Hoe zit het nou eigenlijk?

Hoe zit het nou eigenlijk?

Eenmaal geboren, of tegenwoordig zelfs al nog tijdens je ontwikkeling in je moeders buik… dat is al eeuwen zo en ondanks alle voortgeschreden technieken tot dusver is het nog steeds 100% onmogelijk om te ontstaan en ontwikkelen in de buik van je vader… is vanaf het allereerste moment zichtbaar welk geslacht je hebt, of niet.
Na korte tijd ‘moet’ je naar school en ben je gewild of niet de rest van je leven bezig met leren. Eén van de dingen die je leert is taal, een onmisbaar iets in ieders leven. Je leert dus ook wat woorden betekenen. Je gaat er niet van uit dat de betekenis van woorden zal wijzigen, én toch zul je je geconfronteerd zien met juist dát feit.
Woorden krijgen zo ook een andere lading, van of positief naar negatief of andersom, “goed – kwaad” bijvoorbeeld. Afhankelijk van welke gebeurtenissen plaatsvinden spreekt die eigen ervaring een woordje mee en wijzigen ook interpretaties van woorden.

Een woord dat de laatste tijd opspeelt is “genderneutraal”. Een woord dat bij mij sinds enige tijd enorme irritatie opwekt maar dat heb ik H I E R al wel duidelijk gemaakt geloof ik. Waarom wij accepteren dat woorden een totaal andere betekenis krijgen is iets dat ik met mijn boerenverstand niet begrijp maar dat ligt uiteraard alleen maar aan mijzelf, mijn intelligentieniveau is daarvoor simpelweg te laag.

Het woord “Genderneutraal”… betekende, voor zover ik altijd heb geleerd, dat een levend wezen over kenmerken van zowel het vrouwelijke als het mannelijke geslacht beschikt. Met andere woorden; als levend wezen heb je dus 3 mogelijkheden: of je hebt alleen de vrouwelijke kenmerken, of alleen de mannelijke of allebei. Er bestaat, zoals mij ooit geleerd is, géén levend wezen dat met 0 kenmerken geboren wordt.

(Waarom er dan zoveel mensen over drammen is me een raadsel maar óók dat is natuurlijk te wijten aan mijn domheid…)

Ik ben er maar ‘even’ ingedoken… dusdanige rug- & gewrichtsproblemen hebben heeft ook best wel eens voordelen hoor maar dat terzijde… ik had de tijd immers wel de afgelopen weken toen ik vele uren (en nog) aan de bank gekluisterd was?!

22 augustus jl overleed de 11-jarige Hasana in ‘mijn’ park. Nou is ‘mijn’ park al in alle opzichten uniek én dat werd bij de autopsie nog eens weer extra bewezen. Wat bleek namelijk? Hasana bleek genderneutraal… althans in de betekenis van het woord zoals ik dat vroeger heb geleerd. Daarmee is zij de enige nijlpaard ter wereld (voor zover bekend) die onder die noemer valt. Men heeft altijd gedacht dat zij een koe was vanwege haar uiterlijk en gedrag maar zij bleek niet over een baarmoeder en eierstokken te beschikken maar over testikels en een penis terwijl zij aan de buitenkant een vulva had.

Mijn zoektocht naar meer uitleg over het woord in kwestie bevestigde wat ik al wist… of moet ik nu zeggen; wat mij ooit ‘fout’ (wat betekent fout eigenlijk écht?) is aangeleerd? of; wat mijn te laag intelligentieniveau niet kan bevatten noch (h)erkennen als fout? Hoe dan ook… dat wat ik aan uitleg vond was wat ik al beschreef in de 2e alinea; namelijk een levend wezen dat beschikt over kenmerken van zowel mannelijk als vrouwelijk geslacht.

De dierenarts van ‘mijn’ park bevestigde dat ook trouwens (is die ook dom dan?)
Genderneutraliteit komt bij dieren zelden voor… de dieren waarvan het bekend is zijn de koeien, een koe heet in zo’n geval Kween.

