3 oktober was de laatste keer dat ik thuis was in mijn 2e thuis, voor vandaag dan wel te verstaan want dankzij vele hulpzame handen kon ik vandaag ook in mijn 2e thuis thuis komen. Pascal, de broer van mijn schoonmeisje, was zo lief mij op te halen op vanochtend en me naar Emmen te brengen, nou ja beter gezegd, vergezellen want hij zou ook de Wilde Landen aandoen vandaag. Eenmaal in Emmen aangekomen stond de rolstoel klaar en met Herman, Pascal met Daphne achter ons rolden Daniëlle en ik naast elkaar naar de overkant van de weg, alwaar Karel ons al met koffie opwachtte in Travelers. Wij bestelden nog een rondje en nadat de kopjes geleegd waren gingen we op pad.

 

 

 

De route is onderhand standaard dus we begonnen in Nortica, het deel waar de Zeehonden zwommen is leeg, dat wordt aangepakt omdat er wasberen en stinkdieren komen aan de ene kant en aan de andere kant een grote kooi met vogels. Er staat nog veel meer te geboren in Nortica dus daar ga ik het de komende tijd vanzelf wel over hebben. Vanuit Nortica dus zoals onderhand gebruikelijk via Het Meridianenpad opzij gestoken naar Serenga.  Ik wist het natuurlijk al maar nu kon ik het dan met eigen ogen zien, de hekjes die extra waren geplaatst om de Nandoe’s binnen de poorten te houden waren weer verdwenen. De bocht om langs de 1e hoek van de savanne waar de Kamelen lopen. Daar is een rooktegel en daar wilde een deel van onze groep natuurlijk wel heen. “Jullie mogen wel doorlopen, wij volgen wel” … kregen we te horen, nou nee dus, samen uit, samen thuis, toch?! Wel raar hoor, was ik voorheen degene in de groep die geen rooktegel oversloeg, dacht ik er nu niet eens over na dat we weer in de buurt van eentje kwamen. Gelukkig deed het me ook helemaal niets dat er enkelen rookten, scheelt een ‘teug aan een peuk’ als plaatsvervanger van ‘slok op een borrel’  als de afgunst geen deel uit maakt van iets dat iemand doet en jij niet meer doet.

 

 

 

 

De Savanne rond namen 3 van ons plaats bij Momma’s voor een bak leut en gingen we wachten op de jeugd die de safaratruck in was gestapt en op Karel die langs de Bavianen door hun arena wandelde. Na verloop van tijd begonnen onze magen zich te melden, hun vraag om vulling werd duidelijker en duidelijker dus gingen we op weg naar Jungola om aan dat geknor gehoor te geven. Geen omweg maken, niet stoppen om foto’s te maken of wat ook, gewoon linea recta Rimbula restaurant. Ik had mezelf toegestaan dat ik vandaag mocht zondigen, had ik wel verdiend vond ik. Weliswaar met vluchtpilletjes en wat ander ongemak voor lief nemend maar deze keer had ik daar letterlijk en figuurlijk jeweetwel aan. En dus zat ik enige tijd later van top tot teen te smullen van overheerlijk naanbrood met pulled pork, zo fout, zo ongezond (voor mij) maar zo afgrijselijk om te zuigen lekker. Daarna weer op pad, op ons gemakkie naar de uitgang van de grote kas even de hoek om en de ingang weer benutten en nu dus in alle rust wel stilstaan, foto’s maken, kijken en genieten enz enz enz. Mario was blij ons te zien en ook Jungle Jim sloegen we vandaag niet over want voor Pascal en Karel was het natuurlijk extra leuk omdat de Jungle Jim Show compleet vernieuwd is.

 

 

 

 

Inmiddels was de dag al bijna om en de tijd dat het park open is raakte op, net als mijn energie overigens. Kreeg al opmerkingen dat ik kleur begon te verliezen *glimach*. We sloten af in Travelers, waar en zoals we begonnen waren, met koffie. Daarna de weg over en afscheid nemen van elkaar. Pascal zou met Daphne mee naar huis en Hermen & Daniëlle zouden mij dan thuisbrengen. Manlief moet de nachtdienst in en na dat we beiden een brakke nacht hadden gehad wilde ik het hem niet aandoen voor zijn werk ook nog op en neer naar Emmen te moeten tuffen om mij op te halen. Aangezien mijn auto toch in Emmen staat, ik heb namelijk liever dat hij gebruikt wordt ipv stil staat al die tijd dat ik niet rijden mag, kan mijn Emmens duo, dat zelf geen auto bezit, er nu naar believen gebruik van maken en mij dus ook veilig en wel thuis af zetten.

 

 

Het was een heel erg vermoeiende dag, ondanks dat ik amper een stap heb gezet en bijna alle meters in de rolstoel zat. Toch heb ik enorm genoten en ben ik mentaal weer even helemaal opgefrist. De vele handen die mij om de beurt duwden waren natuurlijk welkom en zo kon het makkelijk zonder iemand over te belasten want ondanks dat ons park niet in het zuiden des lands ligt is het wel op heuvels gebouwd en dat is niet fijn voor iemand die een rolstoel moet duwen, afwisseling is dan dus wel erg prettig.

 


Ik kam thuis met 145 foto’s… die staan uiteraard in een map online en die map open je door op bovenstaande foto te klikken. Mocht ik nog foto’s van Daphne en/of Pascal krijgen zal ik die maplinks later toevoegen, hetzelfde geldt natuurlijk voor foto’s van Herman & Daniëlle.

 

En door op onderstaande foto te klikken open je het album met 350 foto’s van Daphne

 

En door op onderstaande foto te klikken open je het album met 180 foto’s van Pascal (Broertje van Daphne)

 

 

5 gedachten over “Thuiskomen in 2e thuis

  1. Eindelijk…weer thuiskomen in je tweede huis. Je foto’s zijn zoals altijd geweldig. De leeuwin vind ik een bijzonder fraai exemplaar. Net als jij (-:
    Het was een intensieve maar tegelijkertijd ontspannende dag voor je. Beter dan de beste therapie!
    Elke dag een stapje verder, zo kom je er wel.
    Dikke knuffel ♥

  2. Dat is wel lekker even eruit en kan ook niet beter dan bij je tweede huis.. Fijn dat jullie een leuke dag hebben gehad.

    Fijne nacht 😘😘

  3. Toch fijn dat je tweede huis kon toe gaan.Ook fijn dat je hulpen kreeg. Heel fijn dat jullie genoten hebben. Wees voorzichtig met opvoeren. Rustig aan. Mooie foto’s uit Emmen dierenpark. Echt schitterend. Ik wou dat in de buurt dichtbij woont. Fijne zondag.

Laat een reactie achter bij Anoniem Reactie annuleren

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.