Karel

Karel

Vandaag 4 jaar geleden kwam het zó bevreesde bericht…
Jij was niet meer…

Nu 24 dagen geleden zou je 70 geworden zijn en had ik je met liefde een baal salmiaklolly’s overhandigd.

Ik wou dat er post-engelen waren dan zou ik je die baal laten bezorgen!

Ik mis do, tsjokke tút, dyn Marie.

Laat me troosten door Nigel, die dit speciaal voor jou zong:

RIP Rekka

RIP Rekka

Rond de middag kwam dan nog het gevreesde bericht uit Arnhem.
Ik schreef er nog niet zo lang geleden (februari jl) ook al over, D I T & D I T 
Vanochtend is besloten haar in te laten slapen omdat de behandelwijze, die in 1e instantie goed leek aan te slaan, toch niet het gewenste resultaat opleverde. Pinky is dus voorlopig alleen, dat is natuurlijk extra sneu want een olifant is een kuddedier. Men is gelukkig al geruime tijd bezig met het zoeken naar passend gezelschap voor Pinky en hopelijk zal dat heel snel gevonden worden.

Kortom. RIP Rekka. (zie info over Rekka H I E R)

Hoe ook? Dóórgaan! Toch?

Hoe ook? Dóórgaan! Toch?

Na een tijd van afnemende gezondheid en toenemende zorgen moest ik de keuze maken onze Noah in te laten slapen zoals ik hier beschreef. Van de 7 honden die wij tot dusver hadden was hij op 1 na die met de grootste problemen, althans volgens het asiel waar ik hem vandaan haalde. Van de 7 was hij wel verreweg de liefste, de zachtste en vooral de allergrootste clown die je je maar kunt voorstellen, veel ‘erger’ noch dan de raskenmerken beschrijven overigens. Alhoewel ik altijd ‘even’ behoorlijk van slag ben als ik weer eens zo’n beslissing heb moeten nemen hakte het er deze keer fors in.

Kerst 2007 ontmoette ik iemand die er gelijk met een stukje van mijn hart vandoor ging. Al vrij snel bleek die klik enorm groot te zijn. Alsof we elkaar al ons hele leven kenden. Met grote regelmaat hadden we zeer diepgaande gesprekken, vooral over de wil om te overleven. Hoe moedeloos we ons soms voelden, wat zin gaf, wat zinloos lees, wat ons telkens weer bemoedigde en de kracht gaf om door te gaan. Beiden hadden we te maken met een hoeveelheid aan diverse fysieke problematiek en al was hij dan niet gezegend met een mentale kwaal zoals ik, toch hadden ook zijn ziektebeelden een behoorlijke, groter dan hij wilde toegeven, impact op zijn bestaan. Uiteindelijk gaf hij mij gelijk toen ik dat met enige regelmaat herhaalde want immers, je kunt er niet omheen dat enorme fysieke problemen mentale impact tot gevolg hebben. Alhoewel er grote verschillen waren, waren we op veel fronten identiek. Soort van ‘kleine’ zus en ‘grote’ broer. We zagen elkaar regelmatig, spraken elkaar heel vaak en deelden vrijwel alles met elkaar.
Vorig jaar kelderde zijn gezondheid verder omlaag en moest er geopereerd worden. Die operatie echter werd telkens maar uitgesteld omdat de transplantatie om wisselende redenen nog geen doorgang kon vinden, veel van de redenen waren te belachelijk voor woorden, geheel logisch als je kijkt naar hoe afschuwelijk bar slecht het met onze gezondheidszorg gesteld staat als je niet buiten het ‘arbeidersmilieu’ valt. Uiteindelijk volgde er een hartinfarct en toen ging het ineens wel. Langzaam, heel langzaam, knapte hij een beetje op. De COPD werd steeds erger en er werden maatregelen genomen om de overlast daarvan zoveel mogelijk te beperken. Een aantal revalidatie-therapie-soorten ging van start en alhoewel dat extreem vermoeiend bleek vond hij het wel heel erg prettig om te doen want zijn conditie werd ietsjes beter en ook mentaal hielp hem het contact met lotgenoten.
In de nacht van 30 op 31 maart kreeg hij een hersenbloeding en aangezien er hier in de regio ‘geen bed vrij’ was (geweldig toch die gezondheidszorg van ons waarvoor we ons failliet betalen?) werd hij naar een ziekenhuis 2 uur verderop vervoerd. Men bracht hem in slaap en die slaap moest gaandeweg verdiept worden omdat men de koorts niet omlaag kon krijgen, zijn onrust niet kon wegnemen, laat staan positief beïnvloeden etc. Donderdag kreeg hij er een herseninfart overheen en vrijdagavond overleed hij, 71 jaar en 76 dagen jong. De belofte die hij mij hem een tijdje terug bij herhaling liet doen probeer ik nu gestand te doen maar het valt me zo onbeschrijflijk zwaar!

De donderdag van dat herseninfarct kreeg ik het bericht dat een goede kennis, totaal onverwacht, op 65-jarige leeftijd aan een hartstilstand was overleden. Ik was nog… al… in shock en dit maakte het nog erger!!

Ik voelde me al alsof er een goederentrein bij herhaling over me heen denderde en dat werd nog erger toen ik in een psychose schoot. De winst vanaf juni 2017 smolt als sneeuw voor de zon weg en ik ging onderuit. ‘Ineens’ kwam alle verlies van de afgelopen jaren, van heel mijn leven als ik even heel eerlijk mag zijn, in de volst mogelijke lading over me heen en ik was compleet radeloos, dagen van intens zwart volgden en het enige dat ik wilde was …niet-te-noemen-woord… want dan zou ik immers niet meer hoeven, niet meer kunnen ook, voelen?!