Over niet al te lange tijd hoop ik 57 te worden… normaliter zou dat betekenen dat ik nog wel jaartjes te gaan heb, al zegt dat uiteraard niets over mijn leeftijd op het moment dat ik van hier beneden naar daar boven zal mogen afreizen. Ik werd als vrouw geboren en zal ook als zodanig sterven, althans daar ga ik vanuit want er zal toch wel niet nog iets aan mijn lichaam veranderen als ik daartoe zelf niet het initiatief neem toch, al zijn de wonderen de wereld natuurlijk nog niet uit. Zo’n mannelijk slurfje is best wel handig want ik moet nog wel eens heel nodig op momenten dat ik geen vrouwelijke uitlaatplaats binnen handbereik heb, maar die onhandigheid heb ik al eeuwen geleden geaccepteerd en is absoluut geen reden om op een operatietafel te gaan liggen. Aan de buitenkant ben ik ook duidelijk een vrouw, aan de binnenkant maar half half want die hele fabriek is natuurlijk al in de jaren 90 steen voor steen afgebroken en met de grond gelijk gemaakt, daar is inmiddels zoveel onkruid gegroeid dat niets van de oorspronkelijke staat nog terug te vinden is. Die onkruid bleek bij het laatste (dit jaar nog) onderzoek ook geen mannelijke kenmerken te vertonen dus een eventuele heropbouw van iets in die zin is daar (nog) niet begonnen, maar nogmaals; de wonderen zijn de wereld nog niet uit.

Ben je dom als je weigert mee te gaan met de massa en klakkeloos accepteert dat dingen die eens “A” betekenden voortaan “B” betekenen?
Ben je slim als je, zoals een paar randdebielen met de intelligentie van een uitgeknepen theezakje, hun gekrakeel onomstotelijk voor waarheid aanneemt?

Ik ben te dom om te begrijpen dat dat wat ik leer(de) zinloze informatie is…
Ik ben te slim om als een volgzaam schaap over de dam te lopen.

Ik ben vrouw, niet genderneutraal, ik ben mezelf, ik ben wie ik kan en mag zijn, dat kan niemand anders, alleen ikzelf!

Ik hou van vrouwen, ik hou van mannen, ik hou van genderneutralen… het maakt mij allemaal niets uit over welke geslachtskenmerken jij wel of niet beschikt. Het enige dat ik van waarde vindt en waar ik groot belang aan hecht is dat jij mens bent die vanuit zijn hart leeft om noch een ander noch zichzelf schade te berokkenen. Behoor jij tot die groep? Voel je dan vooral ♥-elijk welkom bij mij, ongeacht waar je me ook ontmoet!

94

94

Al is het groepje dan in de loop der jaren kleiner geworden… Zijn verjaardag niet vieren is er niet bij.

Gisteren werd hij 94 en had hij zijn familie op bezoek… Vandaag was er een feestje voor zijn vriendinnen. Na wat telefoontjes over en weer had ik geregeld dat de dames vanochtend allemaal tegelijkertijd aankwamen op het gewenste tijdstip. Ondanks dat hij een prachtig appartement heeft vond ik toch niet handig om de dames in dat appartement te ontvangen en dat hoefde gelukkig ook niet want het tehuis waar hij nu woont wil maar wat graag het hun bewoners naar de zin maken en bieden dus ook diverse mogelijkheden om een feestje te vieren. Voor alles wordt dan gezorgd, koffie met gebak en een drankje, een tafel en wat al niet meer zij. Prima geregeld toch?!

92… 88… 82… 84… De dames in het rond van links naar rechts. Vroeger waren het echtparen die jaar in jaar uit bij elkaar woonden, allemaal vers getrouwd en aan het begin van hun levens. Er is een lange geschiedenis ontstaan en als je zo oud bent is er altijd wel veel te bepraten natuurlijk. Zeker als je geen buren meer van elkaar bent en niet meer zo gemakkelijk als vroeger even door de tuin naar de buren heen en weer wipt voor een babbeltje en een bakkie.

