Dubbele herinneringen

Dubbele herinneringen

~ Zwijmelen op Zaterdag
*357*
~ 21 september 2019

~ Gestart bij Marja op 17-11-2012
~ Voortgezet (miv 261) bij Trees op 11-11-2017

~ Voortgezet hier (miv 348) op 20 juli 2019.

Waarmee ga jij ons vandaag laten opspringen om mee te dansen of heerlijk achterover laten leunen om met de ogen dicht bij te zwijmelen? Ik leg graag mijn oor bij jou te luister dus zingt en/of musiceert u maar:

You are invited to the Inlinkz link party!

Click here to enter


 

Vandaag plaats ik 3 nummers in deze bijdrage van Zwijmelen op Zaterdag.

De 1e is een stukje uit de Jubileumshow van Jeans, een show die enorm emotioneel beladen was voor mij en vele anderen. Dat betreffende seizoen startte op 22 september 2015 en zou een eerbetoon zijn aan het 25 jarig bestaan van Jeans. Dat eerbetoon bleef het wel maar kreeg er zeer verdrietig rouwrandje erbij omdat Karel, die sinds show 7, de vaste chauffeur en manusje van alles, stierf op 30 juli. De show waarop hij zich zó onbeschrijflijk verheugd had zou hij niet mee gaan maken en ik ben niet de enige die een enorm dierbaar persoon verloor en voor altijd in mijn hart met mij mee moest dragen in het gezelschap van ontelbaar veel en prachtige herinneringen. In de show zat Karels lievelingsnummer en gedurende dat seizoen werd dat nummer door Nigel gezongen. Nigel wist hoe gek Karel en ik op elkaar waren en gedurende dat hele seizoen hebben Nigel en ik elkaar tijdens dit nummer ook nooit aangekeken in een poging het droog te houden, wat vaak mislukte maar dat terzijde.

 

De 2e is ook een stukje uit die Jubileumshow want vandaag is het precies 3 jaar geleden dat Edwin stierf op de leeftijd van 53. Hij maakte sinds show 6 deel van de show uit en hij was ook degene die mij in 1997 mijn naam gaf, de naam die jullie allemaal kennen. In die tijd begon ik mijn weg op het wereldwijde web te vinden en was het nog gebruikelijk met nicknames ipv je eigen naam te werken. Het moment waarop hij mij die naam gaf was zo speciaal en liefdevol dat ik die naam gelijk aannam en nooit meer heb losgelaten. Edwin werd ernstig ziek en heeft jaren geknokt om te overleven. Zijn droom was het behalen, meebeleven en vooral bijdragen aan die jubileumshow. Ik zal jullie de details besparen wat hij moest doen om het te kunnen, een écht huzarenstuk dat maar weinig mensen kunnen opbrengen maar hij deed het toch maar!! Dat seizoen bestond elke show uit een samengestelde cast; de toen huidige cast en telkens aangevuld met oud castleden die wisselend de tour vergezelden. Ik heb elke show waar Edwin deel van uitmaakte bijgewoond en hem God Zij Dank ook voor elk van zijn shows mogen treffen om even te babbelen en te knuffelen en hem keer op keer weer te bedanken voor wat hij voor mij betekend heeft al die jaren. In dit stukje van de show zien jullie oud-castleden met toen in 2015 nog 2 huidige, nu inmiddels ook oud-castleden. Van links naar rechts, John Vooijs, Nigel Brown, Tony Neef, Benny Hölzken, EDWIN GERRITSEN, Remko Harms, Roberto de Groot, Roy van den Akker en Harold Verwoert.

(Ook dit is Edwin…)

 

 

