Pannenkoek-Reis-Challenge 7

Pannenkoek-Reis-Challenge 7

thomasSchrijf-Uitdaging van Thomas

Beëindigde ik mijn 6e bericht in deze uitdaging met het wachten op het vliegveld van Tallinn op de grote vogel die ons naar Bremen brengen zou.. was het dinsdagochtend super-super-vroeg.

Het was amper 9 uur toen we het vliegveld in Bremen verlieten op weg naar de parkeergarage om onze auto op te halen.  Alhoewel de lucht enigszins dreigend was leek het een prachtige dag te worden en dus besloten we niet gelijk door te rijden naar Assen maar eerst nog even Bremen te verkennen. Mijn oh’s en ah’s waren niet van de lucht. Schitterende gevels, beelden door de hele stad, al dan niet op sokkels. Ondanks de zeer indrukwekkendheid van wat ik in Tallinn had aanschouwd was ik ook nu weer zwaar onder indruk, ik wist gewoonweg niet waar ik het eerst of het laatst moest kijken, laat staan waar mijn camera het eerst of het laatst op te richten.

brremen
bremerstadsmuzikantenVoor ons was de dag al vele uren oud dus onze magen knorden, ook een grote behoefte aan koffie had zich al aangediend, dus als eerste schoten we een soort van keldertje in waarin een konditorei gevestigd was. Eerlijk is eerlijk, de oosterburen weten wel van ‘lekkers bij de koffie’ maken dus we lieten het ons dan ook heerlijk smaken.

Eenmaal weer buiten was het iets harder gaan waaien maar het was droog en een mager zonnetje scheen over het centrum van de stad. Er was ook nog markt, was dat ff boffen (niet voor mij maar dat is een ander verhaal glimlach) Een bezoek aan deze stad en dan geen foto maken van de illustere 4-tal dat de stad mede zo bekend maakte, kan natuurlijk niet.

We liepen door de stad en eenmaal door een onooglijk straatje kwamen we de waterkant van een rivier, geen idee meer welke, daar lag een groot schip, het deed me gelijk denken aan het schip dat in Nederland bij Bataviastad lag (of nog ligt, weet ik ook niet).

Na nog een stukje door de stad vonden we het eigenlijk wel welletjes worden en zochten we de parkeergarage weer op, haalden de auto en begaven ons op de grote autobahn op weg naar Assen waar we een kleine 2,5 uur later, door een file ivm wegwerkzaamheden, aankwamen en opgewacht werden met koffie van Hollandse bodem, Assense bodem om specifieker te zijn, en ook dat smaakte natuurlijk weer voortreffelijk.

Inmiddels zijn we 2,5 jaar verder maar de herinneringen aan deze reis staan me nog steeds vers op het netvlies. Het waren heerlijke dagen en die herinneringen daaraan zijn onbetaalbaar !

 

 

Pannenkoek-Reis-Challenge 6

Pannenkoek-Reis-Challenge 6

thomasSchrijf-Uitdaging

van

Thomas

 

 

Beëindigde ik mijn 5e bericht in deze uitdaging met het (wederom) naar bed gaan in Tallinn aan het einde van de 2e indrukwekkende dag…Stonden we de volgende ochtend al weer vroeg naast onze bedden. Na de gebruikelijke ochtendrituelen begaven we ons maar weer naar de ontbijtkamer waar dezelfde heerlijkheden als de dag ervoor op ons stonden te wachten. Daarna terug naar onze kamer om de cameratassen te halen, na een extra check op volle batterijen en ruimte op de sd-kaarten uiteraard, waarna we te voet de stad in togen. Tallinn, en dan met name Oud-Tallinn, is aan de ene kant een zeer bezienswaardige stad maar aan de andere kant een werkelijke ramp als je te voet bent en krakkemikkig loopt zoals ondergetekende. Nergens een simpel stukje straat dat goed geteerd was, nee, niets van dat al, alleen maar kinderkopjes en overduidelijk niet door een vakbekwaam iemand gelegd zoals wij hier in Nederland gewend zijn. Gelukkig was ik in goed gezelschap dat, naast het de ogen goed de kost geven, telkens 1 oogje op mij hield en mij meermalen net op tijd vast greep en daardoor een languit-gaan wist te voorkomen.