Zo zaten we dus met ons groepje aan een tafeltje gezellig bij te kletsen en nam ik op zeker moment de dames mee naar boven om het appartement te laten zien aan hen die nog niet op bezoek waren geweest. Het is allemaal niet zo eenvoudig als je slecht ter been bent en niet meer bij elkaar in de buurt woont, van zoveel afhankelijk bent etc. Gelukkig zijn er altijd wel welwillende mensen tot hulp bereid en alles lukte prima zoals hij (en ik voor hem) het graag wilde.
Het verliep allemaal prima en het was gezellig en de oude baas kan op zijn 94e terug kijken op een leuke ochtend met talloze opgehaalde herinneringen van vroeger ondanks het feit dat ik natuurlijk zo’n 60 jaar achter hen aanhobbel als het gaat om ‘gedeelde herinneringen’.

Hij woont er nu 2 maanden en is nog steeds niet gewend. De zorg is daar prima, zijn appartement is prachtig en heel ruim dus veel van zijn eigen spulletjes konden gelukkig mee verhuizen maar emotioneel is het toch wel een heel andere zaak. Als je heel je leven (nou ja, vanaf zijn midden 20 tot aan zijn ruim 93e) in 1 plaats hebt gewoond en dan naar een andere plaats moet omdat je niemand kent… en jouw vrienden allemaal ook beperkingen hebben en behoorlijk oud zijn en zich dus ook niet meer zo gemakkelijk kunnen verplaatsen is toch wel een aderlating die eenzaamheid in de hand werkt. Dat gaat me wel aan het hart maar ja wat kan ik doen? Onmachtig als je als ‘buitenstaander’ bent kun je nog zo veel willen en je uiterste best doen maar dat is maar halfhalf. Zijn enige wens kan simpelweg niet vervuld worden. Elke dag is er eentje, op zijn fysieke ongemakken na gaat het verder goed maar de eenzaamheid en de onvrede met de verhuizing hakken er wel in. Ik ben dus wel blij dat hij vandaag een leuke ochtend had ook al was dat extreem vermoeiend.

Elke 40 seconden…

Elke 40 seconden…

Vanavond hoorde ik op zeker moment een plof in de gang. De Asser Courant zou op de mat liggen, wist ik. Nou lees ik nooit kranten en kijk ik evenmin folders in maar deze keer wilde ik een uitzondering maken omdat ik wilde kijken of er iets in zou staan over de Midnight Walk van afgelopen vrijdag. Dat stond er inderdaad in maar voordat ik aan dat artikel toe was viel mij onderstaand artikel al op. En tja, weer zo’n ‘alles gebeurt met een reden’-moment-gevoel… dus fotografeerde ik het met de bedoeling er een blog aan te wijden.
Enerzijds omdat het een onderwerp is dat mij enorm raakt en anderzijds omdat ik, ook vandaag, hoe toevallig, toeval bestaat niet… met iemand sprak die mij van een drama vertelde. Vorige week heeft een jong iemand zich van het leven beroofd. Diens ouders waren gescheiden omdat één van beiden alcoholist is. Alsof dat nog niet erg genoeg is werd mij ook verteld dat dat gezin uit 6 personen bestaan heeft, vader en moeder en 4 kinderen. Van die 4 kinderen is er nu nog maar één over want 3 maanden geleden pleegde een ander kind uit dat gezin zelfmoord en een jaar geleden ook een van de 4 kinderen. DIT IS TOCH NIET TE BEVATTEN? (ik schrijf bewust heel geslachtloos om het zo anoniem mogelijk te houden!)

Verder in dat gesprek dat ik voerde kwam mijn verleden ter sprake. Een geheel logisch vervolg in dat gesprek want mijn gesprekspartner weet dat ik jarenlang geworsteld heb met die ene wens. Ik hoorde altijd om mij heen mensen die van dromen spraken, wensenlijstjes hadden, bucketlists of hoe men ze ook noemde. Velen ervan hadden zelfs een top-3 wensen oid, en ik snapte dat nooit. Ik had ze namelijk niet. Ik had maar één wens en het feit dat ik niet begreep hoe anderen zo’n lijst hadden, konden maken, al dan niet met een top-3 erin, maakte dat ik me nog eenzamer en onbegrepener voelde.