Mijn 3e zwijmel voor vandaag… Overmorgen is het 15 jaar geleden dat mijn wereld even stil stond. Eén van de weinige gebeurtenissen in mijn leven waarvan ik nu nog exact weet waar ik was, wat ik deed etc toen dit bericht mij bereikte. Ik was aan het werk in Delfzijl, mijn 24e dienstjaar al toen, toen ik door een collega die ik in de 1e week dat ik bij die werkgever begon (elders weliswaar) al had leren kennen en die ook op diverse locaties had gewerkt en in Delfzijl weer tot mijn werkvloer-collegae behoorde, mij van mijn werkplek kwam halen en meenam naar een cliëntenkamer om mij iets te vertellen. Ook de toenmalige vestigingsdirecteur kwam er ook gelijk bij. Hij was onze leidinggevende op onze 1e gezamenlijke werkplek en wist dus ook dat dit nieuws mij zou raken. Die beide heren kenden mij door en door en brachten mij en mijn auto samen naar huis want ze vertrouwden me op dat moment niet het zelf naar huis rijden toe. Uiteraard kreeg ik vrij om naar de Arena te kunnen de 27e en wist ik me vergezeld van mijn beste vriend toen die net als ik helemaal H6-gek was. Wat een bizarre avond, zo emotioneel, verdrietig, heftig en wat al niet meer zij maar tegelijkertijd ook zo ontzettend mooi want wanneer maak je het nou mee dat je je ineens met 1000-en mensen tegelijkertijd verbonden voelt alsof je familie bent?! Ondanks het verdriet dat we daar met zijn allen zo intens ervoeren was het toch ook een heel groot feest, zowel de hele dag rondom de Arena buiten op de pleinen als ‘s avonds in de Arena. Onvergetelijk!!
(Het nummer dat ik hier nu plaats is niet mijn meest favo nummer van André maar wel zijn versie van een Duits nummer; DU van Peter Maffai, op dat nummer schuifelden man en ik samen voor het eerst nadat we elkaar ontmoet hadden in 1977)

 

Een zwijmelblog met herinneringen die zó dubbel zijn. Mannen die zo veel voor mij betekend hebben en ik nooit zal vergeten. Die herinneringen roepen soms heus nog wel eens tranen op maar steeds vaker een glimlach omdat al die prachtige momenten niet uit mijn herinneringen weg te vegen zijn. Mensen die onlosmakelijk met mijn leven verbonden zijn en dat ook altijd zullen blijven. Herinneringen die ik koester, net als hun muziek, talenten en vooral passie die zij met hart en ziel voelden én wisten over te brengen! “Iemand sterft pas écht als hij vergeten is” is een welbekende spreuk, nou wat mij betreft zullen deze 3 heren nooit écht sterven omdat ik ze in mijn hart bij mij houd, tezamen met de andere mensen die mij zó dierbaar waren, altijd zullen blijven, en ik reeds ‘tot ziens’ moest uitzwaaien.

Niet te vergeten

Niet te vergeten

~ Zwijmelen op Zaterdag
*354*
~ 31 augustus 2019

~ Gestart bij Marja op 17-11-2012
~ Voortgezet (miv 261) bij Trees op 11-11-2017

~ Voortgezet hier (miv 348) op 20 juli 2019.

Waarmee ga jij ons vandaag laten opspringen om mee te dansen of heerlijk achterover laten leunen om met de ogen dicht bij te zwijmelen? Ik leg graag mijn oor bij jou te luister dus zingt en/of musiceert u maar:

You are invited to the Inlinkz link party!

Click here to enter


Al volg ik het niet meer… toch heeft JEANS jarenlang een belangrijk deel uitgemaakt van mijn leven, zoals de ‘oudere’ lezers hier zich wel zullen herinneren. Aan al die jaren koester ik tal van herinneringen, net zo divers als de redenen waarom ik het niet meer volg overigens. Er kwamen in elke show wel nummers voorbij die mij ‘meer’ raakten dan anderen en de keus van vandaag is daar eentje van. Een heer en een dame die ik ‘beter’ mocht leren kennen en heb leren kennen als bevlogen mensen met het hart op de juiste plek, wars van kapsones en andere ongein, ‘gewoon’ alles geven dat in hen zat om het publiek zo optimaal mogelijk te vermaken. Afgezien van het feit dat deze 2 mensen ook heel mooi konden zingen en dansen hadden ze allebei ook een enorm grote portie humor in zich en dat kwam altijd wel tot uiting in de shows omdat alle aspecten van een castlid werden uitgelicht en aan bod kwamen. Deze 2 mensen hebben me ontelbare malen de tranen over mijn gezicht doen laten lopen, zowel van pure emotie bij een mooi uitgevoerde ballad als bij de clowneske uitvoering van een nummer waarmee met iets de draak gestoken werd.

Het nummer werd uitgebracht in 1971 door Crazy Horse maar kent talloze covers… en dat dit één van mijn favorieten is zal jullie vast niet bevreemden, denk ik zo *glimlach*.