Tallinn

Na wat gestruin door straatjes rondom het centrum, bekijken van pandjes en hofjes met achter de meest lelijke poortjes de meest schitterende tuinen en gebouwen. Weliswaar allemaal zwaar aan onderhoud onderhevig maar je kon zien dat ze in hun glorietijd prachtig waren geweest. Armoede alom dus.
De behoefte aan koffie, met wat lekkers uiteraard, groeide. Alsmede de noodzaak een tijdje te gaan zitten om het stramme lijf wat rust te gunnen zodat het kon bijtanken. Mijn gezelschap is redelijk bekend in Oud-Tallinn dus zij troonden mij mee naar een konditorei alwaar we watertandend smulden van overheerlijke cappuccino’s en zo mogelijk nog lekkerder gebak. Tallinn mag dan wel niet naast de deur liggen en ik mag dan wel nog niet over zoveel reiservaring beschikken, toen en nog steeds, mag je mij meenemen naar Tallinn als je mij op gebak wilt trakteren, bij de gedachte daaraan alleen al stroomt het water weer om mijn tanden glimlach

Ondanks de armoede en de lage prijzen van diverse zaken in Tallinn weet men ook wel van iets duur prijzen. In een etalage zagen we schoenen, tassen, riemen en portemonnees liggen die op heel flitsende wijze voorzien waren van muziektekens, echt iets voor mij dus, maar de prijzen deden mijn hart een plons in het diepe maken. In een andere etalage zagen we diverse muziekinstrumenten staan van barnsteen, echt pracht, maar ook onbetaalbaar voor mij. Barnsteen …en alles dat je maar kunt verzinnen om ervan te maken…. is overigens in bijna elke winkel wel te koop daar, het schijnt er in overvloed aanwezig te zijn.

 

Nadat we verkwikt waren gingen we weer op pad. Om uiteindelijk bij een kasteelruïne aan te komen. We beklommen diverse, ogenschijnlijk zeer recentelijk geplaatste, trappen. Liepen door een lange houten galerij die ons prachtige uitzichten over de stad bood, zowel het oude deel als het nieuwe. Ook zagen we een groot watervlak. Talling ligt aan de Baai van Tallinn, een onderdeel van de Finse Golf. Aan de overkant ligt Helsinki. Zo rondkijkend vroegen we ons wel af waar toch al die 430.000 inwonders zich zouden bevinden die de stad rijk moet zijn. In Tallin namelijk, huist 1/3 van alle inwoners van Estland. Als je hier even over nadenkt …en bedenkt dat Estland in oppervlakte zo’n kleine 3000 km2 groter is… snap je dus gelijk hoe ruimtelijk je woont in Estland als je ervoor kiest niet in de hoofdstad te gaan wonen, en dat klopt ook helemaal met wat ik onderweg gezien heb.

oldehansa2
Aan het eind van de middag liepen we terug naar het centrum, op weg naar Olde Hanse. Een middeleeuws aandoend restaurant, ontzettend sfeervol maar bovenal tongstrelend eten tegen een redelijke prijs. Verwacht geen liflafjes, geen tig gangen noch tig luxe schotels met diverse gerechten per bord apart… het is middeleeuws immers…. behalve dan dat je wel een vork en een mes krijgt… maar lekker dat het was !!!

oldehansa

 

Halverwege de avond waren we terug in ons hotel. Na nog een kopje koffie aan de bar zochten we onze kamer op. Vol indrukken natuurlijk waarover we nu nog steeds napraten. De volgende ochtend moesten we vroeg op, ons vliegtuig zou al voor 7 vertrekken, dus bestelden we reeds een taxi en pakten we onze koffers voor zover mogelijk in waarna we op reis gingen naar dromenland.
De volgende ochtend verliep alles wederom probleemloos en ruim op tijd waren we op het vliegveld en zaten we aan de koffie… te wachten op het sein dat we de grote vogel in mochten stappen, die ons naar Bremen zou brengen.