Je hoort mensen vaak zeggen: “iemand die dat doet is laf” & “Iemand die dat doet is egoïstisch” Ik kan zo nog wel een rij teksten opschrijven want de uitspraken zijn in aantal legio en al die uitspraken hebben één ding gemeen. Onnadenkendheid! Hoe kun je namelijk een oordeel vellen over iets als je zelf niet die hoge nood in je voelt, dag in dag uit, elke milliseconde van je bewustzijn. En toch heb ik nooit iemand die onnadenkendheid kwalijk genomen, integendeel zelfs. Als ik er zin in had om op zo’n uitspraak te reageren dan zei ik altijd: “Mag ik je heel hartelijk feliciteren?” Niet dat dát dan begrepen werd maar dat boeide me meestal niet. Soms lichtte ik het toe met “Je bent een rijk mens dat jij niet weet hoe het voelt om 24/7, dag in dag uit, week in week uit, jaar in jaar uit, het leven als een té zware last en té pijnlijk ervaren. Ën ik gun je van harte toe dat je dat gevoel ook nooit zult leren kennen!”.

Ik hoop over 2 maanden 57 te worden en ik ben pas sinds een jaar of 3 verlost van die wens. Een wens die mijn leven vanaf heel jong, zeg maar gerust altijd, bepaald en beheerst heeft, ik kan niet beschrijven hoe boos ik op mezelf was als er weer een poging mislukte.

Een tijd terug sprak ik iemand die ik goed ken, iemand van wie ik weet dat die wens ook in die persoon leeft. Die persoon vertelde mij toen dat iemand in diens kring gezegd had dat het niet gedaan mocht worden omdat die persoon niet gemist kon worden. Daarna werd mij gevraagd wat ik van zo’n opmerking vond. Het antwoord dat ik gaf, was het enige dat ik oprecht geven kon: “het is jouw leven… jij bent de enige die het recht heeft te bepalen of het leefbaar is of niet. Als jij er een eind aan wilt maken omdat je jouw leven niet langer kunt noch wilt dragen, doe het dan! Natuurlijk zal ik je vreselijk gaan missen maar ik gun je met al mijn liefde de rust waarnaar jij zo verlangt en dat weegt veel zwaarder. Mijn liefde voor jou, noch mijn respect zullen daardoor verminderen of veranderen…”. Die persoon is er nog steeds, strijdt nog steeds elke seconde van het wakker en bewust van het leven, of beter gezegd de pijn ervan, zijn.

Elke 40 seconden wereldwijd… is de kop van mijn blogbericht alsmede de kop van dat krantenartikel.
Elke 40 seconden wereldwijd… is 86.400 seconden per dag, oftewel 2160 mensen die DAGELIJKS die definitief laatste stap zetten.
Die definitief laatste stap… die nooit en te nimmer een impulshandeling is, die zó ongelofelijk veel moed en doorzettingsvermogen vraagt…
Die definitief laatste stap waarop anno 2019 nog steeds een enorm zwaar taboe ligt…
Die definitief laatste stap die door velen verzwegen en genegeerd wordt uit schaamte, uit misplaatst schuldgevoel of uit wat dan ook…
Die definitief laatste stap, die ik zo goed begrijp.
Die definitief laatste stap… die ik niet meer wil zetten omdat ik sinds kort het leven omarm, niet omdat het moet, niet omdat het kan maar wel omdat ik het wil!

…..terwijl ik dit allemaal zo zit uit te tikken vraag ik me af of ik het moet publiceren of niet… het moet mij van het hart, dat is wel logisch, maar wat wil ik er verder mee dan? Dit is zo’n zwaar onderwerp, ik zou heel gemakkelijk iemand het hiermee erg moeilijk kunnen maken… én dat is natuurlijk wel het allerlaatste dat ik wil maar toch…. (ja ik ga zo meteen op de publicerenknop klikken)… Ik wil zo graag dat dit onderwerp nou eindelijk eens uit die taboesfeer komt en mensen er over praten met elkaar want dat kan zoveel doen! Elke 40 seconden, 2160 mensen per dag… het zou zomaar iemand uit jouw dierbare kring kunnen zijn…

Waarom wel, waarom niet

Waarom wel, waarom niet

Als wij ergens wat eten geven wij altijd een fooi. De ene keer wat meer dan de andere.

