de juiste schoenen aan, de camera en andere nodige zaken mee de auto in en op weg naar Emmen. Het lijf zou dan wel tegensputteren maar voor ‘t koppie zou het heel fijn zijn want ook dat reageert niet zo goed op met zelfbeklag op de bank blijven liggen.

 

 

 

Met zijn drietjes wachtten we voor de ingang want in de verte zagen we Moos, met wie we ook afgesproken hadden, al aan komen lopen. Weer even later zaten we aan de koffie en gingen we dan op weg, Nortica op. Op een klein aantal schoolreisjes na en wat andere mensen was het half druk half rustig, het weer wat prima dus optimaal voor een zoo-bezoek. De Pelsrobben waren dusdanig druk aan het dollen dat hen fotograferen er niet bij was. De Zeeleeuwen waren met een soortgelijk spelletje bezig, de Zeehonden echter zwommen rustig hun rondjes en ook de pinguins waren rustig aan het opwarmen en hun vachtjes poetsen. De IJsberen hadden zojuist eten gekregen dus ook zij hadden weinig aandacht voor het publiek. De Uilen hadden vandaag maar besloten het manneke voor het raam het publiek te laten vermaken zodat het vrouwke kon rusten in afzondering *glimlach*.

 

 

 

De doorsteek maar pakken en even later liepen we dan Serenga in, de Nijlpaarden lagen ook lui in het water en hadden ogenschijnlijk ook geen zin om het publiek te vermaken met hun capriolen. De Walibi’s en de Nandoe’s (die helaas al weer enkele weken achter hekken ingesloten moeten worden tot de hulpoplossing klaar is) liepen vredig en genoeglijk te grazen. Het hek dat er nu voorstaat is te hoog om duidelijke foto’s te kunnen maken, bovendien zijn hekken nogal storend op foto’s vind ik. Deze beide diersoorten hebben samen een groot verblijf waarin ze tot voor kort mochten rondlopen, tussen het publiek in dus. Helaas is er nog al vaak ‘dom’ publiek op de been die het kennelijk erg leuk vind dat de Nandoe’s met hen meelopen.. en die houden dus de doorgangshekken open… wat uiteraard niet de bedoeling is want enkele meters daarna heb je immers de Leeuwenberg? Kennelijk is dat of niet te snappen of loert men juist op zo’n versie van sensatie of welke redenen dan ook maar ten grondslag liggen aan zoveel domheidsvertoon. En ja er staan veel borden met teksten met het verzoek de hekken te sluiten, ook staat er uitleg bij maar lezen kan menigeen niet of als ze het wel kunnen denken ze dat dat voor andere mensen geldt. Zó jammer hoe een relatief klein deel van de bezoekers het voor andere bezoekers maar met name voor de dieren verpest.

 

 

 

Op de Leeuwenberg was het relatief rustig, tenminste aan onze kant. Aan onze kant zagen we er 4. Tia op een rots, Chippo en Shani samenliggend… alle drie volop aandacht voor hetgeen zij wel, maar wij niet, konden zien over de rand van hun heuvels. Dudley lag er bij en hield zich slapende. In de kas ging het alarm af, de brandweer moest eraan te pas komen en zodra dat alarm afgaat moet iedereen de kas uit. Dus is er ineens veel volk achter de heuvels bij de leeuwen en in de tussenliggende ruimte naar de kas toe. Dudley is daar redelijk aan gewend zo bleek, het komt namelijk wel vaker voor dat dat alarm afgaat. De jongere leeuwen overduidelijk niet gezien hun focus. Richard voegde zich bij ons en we kwamen nog meer bekenden tegen, terwijl we verder liepen langs de Stokstaartjes en Penselen en de dieren op onze kant van de Savanne naar de Baviananarena. Ook daar was het rustig en hing er een relaxte sfeer, verder dus maar weer, langs Momma’s de andere kant van de Savanne langs op weg naar de uitgang. We werden opgehouden want we kregen nogal veel 18+ materiaal te zien. Gus en Elena deden erg hun best maar een koppeling kwam er helaas niet van dus uiteindelijk liepen we toch maar verder.

 

 

 

Langs de Kamelen en Struisen door naar het deel van de Walibis en Nandoe’s, langs de Nijlpaarden door het verblijf van de Prariehondjes en toen langs de kinderboerderij van Dogondorp door naar de Zonnetempel. Normaliter zijn de Vosmangoesten altijd heel druk maar ook hier heerste rust en kon ik dus op mijn gemakkie een paar foto’s schieten. Toen stonden we al weer op het Kompasplein en werd het gerammel in onze magen steeds duidelijker, op naar Jungola dan maar, richting de kas, richting het terras om te gaan eten, dus langs de Doodshoofdaapjes rechts en de Olifantenvallei links.

 

 

 

Eenmaal in de kas bleken ook zowel de Vari’s als de Ringstaartmaki’s als de Slingerapen weinig zin in activiteit te hebben. Gelukkig geen probleem want voor ons hoeven ze niet zo nodig kunstjes te vertonen of druk bezig te zijn, we genieten toch wel van ze, ongeacht wat ze doen. Uiteindelijk ploften we dan neer op het terras waar we een geruime tijd zaten en onze lunches verorberden waarna we weer op pad gingen. We vonden maar liefst 5 Madagascar Geco’s en ook een paar Anolissen.

 

 

 

Toen rammelde een andere soort hongen, die naar nicotine en tja met 4 rokers in een groep van 5 was dat geen discussiepunt en gingen we naar buiten alwaar zich een rookplek bevindt. In het park zijn in ieder werelddeel een 2 a 3-tal van zulke plekken gemaakt en verder is het park rookvrij. Prima opgelost en als roker voel je je geen paria zoals bij andere parken wel steeds meer gebeurt helaas. Na enige tijd de kas maar weer in want we hoopten nog op foto-kansen van de nieuwe vogelsoort die vorige week uitgezet is, de Madagascar Wevertjes; helaas, vandaag niet, volgende keer beter. We deden de ronde nogmaals, babbelden zo her en der met bekenden die we tegenkwamen en toen werd het toch de hoogste tijd om een eind te breien, voor mij in ieder geval, dus we splitsen de groep op en mijn Emmens duo en ik zochten de uitgang op, weer 550 meter om precies te zijn, verderop stapte ik in mijn auto en tufte de 47 km verder om ook thuis te kunnen komen.

 

 

 

Daar werd ik onstuimig begroet door 2 springende woefels en een aantal mauwende poezels en een man die met een dampende bak leut mij binnenliet. De schoenen uit, het kaartje uit de camera en de flap op schoot en de foto’s verplaatsen. Na de keuring, deze dag verliep kennelijk prima want ik hoefde maar 2 foto’s weg te gooien, bleven er 100 foto’s over en als je op de onderste foto klikt opent zich het album waarin die staan als je ze zien wilt.

 

 

 

 

Over Melody

❤️-elijk Welkom én voel je vrij om je ❤️ te luchten. (mag ook in: mel62ko@gmail.com)
Voeg toe aan je favorieten: Permalink.

Lucht je ❤️

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.