Pannenkoek – Reischallenge – 5

Pannenkoek – Reischallenge – 5

Schrijf-Uitdaging van Thomas

Beëindigde ik mijn 4e bericht in deze uitdaging met het naar bed gaan in Tallinn aan het einde van de 1e indrukwekkende dag… viel ik als een blok in slaap en schrok ik me rot toen de volgende ochtend alweer op tijd aan mijn tenen getrokken werd en mij medegedeeld werd dat ik moest opstaan omdat het ontbijt op ons wachtte. …. Ehhhh ontbijt? Ehhhh eten?? Ik ??? Hmmmmm

Oké dan… we zien wel, zolang er maar koffie is…. via allerlei kruip-door-sluip-door-gangetjes kwamen we uiteindelijk helemaal boven in het hotel aan in een zeer rustieke omgeving waar in klederdracht gehulde dames en heren allervriendelijkst iedereen ontvingen en naar hun plaats begeleidden. Koffie was er, GodZijDank, en dat smaakte heerlijk. Ik wist dat we een lange intensieve dag voor de boeg hadden dus, alhoewel met veel dwang, werkte ik een kom yoghurt met wat vruchten naar binnen, kokhalzend, dat dan weer wel, maar ik kreeg de kom leeg, complimenten van mijn tafelgenoten volgden glimlach

We liepen het hotel uit en buiten stonden Michel, Kristi en beide knulletjes al op ons te wachten. We zochten een bushalte op en even later zoefden we het centrum van Oud-Tallinn uit en het centrum van Nieuw-Tallin in. Weer even later stonden we voor de dierentuin van Tallinn.

zoo
Ohh mijn god, wat een armoede !! De tranen sprongen me die dag echt meermalen in de ogen. Kleine verblijven, overal hopen oud, wit brood, als iets al ooit een verflaagje had gehad dan waren daar alle sporen compleet van verdwenen, roest overheerste alom. De Zoo op zich was prachtig aangelegd met veel mooie bomen, struiken en planten, daar niet van, maar die dieren…. ach ach ach. Ik sprak op zeker moment een medewerkster aan en zij vertelde mij dat er vanuit de Europese Unie nu geld begon binnen te stromen en dat er diverse plannen ter verbetering op stapel stonden, dat maakte me natuurlijk blij. De entreeprijs was overigens maar 1,50 euro. Toen ik haar vertelde wat de entreeprijzen in Nl zijn werden haar ogen zo groot als schotels, of er dan wel publiek kwam? Dat kon ik gelukkig volmondig bevestigen. We kletsten nog even verder en ik wenste haar en het park alle geluk toe. Heb er nog lang buikpijn van gehad, dat geef ik grif toe.

Aan kinderen werd daar overigens wel goed gedacht, diverse speelweiden waren uitzonderlijk goed gevuld met speeltoestellen die in opperbeste kwaliteit verkeerden, daar was met de beste wil ter wereld niets negatiefs over op te merken. Kortom, heel veel tegenstelling binnen de grenzen van die dierentuin dus. Op zeker moment kwamen we een snoepkraam voorbij en daar konden suikerspinnen gekocht worden. Onder luid protest van de moeder, waardoor ik me niet liet weerhouden, kocht ik suikerspinnen en overhandigde die aan de beide knullen, die er met stralende oogjes enorm van hebben lopen smullen.

Aan het eind van de dag namen we afscheid en keerden wij gedrieën terug naar het hotel om ons op te frissen. Later die avond zouden we naar de woning van Michel en Kirsti om daar te gaan eten. Dat zou ongeveer een half uur lopen vanaf het hotel zijn. Dat zou ik niet kunnen, dat was gelijk al wel duidelijk, dus bestelden we een taxi. Dat je ook in Estland verrekte goed moet opletten bleek wel toen we de rekening moesten betalen. Michel regelde een taxi terug, voor een fractie van het heenreis-bedrag.

Aan het eind van de avond vielen we alle drie nog net niet om van vermoeidheid maar toen we onze kussens roken waren we wel gelijk vertrokken.

