Vergankelijkheid

Vergankelijkheid

Af en toe roerloos blijven staan en ervaren wat er al dan niet gebeurt
Je weet immers dat je verder moet gaan omdat dát het leven kleurt
Elk moment in vol besef beleven vanuit de wil het te ervaren
Niet van plan je te laten weerhouden door mitsen en maren
Welk pad je ook gaat, obstakels die je moet nemen,
Alléén jij hebt het recht jouw leven te claimen.
Wat een ander ook maar wenst te bepalen
uit jouw leven kun jij winst halen.
Alles zal ooit toch wel vergaan
waar jij ook zult staan.
Samen of toch alleen
jij, ik, iedereen
gaat heen.
Vergaan.
*
Ontstaan
Leven gaan.
Leiden en lijden;
goede en slechte tijden.
Builen vallen en geschaafd raken
Tevens soms geneigd zijn tot staken.
Ook dát kan niemand je eigenlijk verbieden
Dingen, goed en kwaad, zij zullen toch geschieden.
Proberen te nemen zo alles komt, goed- en kwaadschiks
Negeren heeft totaal geen zin, dat brengt je helemaal niks.
Aanvaarden, zelfs wanneer je denkt het niet (meer) te kunnen dragen
Ook jij mag gerust volop klagen, de opluchting zal je naderhand schragen.
Geregeld roerloos staan, daarna weer voluit leven tot jouw eigen moment van vergaan.
Aangeboren ~ Leven

Aangeboren ~ Leven

Schrijfveren
Thema van donderdag 30 mei & vrijdag 31 mei 2019.

In deze schrijfveren-editie voeg ik het thema van vandaag 30 mei: “Trillend van aangeboren ergernis”, samen met het thema van morgen 31 mei: “Ik was toe aan een ander leven”.

Menigmaal stond ik op het punt dat door velen verfoeid wordt, een punt ook waarover de meningen zo verdeeld zijn dat ze haaks op elkaar staan. De laatste keer dat ik op dat punt stond was begin 2016. In tegenstelling tot alle voorgaande keren begon ik niet die weg te bewandelen maar stapten mijn voeten de weg naar de huisarts. -Trillend van aangeboren ergernis- Uitleg was niet nodig, ze zag aan mijn ogen hoe laat het was en zonder onnodige woorden zei ze dat er iets ‘nieuws’ was en dat dat voor mij wellicht een goed startpunt zou zijn. De dag daarna al zat ik tegenover een meneer die kennelijk al goed door de huisarts was voorbereid. De enige vraag die hij stelde was: Wil jij zo leven als dat je tot dusver deed?
Nee! Duhuh!!! -Ik was toe aan een ander leven-Waarop hij antwoordde: “waarom doe je het dan?” Doodgemoedereerd alsof hij bijv. vroeg of er nog boodschappen moesten komen ofzo. Ik keek hem sprakeloos aan, compleet verbijsterd. (Het lukt maar zelden iemand mijn ratel tot stilstand te brengen.) Na enige minuten stamelde ik iets in de trant van: Ik heb niet geleefd, ik ben geleefd, het is nu tijd een ander, mijn, leven te starten. Dat was het begin van de ommekeer. Er volgden één op één sessies en groepssessies en veel huiswerk, heel veel huiswerk die die 1e cursus “Voluit Leven” met zich mee bracht. Aan het eind ervan wist ik al dat ik nog niet genoeg handvatten had omdat ik veel moest afleren maar zeker ook aanleren en dus schreef ik me in voor “Het leven is van mij”; de vervolgcursus die op ongeveer dezelfde wijze werd uitgevoerd. In de 1e maand van die 2e cursus ‘wist’ ik dat niet wist wie ik was én dat als ik al iets wilde bereiken ik eerst maar eens moest zien te ontdekken wie ik nou werkelijk was. Dus hoppa terug naar de huisarts, de psych, het ziekenhuis en diverse specialisten. Ik kreeg overal nul op mijn rekest maar ik was onvermurwbaar. Ik wist wat ik wilde en niemand zou me tegenhouden. -Ik was altijd tegengehouden, aan banden gelegd, alles werd voor mij bepaald etc en dat moest maar eens afgelopen zijn. In de optiek van velen heet zoiets misschien ‘eigenwijs’ maar in mijn optiek niet. Er moest een ommekeer komen en des te rigoureuzer des te beter.- Het gevolg was een cold turkey stop met alle medicatie. Ik sloeg de waarschuwingen in de wind en werd voor ‘gek’ verklaard. Dat vond ik zelf overigens wel hilarisch want gekker dan mij tref je er geen, zei ik altijd. In de euforie van de 1e dagen voelde ik me de koning te rijk en mijn wilskracht groeide tot enorme proporties, tot die terugvallen begonnen te komen. Toch… was ik niet van plan van de gekozen weg af te stappen, “ik ben iets begonnen dus ik maak het ook af…” zei ik vastberaden, mede door de overtuiging dat ik niets te verliezen had maar juist alles te winnen.
In die periode begon Anita over CBD. In 1e instantie weigerde ik dat heel resoluut want toch weer aan de medicatie? Toch weer het risico aangaan van een medicijnverslaving? Geen haar op mijn hoofd, écht niet. Maar ja, als iemand mij tot iets kan bewegen is het Anita wel en zij hield vol tot ik op zeker moment bezweek. Op dat moment zaten we in de auto dus Anita gooide het stuur om bij de eerstvolgende bocht, daarmee ook gelijk de plannen voor die dag wijzigend maar dat is even terzijde, en even later stonden we voor een zekere winkel die een groot reclamebord voor de deur had staan van die CBD. Ik weifelde maar kreeg prompt een duw in mijn rug, werd bij de arm gepakt en de winkel in gesleurd en weer even later stond ik buiten met een klein flesje met een goedje daarin dat meer dan één uur in de wind stonk. Dat was 15 juni 2017.
De eerste dagen was het een kwestie van uitvogelen… hoe neem ik dat goedje in, neem ik er iets bij of niet en zo ja wat dan, wanneer neem ik het in etc etc. Al snel ontdekte ik dat het mij het beste lag ‘s ochtends 2 druppels te nemen en ‘s avonds ook 2, zo om de 12 uur zeg maar. Er iets bij eten en drinken doe ik als ik er zin in heb, en zo niet dan niet, dat maakt verder geen verschil. Wat de effecten waren in het begin en wat ze tegenwoordig zijn heb ik al een aantal keren beschreven.