Terug bij af… opnieuw beginnen en de kleinste dingetjes weer heel bewust opzoeken om het licht terug te laten keren in de hoop dat ik het leven weer een heel klein ietsiepietsie ieniemienie btje leuk ga vinden. Hoe of ik dat moet doen weet ik natuurlijk wel maar de moed ontbreekt me volkomen. Gelukkig accepteren Anita en Daphne, maar ook Herman & Daniëlle, dát niet dus die slepen me om de beurt het huis uit, mee naar buiten, mee de zon in. Uiteraard in mijn 2e thuis. Ik krijg dan foto-uitdaging aangereikt en dat leidt dan tot focus en geeft me wat adem. Veel foto’s zijn bewogen want met natte ogen is scherpstellen minder makkelijk. Het dollen van de baby-leeuwtjes Zuna & Kimani, de olifantjes Mauk & Manoa en al het andere grut helpt wel telkens een beetje.

De lijfspreuk van die ‘grote broer’ was: “Alles heeft zijn tijd…” dáár probeer ik me nu maar aan op te trekken. Ook probeer ik heel bewust dankbaar te zijn, al kost dat nog zoveel moeite! Dankbaar voor het feit dat hij nu weer kán ademen… wat hij door die copd amper kon, 24/7 week in, week uit, maand in maand uit, jaar in jaar uit, naar adem moeten happen, stel je dat eens voor?! Dankbaar voor het feit dat hij zichzelf niet langer over drempels hoeft geen te dwingen en niet meer lijdt onder alles dat hij door zijn beperkingen niet meer kon maar wel zo graag wilde. Eveneens ben ik ook intens verdrietig want ik mis hem en niet zo zuinig ook. Zijn vrouw en 5 + 5 kinderen, zijn 10 kleinkinderen waarvan de laatste 2 eind januari geboren waren en het 11e kleinkind dat ieder moment geboren kan worden, zijn 4-voetig maatje dat hem altijd op de voet volgde maar ook andere familieleden en zijn vriendenclub en vele anderen… voelen dit gemis ook.
Dankbaar wil ik zijn, ben ik, voor al die mooie herinneringen die ik met hem heb opgebouwd in de aflopen 10 jaar en 3,5 maand. Die nu de bron moeten zijn van acceptatie en kracht om die belofte aan hem in te kunnen vullen.

Dankbaar ben ik ook jullie… voor reacties, whats-apjes, mails, kaarten en bloemen;
dank jullie wel!

En dán is de koek op

En dán is de koek op

 

 

 

 

 

1 april… 6 jaar later, exact op de dag af…

4 december 2007 stonden manlief en ik met Loa, een Koningspoedel, bij het Asiel in Lelystad. Aldaar mocht hij kennismaken met een soortgenoot, nou dat was vanaf de 1e seconde dolle pret, dus de terugreis hadden we niet 1 maar 2 Koningspoedels op de achterbank van mijn tuuttuutje, ons nieuwe huisgenoot noemden we vanaf dat moment Noah. hij was op dat moment 4 jaar en 11 maanden jong. Afgelopen 2 januari werd hij 16 jaar en het laatste jaar hobbelde zijn gezondheid achteruit. Steeds meer probleempjes doken op en zijn levensvreugde nam af. Afgelopen weken versnelde zich dat en nam ik de beslissing die ik liever niet neem maar wel móét nemen want dat hoort er nou eenmaal bij als je ervoor kiest dieren in je huis en hart op te nemen. Bovendien is het natuurlijk ook nog eens zo dat ik absoluut niet wil dat een dier moet lijden voor mijn plezier omdat ik die beslissing niet wil nemen.

Vrijdag heb ik de dierenarts gebeld en een afspraak gemaakt dat zij hier zou komen want ik wil het Noah niet meer aandoen hem naar de auto te slepen etc, bovendien kan ik hem ook niet tillen.
Daarbij wil ik hem ook niet in de dierenartspraktijk achterlaten waar hij dan opgeruimd wordt op een manier die ik niet wil. Ik wil ook dat onze andere dieren de gelegenheid krijgen afscheid van hem te nemen. Vanochtend heb ik het dierencrematorium gebeld en zij komen hem halen en handelen dan alles verder af op de wijze zoals ik het graag wil.

De afgelopen dagen heeft het me behoorlijk aangegrepen, meer dan voorheen ongeacht hoe vaak ik die beslissing ook al heb moeten nemen. (Nou ben ik altijd enorm van de leg door de klok-wijziging dus dit is qua timing verre van goed maar oke het is niet anders dus ik moet hier doorheen) Terugkijkende is Noah de 6e van de 7 honden die we tot dusver, sinds 1983, in ons huis een gouden mand boden maar hij was wel verreweg de liefste van allemaal én ook de grootste clown.
Kortom, we zullen hem waanzinnig gaan missen en niet meer met zijn capriolen geconfronteerd worden is absoluut geen fijn besef.

We hebben vooralsnog besloten er voorlopig geen 2e hond meer bij te nemen want Brego is nog steeds (helaas) een dier met een behoorlijke gebruiksaanwijzing en we willen hem niet onnodig stress bezorgen. Afhankelijk van hoe hij gaat zijn de komende tijd zonder zijn maatje Noah zullen we die beslissing of handhaven of aanpassen. De tijd zal het leren toch?

Lieve Noah, dank je wel voor alles dat je ons gaf. Groet je iedereen aan de andere kant van de regenboogbrug namens ons?!