 

Pannenkoek-Reis-Challenge-4

Pannenkoek-Reis-Challenge-4

Schrijf-Uitdaging van Thomas

Beëindigde ik mijn 3e bericht in deze uitdaging met het zetten van mijn voeten op grond in een land in een werelddeel dat mij altijd al intrigeerde… is dat nog steeds zo eigenlijk. Gisteren nog vroeg Niels: “Wanneer gaan we weer naar Tallinn?”… Een stad die op ons drietjes een heel grote indruk heeft gemaakt. Anita en ik antwoordden tegelijkertijd: “NU!”

Eenmaal voet op Estse grond zochten we onze weg op het vliegveld naar het loket van de autoverhuurder om daar de papieren en sleutels op te halen van de auto die we die dagen hadden gehuurd. Inmiddels was er contact gelegd met Michel, Niels’ zoon en afgesproken elkaar te ontmoeten in het restaurant van een nabij het vliegveld gelegen overdekt winkelcentrum. Michel en zijn (Etste) vrouw Kristi en hun zoontjes Logan en Morgan wachtten ons op en we begonnen maar eerst met ontbijt in de vorm van koffie met gebak. Wat me al verteld was werd bevestigd, in Estland weten ze wel van bakken! Zinnenstrelend lekker. Ook koffiezetten kunnen ze daar!

Enige tijd later namen we afscheid van dat jonge gezin met de afspraak elkaar de volgende ochtend vroeg te ontmoeten bij de bushalte nabij ons hotel om de zondag in de dierentuin door te brengen. We zochten de auto op en reden naar Haapsalu. In verbijstering want de (enige) weg tussen Tallinn en Haapsalu is een 2-baans teerweg, we hadden acuut herinneringen over het rolschaatsen vroeger op de autoloze zondagen. Een weg die overigens is aangelegd met Europees geld. Estland is een vreselijk arm land met heel veel zichtbare schade en veel achterstallig onderhoud. Dat de Europese Unie zich nu ook bezig houdt met de heropbouw aldaar is op meerdere plaatsen wel zichtbaar, de contrasten zijn evengoed nog verschrikkelijk groot.

haapsalu1

haapsalu2
Haapsalu dus…. een stadje aan de kust, heel pittoresk met prachtige (weliswaar onderhoudsbehoeftige) gebouwen, straten en pleinen. Bij helder weer kun je aan de overkant van het water Helsinki zien liggen. We hadden de tijd niet maar, zeker achteraf, vinden we het nog steeds jammer dat we niet even tijd hebben ingeruimd om de boot te pakken en die 20 minuten te varen om de oversteek te maken. Dat staat dus nog op ons lijstje, sak mar segguh. Na een prachtige wandeling aldaar hadden we enorme trek gekregen en in het gebouw hierboven hebben we waanzinnig lekker gegeten, bij de herinnering eraan loopt het water alweer in mijn mond.

Daarna de wandeling voortgezet en het begon al aardig te schemeren toen we de terugweg aanvaardden richting Tallinn. Ergens op de route zagen we een bordje met een pijl waar een woord op stond dat wij ‘herkenden’ als klooster, we sloegen dus af en kwamen uit bij ruïnes die inderdaad van een klooster bleken te zijn. Alhoewel de avond dus al aan het vallen was besloten we toch even te stoppen en er rond te lopen, met het verdwijnende licht konden we toch nog heel mooie foto’s scoren. In onweer, met overigens schitterende luchten, zo roze had ik het in Nederland nog nooit gezien, arriveerden we uiteindelijk bij het hotel. Na een telefoontje kwamen Michel en Kirsti en hun kinderen naar ons toe en dronken we nog samen een kopje koffie alvorens we onze bedden indoken,nadat we nog elkaars foto’s bekeken hadden en de batterijen en gsms aan het stroom hadden gelegd. We vielen alle drie snel in slaap, niet zo heel vreemd  natuurlijk na een heel lange en indrukwekkende dag die om 2.00 uur begonnen was….