Veel mensen geloven nog steeds heilig in dat dat wat een arts/specialist voorschrijft het enige juiste is. Is natuurlijk prima als jij daarvoor kiest maar indien je toch ‘nodig’ het roer om moet gooien… luister dan naar jezelf, volg je hart, niemand kent jouw lichaam, jouw zijn, beter dan jijzelf! Laat je niet gek(ker) maken dan je al bent. We zijn allemaal mensen, maar daarmee houden de overeenkomsten ook op. Ieder mens is uniek, diens lichaam en geest ook. Ook al heb je dezelfde ziekte als een ander, de impact ervan is verschillend. Hetzelfde geldt voor medicatie. Wat voor de één een wondermiddel is, is dat niet per definitie ook voor de ander. De witte jassen en geitenwollensokken weten veel maar niet alles! Kom uit het hol waar jij of jezelf hebt ingestopt of hebt laten instoppen!

Ik tril nog maar heel zelden van aangeboren ergernis! ~ én ~ Ik heb een ander leven!!

Uitgebloeid

Uitgebloeid

Aan je bestaan komt een eind, je dagen zijn geteld
nadat je in pracht en praal voluit bent opgeweld.
Het overleven is begonnen, tijd is zo geronnen.
Kracht glipt als zand door je vingers,
je reikt hongerig naar het licht.
Stralend in pracht en praal
je sporen rond strooien.
Nog iets geven,
voluit leven.
Uitgebloeid.
Leven gegeven
door uitbundige bloei.
In ronde rij gerangschikt
nadat je je fundamenten verloor.
Vooraleerst met gelijken op een hoop,
daar dan weer weg geplukt en meegenomen.
Daarna werd je dagelijks attent gevoed en verzorgd
en kreeg je een mooie plaats en bewonderende blikken.
Het zaadje gezaaid, door wind verwaaid, bloeiend leven dat verfraait.

Vlinderen

Vlinderen

Zing-Zo =
Limerick op zondag ~

10 maart februari 2019 –

Gestart op 29 januari 2012

Zing mee met: JOANNE & RIA & jou?