Met deze regel begint deze blogpost bij Joanne… en terwijl ik haar blogpost lees rijzen mij de haren ten berge als het ware. En nee dat ligt uiteraard niet aan Joanne!

Ik werk inmiddels al een aantal jaren niet meer, ook het vrijwilligerswerk staat momenteel op een extreem laag pitje. Simpelweg omdat ik er geen zin meer in heb, heb vanaf mijn 12e altijd gewerkt op diverse vlakken, betaald en onbetaald, me met ziel en zaligheid ingezet voor mens en dier, al dan niet in nood. Uiteraard binnen de *zegeningen* die mijn ziektebeelden me oplegden maar dat even terzijde.

Het onderwerp van Joannes post is “Fooi”.
Ik herinner me van vroeger hoe aan het einde van een dagreisje met een bus de pet rond ging om voor de chauffeur geld in te zamelen. Ik herinner me ook etentjes waarbij mijn tafelgenoten het vanzelfsprekend vonden de bediening fooi toe te kennen.
Inmiddels ben ik bijna 57 en constateerde ik tijdens het lezen bij Joanne die verbazing én irritatie weer die ik me van vroeger nog net zo vers herinner alsof het gisteren gebeurde.

Irritatie:
Omdat het als ‘normaal’ gezien werd en kennelijk nog steeds wordt… en ook van je verwacht wordt klaarblijkelijk, en in sommige gevallen je het ongenoegen van de ander merkt als je het niet doet, zelfs met toelichting van je motivatie indien daarom gevraagd wordt.

Verbazing:
In de tijd dat ik nog (betaald) werkte was ik werkzaam bij een bank en moest ik me elke dag weer uit de naad werken om het elke klant zo goed mogelijk naar de zin te maken. Ik werkte met zakelijke klanten die veel vermogen hadden en zoals vaak met ‘rijken’ die hebben eisen en schijt aan standaard regeltjes, om nog maar te zwijgen van beperkingen die systemen met zich meebrengen. Dus ook al wil je als werknemer wel die extra stap zetten, het is simpelweg onmogelijk omdat de systemen waarmee je werken moet hun grenzen hebben.
Als werknemer van welk bedrijf ook wordt je geacht je naar beste eer en geweten in te zetten, de beloning die daar tegenover staat is het salaris dat je aan het eind van de maand ontvangt en eventueel meer als je het geluk hebt dat je bij een bedrijf werkt, zoals ik toen, dat heel goede secundaire arbeidsvoorwaarden hanteert.
Ik heb nooit een “fooi” ontvangen, niet om gevraagd, niet verwacht ook, het kwam gewoonweg niet in mij op. Ten eerste omdat ik niet zo ben en ten tweede omdat het in mijn werk niet bestond. Ongeacht het feit dat ik jaar in jaar uit aan het eind van de werkdag mijn werk mee naar huis nam (onbetaald) en thuis verder werkte om de volgende ochtend met een schone lei te kunnen beginnen.
Ook heb ik jaar in jaar uit in het vrijwilligerswerk gezeten, zonder welke vorm van “fooi” dan ook. Het kostte mij niet alleen heel veel tijd maar ook heel veel energie. Ik ben niet een persoon die maar half werk levert, ik doe of iets zo goed mogelijk of ik begin er niet eens aan.

Waarom moet er verschil gemaakt worden tussen mensen die beloning voor hun arbeid krijgen?
waarom heeft één deel recht op “fooi” en het andere deel niet?
In de horeca bijvoorbeeld, de bediening aan jouw tafel krijgt “fooi” maar wat krijgt de kok in de keuken? Degene die ervoor zorgt dat het restaurant schoon is? Degene die ervoor zorgt dat het restaurant geen ‘nee’ moet verkopen als jij om een bepaald iets aan hapjes en drankjes vraagt? Degene die het terras veegt? Degene die de remsporen uit de wc-potten boent?