Pannenkoek-Reis-Challenge-3

Pannenkoek-Reis-Challenge-3

thomasFoto-Schrijf-Uitdaging van Thomas

Na mijn verblijf op Gran Canaria had ik de smaak van het vliegen wel degelijk te pakken. Het liefste wilde ik gelijk wel weer zo’n vogel in en naar een andere bestemming, dat is overigens nog steeds zo. Best wel verbazend eigenlijk gezien mijn afschuw van het afhankelijk zijn van anderen als het om vervoer gaat. Er moet echt iets heel bijzonders aan de hand zijn, heel extreem bijzonder, wil ik voor het OV kiezen. Mocht ik moeten kiezen tussen OV of thuisblijven dan kies ik voor het laatste, zo’n hekel heb ik eraan.

Dat ik ‘slechts’ 5 maanden later, totaal onverwacht ook nog, weer in zo’n vogel zou stappen kon ik in april niet vermoeden, maar toch gebeurde het wel. De zoon van een lieve vriend van mij stapte op zeker moment met zijn rugzak op de deur uit en ging de wijde wereld in, letterlijk. Zonder vooropgezet plan vertrok hij en belandde via veel omwegen in Estland. Ontmoette daar de vrouw van zijn dromen en kreeg met haar kinderen. Die vriend van mij had ik op zeker moment voorgesteld aan een vriendin van mij en na enige tijd trouwden zij en kwamen ze bij ons in Assen wonen.

Niels en Anita zaten op zeker moment bij ons de bank en vertelden dat ze ‘over enige dagen’ naar Estland zouden gaan voor een paar dagen en voor ik het goed en wel beseft kreeg ik de vraag: “waarom ga je niet lekker mee?” Ehhhhhh?? Sprakeloos keek ik manlief aan en die zei: “doen!”. En weer een moment later, zat Anita al aan de foon met iemand van het hotel waar zij een kamer geboekt hadden, of er nog een bed bij kon? Ja dat kon, en raar maar waar, de prijs zakte daardoor ook nog eens. Laptop erbij, vlucht bijgeboekt, klaar. Nou ben ik zeker wel van de impulsieve en snelle maar dit kon zelfs ik even niet bijbenen. Hoe snel kan een agenda wijzigen, nou zo snel dus.  Het heeft even geduurd voor de beduusdheid wegtrok.

Vrijdagnacht / Zaterdagochtend om 02.00 uur stonden Niels en Anita weer op de stoep… mijn koffer in de kofferbak van hun auto, afscheid van manlief en veestapel genomen en op naar Bremen Lufthafen. Vandaar zouden we vliegen, een korte vlucht van amper 2 uur, veel goedkoper dan vanaf Nederlandse vliegvelden en Bremen is met de auto maar 2 uur, prima te doen dus.

Eenmaal bij de douane werd ik eruit gepikt en mee getroond naar een kamertje.  Iets (wat? geen idee!) had hen getriggerd kennelijk. Mijn cameratas werd leeggeplukt en alles, maar dan ook werkelijk alles, ging door een scanner. Na enige tijd, wat gevoelsmatig als een eeuwigheid duurde maar dat in realiteit niet was natuurlijk, werd alles oké bevonden en mocht ik mijn reis voortzetten… weer enige tijd later zat ik in het vliegtuig, tussen Niels en Anita in… op weg naar een land in een werelddeel dat mij altijd al geïntrigeerd had, nu nog meer dan voor ik er voet aan de grond zette.

Pannenkoek-Reis-Challenge-2

Pannenkoek-Reis-Challenge-2

Foto-Schrijf-Uitdaging van Thomas, deel 2. Deel 1, waar dit zowel het vervolg als het slotstuk van is, kun je hier lezen.

pannenkoekreischallenge2

Na een, zowel fysiek als mentaal, zeer intensieve week, die overigens, achteraf gezien, heel snel omging, stonden we op woensdagochtend heel vroeg naast onze vakantiebedden en werden we door Trees  terug gereden naar het vliegveld en na een hartelijk afscheid liepen we naar de balie om ons in te checken. Met trillende benen, want ohjee dat vliegen was best wel spannend, stapten we enige tijd later zo’n grote vogel in en namen plaats om vrij snel daarna op vliegveld Eindhoven weer veilig en wel aan de grond te komen.