 

Als her en der de gaten vallen,
gebeurtenissen die vergallen,
deel van ‘s levenspret
gebrekkig vangnet
kunnen al je grenzen versmallen.
Je moet altijd weer keuzes maken
wat wel of niet jou diep mag raken.
In contramine
met discipline
zodat je niet alles gaat staken.
Hindernissen zullen opdoemen
Je moet dus op ‘t juiste inzoomen.
Leef als een vlinder
accepteer hinder
groei en bloei voluit met jouw “bloemen”.
Vleugels

Vleugels

 

Herontdekken, of om helemaal eerlijk te zijn pas voor het eerst echt, hoef ik niet meer naar motivatie te zoeken, niet meer mezelf te dwingen over ogenschijnlijk onneembaar hoge drempels heen te stappen. Nee, voor ‘t eerst echt, gaat ‘t vanzelf, sterker nog, moest ik me voorheen dwingen, moet ik me nu vaak afremmen als mijn enthousiasme weer eens met mij op de loop dreigt te gaan.

Ik schud ze uit, ik spreid ze zover als mijn casco mij dat toestaat en ik vlieg!

Zwevend over de wolken ontvang ik alles met open armen, juich ik alles toe en geniet ik zoals niemand anders dat kan, denk ik vaak.

Herboren, e.i.n.d.e.l.i.j.k. van dat voorzien wat nodig is om voluit te leven, mijn enig en waar Godsgeschenk.

 

 

Schaap Schrijft – Schrijfuitdaging  – – – Gestart: 29 september 2018 – – –
Themawoord 27 oktober – 10 november 2018: Vleugels
Bespreekbaar

Bespreekbaar

Kennen jullie het al? Die reclame van de Rijksoverheid?  “Hej, het is oke!” heet het, en het gaat erom dat we met zijn allen psychische problemen bespreekbaar moeten maken… Kijk maar dan, dit is ‘m:

 

 

Allereerst… ik ben dan wel psychisch ziek, al vanaf geen idee, het openbaarde zich voor het eerst onmiskenbaar toen ik 18 was… inmiddels alweer 37 jaar geleden dus, maar ik ben niet zielig. Ik hoef geen medelijden oid en voor zover ik ervaring heb met het op die manier ziek zijn bij mezelf maar ook bij vele anderen die ik ken… denken we allemaal gelijk, ons mankeert iets, ja dat klopt, maar ik ben evengoed een mens met goede en slechte eigenschappen net als jij.
Nadeel is dat je bij zichtbare lichamelijke ziektes wel makkelijker begrip ontmoet dan bij onzichtbare mentale ziektes, of dat door deze campagne zal veranderen betwijfel ik helaas wel maar ja niet geschoten is immers altijd mis dus ik hoop er maar het beste van.
Waar ik, en hoogstwaarschijnlijk vele lotgenoten met mij, veel mee worstelen moest was schaamte, want je ziet er normaal uit (wat is eigenlijk de definitie van normaal?) maar je bent het niet. Je voelt je een buitenbeentje en als je al de moed bij elkaar hebt gesprokkeld om iemand uit te leggen hoe jij precies in elkaar zit is dat een mega hoge drempel.
Wat wij, de mensen met psychische problemen, veelal met elkaar delen is eenzaamheid want je voelt je niet gewenst, niet geaccepteerd, laat staan begrepen. In de loop der jaren heb ik zo her en der mensen heel dicht bij laten komen, heb ook van bijna iedereen weer afscheid moeten nemen na enige tijd omdat ze niet konden omgaan met mijn zegeningen.
Manlief snapte het nooit, snapt het nog steeds niet maar is altijd als een rots achter me blijven staan, heeft me in onze verkeringstijd al niet in de steek gelaten en ook niet toen ik alsmaar gestoorder werd en idioter gedrag ging vertonen.
De andere persoon die heb wel volkomen begrijpt en me eveneens nooit heeft laten vallen is natuurlijk Anita. Er zijn nog wel een paar personen die ik zou kunnen noemen maar toch is Anita de enige die 100% precies weet wat zij moet doen (of laten) als ik weer eens op het punt stond als een dolle stier door de porseleinkast te denderen.
Binnen mijn steeds strakker afgestelde grenzen en kleiner wordende ruimte bewegen en doen wat ik ‘moet’ doen is me jaar in jaar uit gelukt op pure wilskracht, vraag me nu niet meer hoe ik dat toen kon maar het lukte toch maar.  Ik leefde, althans… ik ademde en deed zo her en der het ene en het andere. Als een zombie merendeels want zowel medicatie als therapievorm (enig idee hoeveel therapie- & medicatie mogelijkheden je hebt als je als gestoord te boek staat?) hebben een enorme impact op je dagelijks bestaan en functioneren. E.T. Home?  Wat is dat zinnetje in die jaren vaak door mijn hoofd gegaan!
De trauma’s en hun gevolgen en effect, daar bovenop de schaamte en schuldgevoelens omdat je alles fout doet en nergens bevestiging vindt/krijgt dat je het goed doet, iets goed doet, al hoe klein ook… alleen maar verwijten en wijzende vingers en stompzinnige opmerkingen van mensen die het niet begrijpen en ook resoluut weigeren het te willen begrijpen omdat je je volgens hen alleen maar aanstelt en op aandacht uit bent… “mens doe toch eens normaal…” was een behoorlijk kwetsend zinnetje maar tegelijkertijd het minst kwetsende van allemaal, vooral uit de monden van nabij staande familieleden.