Hakuna Matata

Hakuna Matata

Met Lion King beginnen en er ook mee stoppen… dat is het teken waarin de afgelopen week stond. Zaterdag voor een week begon de vakantie van mijn schoonmeisje en voor het 8e jaar op rij startte zij ook die dag de week van Vakantie-Spel-Week in haar geboorteplaats, de 60e editie alweer overigens! Een extra feestelijke week dus voor de organisatie waar zij eentje van is. Ieder jaar weer, gedurende een paar weken in de zomer, worden kinderen van basisscholen telkens een week vermaakt en dat is wel dé week in het jaar waar Daphne iedere keer weer naar uitkijkt. Aan het eind van die zaterdag stapte ze in de auto en kwam naar ons toe om hier te slapen zodat we de volgende ochtend geen gehaast zouden hebben en op tijd in Delft en later in Scheveningen zouden zijn voor de musical The Lion King.
De allerlaatste voorstelling in Nederland, die wilden we niet missen natuurlijk en al helemaal niet om wille van de 4 castleden die ooit in Jeans zaten; David, Naidjim, Gaia en Nigel.

Het was alleszins een schitterende dag die zondag en onderweg terug hadden we het erover hoe Daphnes vakantie begon en toen, bijna tegelijkertijd eigenlijk, kwam het idee om de week ook met Lion King af te sluiten, de film dan die sinds kort in de bioscopen draait. Nou is een bioscoop voor mij altijd weer een hele uitdaging dus ik ga zelden en als ik al ga moet het wel echt een film zijn die ik niet wil missen.

Gisterenmiddag laat kwam Daphne wederom hier binnenvallen en na het eten stapten we de auto in en tuften we naar de bios hier in de stad.  De film overtrof al mijn verwachtingen en de laatste voorstelling nog vers in mijn geheugen, de muziek (en teksten die ik bijna woord voor woord ken) maakten de emotionele beleving alleen maar groter. De techniek die gebruikt is is werkelijk fantastisch, filmmakers kunnen écht wel wat met de hedendaagse middelen! Regelmatig natte ogen, brokken in de keel en een wurggreep in de maagstreek dus. Ik ben niet het type die een film meermalen bekijkt in een bios, als hij al echt de moeite waard is koop ik hem wel zodra hij uitkomt en kijk ik hem thuis, dat gaat bij deze film ook zeker gebeuren. Kortom… zowel de musical als de film zijn zeer zeker de moeite waard, zeker als je Disney-fan bent (waartoe ik mezelf toch niet schaar eigenlijk) en/of van dieren houdt zoals ik dus wel doe.

Eenmaal weer thuis dronken we nog wat en ging Daphne terug naar haar eigen stekkie, onze heren waren beiden aan het werk, die van mij zou pas de volgende ochtend thuiskomen en die van haar aan het eind van de avond. Aangezien het nog licht was en een stuk koeler besloot ik in de tuin te gaan werken en ruim 2 uur later had ik de gft-kliko vol en zag onze achtertuin er stukken beter uit. Nu moet ik alleen nieuwe groeisels gaan kopen en poten maar daar wacht ik even mee tot de hitte voorbij is natuurlijk.

Herhalend afsluiten

Herhalend afsluiten

3 november togen mijn meisje en ik naar Scheveningen naar de voorstelling van Lion King.
Voor ons een speciale avond want we hadden een ‘date’ met één van de liefste castleden die Jeans op ons pad bracht, Nigel Brown. In de pauze mochten wij achter de schermen voor een fotosessie en dat lieten we ons niet ontzeggen.

De cast van Lion King bevatte op zeker moment zelfs 5 ex-castleden van Jeans.
Naast Nigel Brown, namen Naidjim Severina, Gai Aikman & David Gonzales de hoofdrollen voor hun rekening. Nigel en Maarten Smeele maakten deel uit van de Swings. Nigel mocht met enige regelmaat de hoofdrol van Naidjim overnemen, zo ook in november dus.