De week was, zoals ik al schreef, omgevlogen. Dat is natuurlijk altijd wel zo als je achteraf op iets terugkijkt. Met onbeschrijflijke indrukken en talrijke foto’s kwam ik enkele uren later in Assen aan.
We hebben door schitterende pittoreske straatjes gelopen, de zee woest op de rotsen zien beuken, we hebben gevaren, veelal buiten de deur gegeten,  met een bustour het hele eiland rond gereden, een brouwerij bezocht, een schitterende kerk, maar bovenal een geweldig mooie dierentuin én vanaf het 1e moment dat ik ze zag… en dan bedoel ik dus de echte, levend en wel binnen aanraak-afstand, en niet die die je op tv in diverse films en series ziet.. was ik head-over-heals-verliefd.. op palmbomen. Nog steeds, als ik ze zie, in een tuincentrum bijvoorbeeld, dan voel ik weer wat ik voelde toen ik er eentje voor het eerst echt aanraakte.

Het was alleszins een heerlijke week, de fysieke en mentale overlast waren natuurlijk niet fijn maar die had ik er wel voor over, hoe vaak krijg je immers zo’n kans? Die mag je toch niet laten schieten? Zou ik mezelf nooit vergeven hebben. Het was dus ook een leerzame week. Al sinds jaar en dag weet ik hoe ziek ik kan zijn van heimwee… een jaar onder de pannen in een ziekenhuis / revalidatiecentrum na een ernstig ongeluk had dat al duidelijk gemaakt, en daar groei je dus niet overheen, al hoe oud je ook worden mag, dat heb ik die week dus wel ervaren. Een week weg is dus geen optie meer. Een andere reis, daarover schrijf ik een andere keer wel, duurde 4 dagen en dat was goed. Misschien zou ik 5 ook kunnen redden maar dat moet ik dus nog eens gaan ontdekken glimlach

Gran Canaria… prachtige natuur ondanks de vele lavabergen… geuren en kleuren om letterlijk en figuurlijk dol van blijdschap van te worden. Prachtig blauw water (de enige kleur blauw die ik prachtig kan noemen)… mooie luchten ook maar die doen niet voor de Nederlandse onder. Iets minder prettig vond ik wel de ‘agressieve’ wijze waarop restauranthouders je hun zaak willen binnentrekken. Gelukkig kost het me totaal geen moeite mijn ogen vuur te laten spuwen, die spreken zo wie zo altijd al boekdelen voor wie lezen kan, maar toch moesten mijn ogen meermalen vuur schieten.  Heb enorm van die week genoten, al hoef ik er niet nog een keer heen, volgens mij heb ik alles dat daar de moeite van het bekijken waard is, wel gezien.

Inmiddels bijna 4 jaar later, op 3 maanden na dan, kan ik nog steeds amechtig naar een vliegtuig kijken, meer dan daarvoor omdat ik nog weet alsof het gisteren gebeurde, hoe het voelt in zo’n vogel te zitten en de lucht in te gaan. Een geweldig sensatie waarvoor ik, als het me nu gevraagd werd, alles stante pede ter plekke uit mijn handen zou laten vallen, mijn cameratas zou grissen, man, kinderen en dieren zou knuffelen en zeggen: ‘Kom, we gaan!’.

 

Pannenkoek-Reis-Challenge-1

Pannenkoek-Reis-Challenge-1

Zie ik bij Trees  een nieuwe blogpost die gaat over een foto-uitdaging… Mijn interesse is (natuurlijk) gelijk gewekt… Even verder kijken…. Ik word geleid naar de blog van Thomas Pannenkoek die enthousiast vertelt over zijn jaar-2016-uitdaging. 