Iedereen mag anders denken (gelukkig) en daarnaar handelen zoals het hem het beste bevalt en voor diens gevoel goed is maar “fooi” zal niemand van mij ooit krijgen want ik vindt het je reinste onzin. Als ik in de supermarkt mijn boodschappen betaal geef ik ook geen “fooi” aan de kassamedewerker, of aan een vakkenvuller, of aan de leveranciers die die winkel bevoorraadden of de vrachtwagenchauffeurs die die winkel tig keer per dag aanrijden. Waar ook, waarvoor ook, ik betaal de vraagprijs en geen cent meer of minder.

De enige plek waar ik afding op de prijs is een rommelmarkt en oh ja ook op Marktplaats vertik ik het standaard de gevraagde prijs te betalen *glimlach*.

Hoe gaat ‘t met

Hoe gaat ‘t met

Mijn maandagmeneer:
De afgelopen weken kreeg ik een (groot) deel van mijn vrijheid terug want mijn mantelzorgtaken voor mijn maandagmeneer zijn per afgelopen zaterdag gestopt nadat hij verhuisde van een revalidatie-instelling waar hij sinds 23 april vertoefde na een zoveelste val die wederom goed afliep gelukkig. Hij heeft nu een definitieve vast plaats in een zorginstelling omdat hij niet meer alleen kan zijn en rondom de klok zorg behoeft.
Al met al heeft hij het nu natuurlijk veeeeeeel beter maar hij ziet dat zelf niet zo en zijn emotionele beleving raakt mij vanzelfsprekend enorm. Hij was ook ongerust dat ik dan niet meer zou komen, die ongerustheid kon ik deels wegnemen, ik zal het hem dus moeten bewijzen door gewoon vaak te komen *glimlach*.

Mijn (v)echtgenoot:
Zijn 2e knie-operatie op 15 januari heeft veel meer aan ‘narigheid’ gebracht dan hij op voorhand verwachtte en ook nu wenst te erkennen (hoezo eigenwijs *grijns*).  Zijn humeur heeft daar behoorlijk onder geleden de afgelopen maanden. Niet zo vreemd natuurlijk want pijn negeren kan hij heel goed en doordraven ook. Dat zijn knieën roet in het eten gooiden was wel een enorme pil om te slikken. De laatste 2 a 3 weken lijkt het echter beter te worden, hij krijgt energie terug en kan weer iets meer. Het gaat langzaam en zal zijn tijd moeten hebben. Jarenlange overbelasting en de gevolgen daarvan werk je uiteraard niet weg in een paar maandjes. Zijn hart is daarentegen wel helemaal oké en ook zijn suikerziekte is ‘verdwenen’…. raar maar waar. Hij blijft uiteraard wel onder controle want met hoge bloeddruk en cholesterol en aanverwante zaken moet je niet spotten. Het ouder worden levert zo het eea op natuurlijk al is het voor hem wel ‘vreemd’ iets te willen maar (nog) niet (meer) te kunnen en te beseffen dat hij de 60 voorbij is.

Onze jeugd:
Die wonen inmiddels 7 weken op zichzelf en hebben het prima naar hun zin. Zoals ieder stel dat begint onder eigen dak moeten ook zij ontdekken wat ze precies willen, hoe ze het precies willen en hoe dat ingevuld moet gaan worden gezien hun variërende werktijden. Voor zover ik daarover kan/mag oordelen gaat het ze goed af. Afgelopen vrijdag was er dan wel even een verdrietig moment want terwijl Daphne in haar geboorteplaats vertoefde kwam Bastiaan ‘s avonds laat thuis van zijn werk en trof Ace, hun konijn, levenloos aan op het kleed in de woonkamer.  Zijn leeftijd (ruim 8) en de enorme hitte van de afgelopen dagen zijn kennelijk teveel geweest.  De plannen waren er al, maar worden nu ietwat vervroegd, om binnenkort naar het asiel te gaan en 2 poezels te halen. In het asiel in Beilen zitten maar liefst 300+ kittens door veel dumpingen, maar ook veel volwassen dieren dus de keuze is reuze en een keus maken zal dan ook vast wel lukken.
7 weken dus ook dat wij weer met zijn 2-en hier wonen en gelukkig verloopt dat probleemloos en is er van het ‘lege nest syndroom’ totaal geen spoor. Man vindt eigenlijk altijd alles best en neemt alles (letterlijk) zo het komt en gaat en ik geniet van de rust en vooral het veel minder werk aan opruimen en schoonmaken *glimlach*.