Zaterdagavond laat kwam mijn meisje naar ons toe om bij ons te slapen.
Een dag eerder was haar vakantie begonnen en zoals altijd gaat een deel van haar vakantie op aan het leiding geven aan een groep lagere schoolkinderen tijdens de vakantie-spel-weken in haar geboorteplaats. Omdat wij vroeg wilden vertrekken bleek het dus handiger dat ze hier zou slapen dus hadden we aldus afgesproken. Gisterenmorgen dus vroeg uit de veren en na het optutten waren we klaar voor vertrek. Met onze armen vol dozen liepen we naar de auto en gingen we op weg. Onze eerste stop was in Delft, voor een fijn samenzijn met lieve blogster om haar iets te overhandigen:

Daarna verder naar Scheveningen dus. Ik had al dagen buikpijn, zó zag ik er tegenop.
Met de diep zittende teleurstelling van de vorige keer, had ik er echt geen zin in, maar ja, Nigels laatste voorstelling in Nederland missen wilde ik niet, dus deed ik onderweg al het mogelijke (tussen mijn oren) om me voor te bereiden. Eén van die dingen is ruim op tijd vertrekken zodat er geen haast toegepast hoeft te worden. Tegen 2-en stonden we in de rij voor de parkeergarage. Een parkeerwacht wees ons de weg naar een andere parkeergarage die wel vrij zou zijn maar dat was te ver lopen voor mij dus kozen we voor het blijven wachten, dat duurde een behoorlijke tijd want we moesten wachten tot er auto’s uit die parkeergarage kwamen zodat er weer plaatsen vrijkwamen.
Geruime tijd later zaten we op het terras voor de ingang van het Circustheater aan een drankje te genieten van het heerlijke weer. Daarbij mocht een koele versnapering natuurlijk ook niet ontbreken:

Uiteindelijk het theater maar in en met soort van oor- & oogkleppen op ons een weg banend door de mensenmenigte naar de voor ons bestemde ingang. Dat ging gelukkig goed en al snel namen we onze plaatsen in, op rij 1 (uiteraard) en in het midden dus voor onze benen alle ruimte *glimlach*.  Om ons heen allemaal jonge meiden in heftige emoties, zo herkenbaar als je jaar in jaar uit met ‘fans’ te maken hebt.
De voorstelling begon en de sfeer in de zaal was geweldig, veelvuldig gejoel, applaus en stromen van enthousiasme. Iedereen leek enorm betrokken bij deze voorstelling en haar castleden, die ook zelf absoluut niet vrij waren van de emoties noch tranen.
Totaal probleemloos (voor mij dan) verliep deze voorstelling en heb ik echt tot in mijn tenen zitten te genieten. Mijn misofonie bleek dus ook niet aangesproken te worden en tjonge jonge dat scheelt een slok op een borrel, wat zeg ik, een hele fles drank.

Nigel:

Gaia & Naidjim:

David:

Nou is het in Scheveningen (in ieder theater overigens) ten strengste verboden film- & geluidsopnamen te maken. In Scheveningen achten ze daar heel streng op en als ze je betrappen nemen ze je je camera af, of moet je je kaartje inleveren, of moet je de foto’s wissen voordat men je de zaal uitlaat.
Dit was de allerlaatste voorstelling in Nederland dus ik dacht: ‘ze kunnen me wat’.
Ik was overduidelijk niet de enige die zo dacht *grijns* want ik zal overal camera’s en telefoons tevoorschijn komen en foto’s maken.

Rafiki heeft in Afrika een goed doel opgericht om daar kinderen die niets hebben te ondersteunen… en Lion King Nederland draagt daaraan bij. Albert Verlinden kwam op de planken, bedankte iedereen en kon Rafiki extreem blij maken met een extra, grote, donatie en toen stroomden de tranen zo mogelijk nog veel harder.
De cast van Nederland heeft natuurlijk, zoals elke musical die lang draait, wel wisselingen ondergaan maar uiteindelijk stond iedereen die ooit meegespeeld heeft op het toneel.
Een geweldig afsluiter voor hen maar ook voor mij want ik kon deze keer probleemloos genieten van elke seconde van deze indrukwekkende musical, al was het alleen al vanwege al die schitterende kostuums die tot in het kleinste detail perfect zijn gemaakt.
Ook het hele technische verhaal van alles was tot in de puntjes uitgewerkt.
Natuurlijk was het muzikaal gezien gisteren niet perfect maar dat had ik verwacht en vond ik ook compleet logisch want ik geef het je te doen; 3 jaar lang een voorstelling spelen 6 a 7 keer per week… dat kan immers niemand zonder emotie.