Nou zijn er in blogland ontelbaar veel foto-uitdagingen te vinden, ik kan zo snel de betreffende log niet terugvinden, misschien zit die wel in het archief dat ik aanmaakte tussen 13 april 2003 en 31 december 2012, dat ik op 31 december 2012 zeer bewust definitief heb verwijderd… waarin ik ooit een heel lange rij maakte van alle uitdagingen die ik vinden kon. De meesten vond ik verre van uitdagend om niet te zeggen saai dus daar ben ik niet aan begonnen. Ik startte wel zelf een aantal waarvan er nu nog steeds 2 actief zijn. Ja oke, weinig deelnemers maar heej, dat kunnen de deelnemers die er wel zijn niet veranderen en hun loyaliteit aan mijn uitdagingen stimuleert mij om toch door te gaan.

Hoe dan ook…. deze spiksplinternieuwe uitdaging vind ik dus wél intrigerend.
Wat is nou Thomas’  plan? Op zijn log beschrijft hij het als volgt:
“… Heel simpel. Ik neem gewoon een random, willekeurige reisfoto uit ons archief. Ik bekijk die tien seconden, sluit mijn ogen, denk aan wat die foto voor mij betekent en ik typ erop los. Het wordt een mengelmoes van fantasie, waargebeurde leugens, filosofische mijmeringen, reisverhalen, cultuur, mensenproblematiek,… Je zult een inkijk krijgen in de hersenpan van Thomas Pannenkoek. Bij sommige foto’s heb ik effectief een verhaal, bij andere weet ik begot niet meer waarom ik dit beeld ooit heb geschoten, waar ik dan maar iets bij fantaseer…” 

Reisfoto… op zich wel grappig voor iemand die, zoals ik, eigenlijk nooit op vakantie gaat. Nou ja… ‘nooit’ is dan wel niet helemaal meer van toepassing sinds het voorjaar van 2012…. In mijn kinderjaren ging ik met ouders en broertje elke zomer met een tent op vakantie, later een vouwwagen. Elke herinnering, en GodZijDank zijn dat er maar heel weinig, is geen fijne!
In de verkeringstijd hebben manlief en ik een kleine caravan gekocht en 2 zomers geprobeerd,
ik vond het verschrikkelijk, hij ook, dus dat was snel klaar.
Over, uit en voorbij dus, ook nooit gemist.

Ergens eind 2011 begin 2012 zaten dochter en ik met Trees en dochter in een restaurant en kwam het gesprek op Gran Canaria.  Gaandeweg werd ik soort van enthousiast gemaakt om daar eens een paar dagen naar toe te gaan samen met dochter. Oeps…. en mijn heimwee dan? Ik weet als geen ander hoe ziek ik daarvan kan worden. Na veel, heel veel, dubben hakten dochter en ik de knoop door en reserveerden we ‘ons’ logeeradres bij Trees, een geweldige gastvrouw overigens maar dat even terzijde. Wat zag ik er tegenop, ruim 50 jaar en voor het eerst het vliegtuig in, oeffff !!! Gezegend zij de huidige techniek en het contact met het thuisfront verliep probleemloos via de mobiele telefoon. Toch kwam de heimwee om de hoek en vele tranen stroomden, vooral ‘s nachts, overdag viel het reuze mee omdat ik constant op de been was. Een hele week, gewoonweg toch te lang! Toch was het een ervaring die ik me graag herinner en nooit meer zal vergeten.

Thomas-reischallenge-1
Mijn 1e officiële reisfoto voor de uitdaging van Thomas kan dus logischerwijs maar eentje zijn!
De allereerst foto die ik maakte toen ik voor het eerst in mijn leven op een vliegveld stond én op het punt in zo’n grote vogel te gaan stappen. En jeetje, terwijl ik dit allemaal zo neer tik besef ik dat mijn 1e log van de nieuwe uitdaging al staat ook…. Nu alleen nog ff bedenken in welke frequentie ik dit ga doen…  Zoals bekend, blog ik graag en veel en heb ik vele uitdagingen in mijn dag-agenda en blog ik buiten die uitdagingen niet zo heel veel, behalve als het over Jeans gaat natuurlijk, tussen eind september en eind februari jaarlijks. Ik heb elke 2 weken 1 woensdag nog vrij… wellicht is dat een goede ‘dag’  voor deze nieuwe uitdaging… nu dus een dag te vroeg glimlach maar dankzij code rood een dag vrij en dus ruim de tijd.