Allemaal verleden tijd…. voltooid verleden tijd zou ik graag willen zeggen maar dat durf ik (nog) niet. Ik ben immers pas 2 jaar op weg?  Wat is nou 2 jaar op de balans van een 55-jarige die al vanaf haar geboorte ‘iets’  mankeerde? Waar Jos de start inzette bij de cursus “Voluit Leven”, opgevolgd door cursus “Dit is jouw leven”  in september 2016… in juni 2017 opgevolgd door mijn Anita’s aanhoudend ‘gezeur’ om te starten met CBD zat zijn en het er aan toe te geven…  Wat er sindsdien allemaal gebeurde en nog steeds gebeurt heb ik al meermalen beschreven. Ik ben nog dagelijks verbijsterd over de veranderingen die zich hebben voltrokken en dat ik daarvan geniet hoef ik niet (meer) te benadrukken toch?

Terug naar die campagne … het is een s.c.h.i.t.t.e.r.e.n.d. idee en ik hoop ook met elke vezel in mijn hart en ziel dat het effect zal sorteren maar daarvoor zijn wel 2 partijen nodig. De worstelaar met mentale problematiek is de ene partij, de 2e partij is de niet-worstelaar met een ziekte van dien aard maar met het willen / kunnen begrijpen, of in ieder geval bereid te zijn te willen luisteren en diens best te doen in het proberen er iets van te begrijpen.
Deze problematiek is zo divers, zo onbeschrijflijk gecompliceerd dat het voor beide partijen een enorm hoge drempel is. Vooral voor de 1e partij want die kent de angst de ander te verliezen door dat onbegrip, veroordeeld te worden en/of afgedaan als een aansteller oid. Het willen praten door de 1e partij is meestal het probleem niet, maar het durven… de schaamte los laten is een geheel ander verhaal.

Ik hoop dan ook dat we met zijn allen de schouders eronder zullen zetten want er is veel te winnen, voor alle partijen. Sterker nog, er is niets te verliezen denk ik.
Wat ik een ieder wel op het hart wil drukken is dat je je vooral bewust moet zijn dat een psychische ziekte niet te groeperen is, elke persoon verschilt van de eerstvolgende persoon en zo is dat ook met psychische ziektes. Kortom… als je met iemand in gesprek gaat en die persoon vertelt je iets en jij begrijpt het niet, vraag gerust om meer uitleg, koppel terug of jouw interpretatie de juiste is en alsjeblieft laat dooddoeners weg zoals bijv. “joh, een nachtje lekker slapen en je voelt je morgen vast weer beter…”

Laten we met zijn allen de wereld een betere plek maken voor iedereen, de ogenschijnlijk gezonde, de echt gezonde, en de zichtbare en onzichtbare zieken.

Zing Zo – 325

Zing Zo – 325

 

Limerick op ZondagZing-Zo limerick op zondag ~ Gestart op 29 januari 2012
~ 323  ~ 27 mei 2018

Zing jij ook gezellig met mij-ons mee?

In ontelbaar vele geboorten
komt het leven in alle soorten.
Leven zij aan zij
het vliegt je voorbij.
‘t Heeft ingang’s- en ook uitgangspoorten.

Al heb je ‘t vaak niet voor ‘t uitkiezen.
Twee keuzes: winnen of verliezen.
Geen tijd verspillen,
je moet het willen,
Leef voluit, ga niet zitten kniezen.

Laat je onbeschrijflijk verleiden.
Laat jouw hart zich intens verblijden.
Niet te vermijden,
jouw deel in ‘t lijden,
onlosmaak’lijke levenstijden.