Nigel gaat eerdaags naar Londen waar hij zijn Lion-King-castlid-zijn gaat voortzetten maar dan in de Engelse versie. Dit is natuurlijk een prachtig succesverhaal want hij zal daar niet alleen enorm van genieten maar ook weer veel leren, wat een schitterende uitdaging! Wat mij betreft uiteraard ook dik verdiend!!
Na de voorstelling liepen we terug naar de parkeergarage en omdat onze auto op de 1e vloer stond waren we heel snel weer naar buiten, meestal staan we ergens boven en duurt het eeuwen voor je weer buiten bent maar deze keer hadden we dus mazzel en met hetzelfde geluk als de heenreis, totaal probleemloos en relatief rustig op de weg ondanks het feit dat het vakantietijd en zondag is… kwamen we om 22.00 uur weer binnenvallen.
Ik wilde toen gelijk wel deze blog maken maar ik was compleet versleten dus ben, nadat Daphne weer richting Appelscha was vertrokken, mijn bed ingedoken.
Reed ik ‘vroeger’ probleemloos 100-en kms, is het nu voor mij op wenkbrauwen overleven, ik heb een bloedhekel aan autorijden ontwikkeld en ook aan afstanden. Vraag me niet hoe dat kan want dat weet ik echt niet maar ik ben blij dat Daphne haar rijbewijs heeft!!

Door te klikken op de bovenstaande foto open je het fotomapje dat 45 foto’s bevat.

Zwijmelen op Zaterdag ~ Herdenken

Zwijmelen op Zaterdag ~ Herdenken


Trees‘
Zwijmelen op Zaterdag ~ sinds 11-11-2017
voorheen bij Marja (sinds 17-11-2012) ~

 

Vandaag val ik even in herhaling want ik heb dit nummer al vaker geplaatst. Toen ik dit nummer voor het eerst opgevoerd zag worden door Jeans raakte het me enorm diep en ik zal dat ook nooit meer vergeten. Eind jaren 90 ging ik voor het eerst naar een voorstelling van Jeans als wederdienst voor iemand die mij een gunst verleende, zowel van die gunst als van het gevolg heb ik nooit spijt gehad en ik koester nog steeds heel dierbare herinneringen aan die tijd!
Enkele dagen eerder had ik mijn toenmalige hartsvriendin verloren, totaal onverwacht een hartstilstand en 3 pubers bleven ontredderd achter want hun vader was er nooit voor hen geweest en hun moeder was een half jaar eerder alleen komen te staan toen ze e.i.n.d.e.l.i.j.k. de moed vond hem de deur te wijzen. Ik schrijf nu wel ‘totaal onverwacht’ maar eigenlijk was dat niet zo, hij had haar al die voorgaande jaren zoveel aangedaan dat zij bezweken is aan de gevolgen daarvan.

Vandaag is het 4 mei… de dag dat wij met zijn allen (hoop ik althans!) stilstaan bij de doden, die van WOII hoofdzakelijk maar ik kan me niet voorstellen dat je op een dag als vandaag niet ook de mensen voorbij ziet komen in je hoofd die jij verloren hebt, de mensen die jij lief had, nog steeds lief hebt. Vandaag gedenk ik dus die vriendin maar ook de mensen van wie ik de afgelopen jaren afscheid moest nemen, op 1 na waren ze allemaal onder de 65, die ene was 71. Sinds 2014 verloor ik uit zeer nabij staande kring 5 mensen, nam ik ook afscheid van mensen die minder dichtbij stonden maar toch een waarde voor mij hadden. En dan zijn daar de huisdieren van wie ik afscheid nemen moest.

Ja… ik zit nog in de rouwfase, ik weet het, kan ik niet ontkennen, al gaat het momenteel gelukkig heel goed met me. Toch speelde dit lied de afgelopen weken veelvuldig door mijn hoofd en heb ik het heel bewust bewaard tot vandaag, wetende dat 4 mei op een zaterdag zou vallen. De titel geldt immers niet alleen voor mij maar voor een ieder van ons want afscheid nemen van iemand die je zo dierbaar is, dat hebben we allemaal al wel meegemaakt.

Dood & Leven, ze horen onlosmakelijk bij elkaar… Beiden kunnen een “feestje” zijn maar helaas komt dat minder vaak voor dan je graag zou willen!