Onze veestapel:
Vanyar
als laatste aanwinst doet zijn raskenmerken volkomen eer aan. Dartelen als een jong kalf dat voor het eerst gras onder zijn voeten voelt is het uitlaten altijd weer een feestje en in huis is hij de clown met hoofdletters. Een échte puber, die de 20e jl, 2 werd en nog wel het eea aan- & afgeleerd moet krijgen maar daar hou ik me nu niet mee bezig want daarvoor is het veel warm.
Brego werd afgelopen 2 juli 11 en wordt al een aardig oud baasje, op één eigenschap na zijn alle nare eigenschappen die hij had toen ik hem uit het asiel haalde verdwenen. Met zijn leeftijd komen de ongemakken, heel af en toe wil hij zich nog wel even laten verleiden tot een dolletje maar dat houdt dan al snel weer op omdat het hem vermoeit.
Precious, (20-8 wordt zij 16) is al een oude dame. Ze ligt de hele dag in de keuken in het hoekje op het aanrecht te slapen. Heel af en toe hobbelt ze de woonkamer in, komt dan even wat knuffels halen en verdwijnt weer de keuken in. Tegen etenstijd gaat ze heen en weer lopen over onze inductiekookplaat, die dan begint te piepen. Soort van alarmklok om ons eraan te herinneren dat we de benen in moeten en de bakjes moeten vullen.
Bilbo, (4-8 wordt hij 5) is de knuffelkont annex babbelaar én niet te vergeten veelvraat. Hij lust werkelijk alles, zodra één van ons ook maar iets eetbaars in de handen heeft is hij er als de kippen bij.
Pippin (3-9 wordt hij 6) gaat zijn eigen gang, geheel onverstoorbaar. Komt af en toe een knuffel halen en is aanwezig als hij wil eten. Is hét deel van onze veestapel waarover we onze benen kunnen breken als we niet oppassen want hij gaat op de gekste plekken liggen die je maar kunt verzinnen, vooral als je zelf in beweging bent. Bijv. als ik aan het stofzuigen ben draait hij om mijn voeten heen en/of tussen mijn voeten en de stofzuiger, of boven precies daar waar ik lopen moet om de was op te hangen.
Merry  (3-9 wordt zij 6) De meest ongenaakbare van het hele stel. Heel af en toe komt ze je even gedag zeggen, dan mag je haar een paar keer aaien en hoppa weg is ze weer. Het enige moment waarop wij, mochten we het al vergeten zijn, ontdekken dat zij over forse stembanden beschikt, is rond etenstijd. Uitslapen is er écht niet bij *grijns*.

En verder… inmiddels ruim 2 jaar aan de CBD en overige medicatie-vrij, een wereld van verschil. Heel af en toe nog een beetje morfine om al te heftige pijn te dempen als ik me weer eens fysiek teveel heb ingespannen maar dat is het dan ook. Mijn voeding is weer een beetje uitgebreid zij het dan matig om herhaling te voorkomen. De verboden productenlijst is ingekort en ik heb escape-pilletjes voor als ik wil zondigen die prima werken en ik weet nu welke producten ik echt niet moet aanraken tenzij ik binnen 10 seconden op kamer 100 wil dubbelklappen van buikpijn, ervaring is de beste leermeester of niet dan?!  Het maakt het uit eten gaan wel een heel stuk lastiger maar alles went en ik prijs me gelukkig in de zin van dat ik dat toch al nooit een leuke activiteit vond dus het al zelden deed en nu dus ook heus niet mis.  Heb veel (af-aan-)-geleerd, zeker de laatste 3 jaar en die lijst van ervaringen is nog lang niet vol dus ik kijk uit naar verdere invulling.
Niets te klagen noch wensen -op 1 grote wens na die ooit nog wel eens vervuld zal gaan worden en wanneer dat dan is zie ik vanzelf wel, lig niet wakker van het feit dat het nog niet vervuld is-.