 

7 & de rest

7 & de rest

Trees‘ Zwijmelen op Zaterdag

sinds 11-11-2017

voorheen bij Marja (sinds 17-11-2012)

 

Al is het dan inmiddels al weer 2 jaar jaar verleden tijd, in dat verleden liggen ontzettend dierbare herinneringen aan 19 jaren Jeans. Gaandeweg die jaren heb ik vele leuke en getalenteerde mensen mogen ontmoeten, sommigen ervan zelfs dusdanig dat ik ze veel beter mocht leren kennen. Eén van de heren uit dat verleden is Diederick Ensink en hij is toch wel één van mijn top-3 liefste castleden van de mannelijke kant. Gelukkig is hij ook nog steeds ‘bezoek- en bewonderbaar’ en kan ik nog steeds genieten van zijn talent waaraan ik nog geen grenzen heb kunnen ontdekken, integendeel, elke keer dat ik hem weer ergens zie optreden mag ik constateren dat het uitgebreid is. Zo prachtig te zien hoe iemand zich verder mag ontwikkelen en die groei mee mogen maken kan mij enorm ontroeren, vooral bij mensen die zoals Diederick wars zijn van kapsones of wat ook maar en gewoon heel bescheiden blijven.
In de musical Dorus bijv, telde ik op een gegeven moment 13 instrumenten die hij bespeelde, ga er maar aan staan! Dat zijn talent ook voor een deel uit humor bestaat is in Jeans al veelvuldig gebleken en de laatste 3 seizoenen mag hij zich daarin uitleven, uiteraard met gebruik van instrumenten-kunsten die zeer goed van pas komen, in de shows van Purper.

Het stuk dat ik vandaag met jullie wil delen is een bekend nummer dat hij covert… ook instrumentaal. Zijn stem niet meegerekend bespeelt hij hier 7 instrumenten: Een prachtig stuk muziek, dat ook in Jeans uitgevoerd is maar dan in een ander arrangement en door een ander, zeer talentvol iemand overigens, die nu schittert in de musical Lion King in één van de hoofdrollen. Het origineel is een prachtig nummer, is inmiddels door tallozen gecovered en ‘Diedje’ doet dat ook, op een wijze die mij heel blij maakt, maar dat spreekt wel voor zich toch? *glimlach*.

 

< ?div>

 

 

De cirkel is rond

De cirkel is rond

 

“Simba-Time” verscheen op mijn foon toen Nigel mij berichtte, acuut kreeg ik natuurlijk een smile van oor tot oor!
Met in de cast niet alleen Nigel maar ook Gaia, David en Naidjim, uit ‘mijn goeie ouwe Jeans-tijd’… stond het uiteraard als een paal boven water voor mijn schoonmeisje en mij dat wij deze musical niet zouden overslaan en het niet één keer maar vaker wilden gaan zien.

Op musical-gebied een waar hoogstandje als je alleen al kijkt naar de techniek en hoe alles is vormgegeven. Al moet je het werk dat alle cast- & bandleden en de vele anderen eromheen zeker ook niet uitvlakken. Dat deze musical inmiddels veel awards heeft gekregen vind ik dan ook volstrekt logisch. De laatste voorstelling is in juli en dan stopt deze musical, uiteraard zijn Daphne en ik daarbij, althans de kaartjes hebben we al ‘eeuwen’ in ons bezit.

Nog één keer proberen me 100, zo niet 1000, % te focussen op dat wat er op het toneel gebeurt en voor alles daarbuiten mega oog- & oorkleppen op zodat ik weer het juiste soort kippenvel van top tot teen mag voelen glimlach … voor Nigel dus.

 

 

Nog één keer die rit naar dat verre gewest dus… voor Nigel heb ik dat wel over maar het is wel de laatste keer dat ik dan dat theater in zal stappen. De laatste keer dat ik er was heb ik me groen en scheel geërgerd over hoe men de behandeling van het publiek kwalitatief onder peil heeft gebracht. Dat ben ik niet gewend van dat specifieke theater, integendeel, was dus zeer teleurstellend, te meer ook daar ik 0,00 reacties heb ontvangen op mijn mails naderhand richting zowel het theater als de producent. Je betaalt een godsvermogen voor een plekje bij een voorstelling aldaar dus enig fatsoen mag je op zijn minst wel verwachten, vind ik.

 

Zwijmelen op Zaterdag Trees‘ Zwijmelen op Zaterdag (sinds 11-11-2017) ~ 2 maart 2019 – ~ voorheen bij Marja (sinds 17-11-2012)