Verrassingggggg

Verrassingggggg

Vandaag zou een grote wens van veel bezoekers van Wildlands in vervulling gaan….
Dat ook een andere, nog veel grotere, wens van de trouwe parkliefhebbers ook in vervulling zou gaan verwachtte niemand maar ook dat gebeurde vandaag…
Vandaag namelijk zou die eerste wens…. een doorsteek van Nortica naar Serenga officieel geopend worden en uiteraard wilde ik daarbij zijn, dus toog ik aan het begin van de middag richting Emmen en rond de klok van 3 liepen we door de poortjes met zijn viertjes. Mijn Emmens duo en hun (zwangere) dochter en ik. Al snel zagen we meer bekende snoetjes want wij waren niet de enige abonnees die die opening wilden missen natuurlijk.

 

 

We gingen eerst de kas maar in… lekker eten en drinken en op ons gemakkie wat rondlopen aldaar. Mario spotte ons gelijk en zette het op een gillen. Niet dat we zijn taal verstaan maar wie weet vertelde hij ons toen al van het blije nieuws waarvan wij op dat moment wel een vermoeden hadden maar nog niets zeker wisten Hij keek veelvuldig naar links, wat ie anders nooit doet, maar ja, dat kan ook suggestie zijn… Nortica zit overigens links *glimlach*

 

 

Ook de Anolissen waren druk, ze bleven maar heen en weer vliegen, nou ja rennen dan natuurlijk. Hetzelfde gold voor de Groene Madagaskar Gekko. De Rode Ibissen zaten met zijn drietjes in de boom boven de waterval van de Olifanten, lekker dicht bij het verkoelende water. Hopelijk kiezen ze die plek als vaste plek want hun uitwerpselen komen de ecologie van de kas op die plek zeer zeker ten goede.

 

 

 

 

Op zich is 3 uur in de middag een prima tijdstip om in juni het park in te lopen als je niet van plan bent het hele park te doen maar slechts 1 van de 3 delen. Groepen schoolreisjes verlaten dan het park terwijl jij erin gaat, lekker rustig dan! Ik juichte hun vertrek dus ook van harte toe. Ook in de Vlindertempel was het superrustig, man vrouw dat is me een partij lekker. Zelfs de niet-vlinders vonden dat kennelijk prachtig want zowel de Anolis (andere soort dan in de grote kas, dus niet de Anolis Sachei maar de Anolis Sigivinus ) en de Grondtak lieten zich volop zien.

 

 

 

Vanuit de Vlindertempel staken we het Kompasplein over om plaats te nemen op het terras van Travellers. Al snel groeide ons groepje want andere diehards voegden zich bij ons. Allemaal gespannen naar het komende moment natuurlijk en vooral of onze hoop vervuld zou worden. Van plm. 17.00 wachten tot 17.55 is dan een eeuwigheid kan ik je vertellen, ongeacht hoe gezellig je het hebt tijdens dat wachten. Toen we dus het seintje kregen dat we mochten vlogen we overeind, staken het Kompasplein weer over om via de Zonnetempel Serenga op te gaan en ons naar Goudkoorts te begeven. Daar begon de 2e sessie van wachten en al snel liet de boss Eric zich zien en horen en toen hij dus kenbaar maakte dat er vanuit Parijs 2 dieren onderweg waren en vannacht zouden aankomen en omdat ze al bekend zijn met het park en hun verblijf, gelijk morgen al weer zichtbaar zouden zijn voor het publiek, brak een luid gejoel en vet applaus los. Hij vertelde nog een beetje over de komende gebeurtenissen voordat deze fase helemaal klaar is. Het oude verblijf van de pinguïns wordt nog verbouwd en in 2-en gesplitst. Aan de ene kant komt dan een nieuwe horecagelegenheid met aquaria en aan de andere kant… dat blijft nog even een verrassing…. dat deel wordt tijdelijk ingenomen door 2 Zeehonden die morgen aanwezig zullen zijn en daarna, tja dat moeten we dus nog maar even afwachten.

 

 

Toen die sensataie weer enigszins geluwd was ging hij over tot zijn officiële handeling en opende Het Meridianenpad, zoals de doorsteek heet. En even later stonden we neus aan neus met Lily. Nela liet zich bij het eten niet storen en at op haar gemak verder maar Lily niet. Die liet haar eten voor wat het was en kwam ons allemaal neuzend begroeten. Even later hoorde ik aangehouden fluiten… en ja hoor, op de berg voor me zag ik ineens een hoop zwart/wit/bruin/grijs opduiken en daar kwamen allemaal ‘waggelende butlertjes’ aan, de pinguïns, die natuurlijk gelijk wisten dat ze gevoerd zouden gaan worden. Happy Feet in de letterlijke zin des woords, wat een feest om dat te mogen aanschouwen.

 

 

Via de Steller Zeeleeuwen liepen we terug naar voren naar de Californische Zeeleeuwen, al pratende over het feit dat er vanaf morgen ook Zeehonden te zien zullen zijn want die zijn ook onderweg op dit moment. De Stellers lagen allemaal heerlijk in de zon en dus nam ik die kans te baat om ook heen eens uitgebreid op de gevoelige plaat vast te leggen.

 

 

Bij de Californische Zeeleewen lag Gonzo ook te zonnen terwijl 1 dame uit zijn harem probeerde zijn aandacht te trekken. Dat feestje ging niet door want hij spotte mij en al snel was ik volledig met hem in gesprek, zo leuk die interactie al versta ik uiteraard zijn taal niet *grijns*.

 

 

Toen was het ook voor ons weer tijd het park te verlaten. Nadat ik mijn auto weer ingestapt was ging ik bij de verkeerslichten niet rechtsaf naar huis maar linksaf naar mijn jeugd. Ik had eerder in de middag uiteraard mijn meisje opgezocht en zij had mij voor het avondeten uitgenodigd. En zo zat ik dus een kwartiertje later met een bord macaroni onder mijn neus. De jeugd is goed bezig, trots op hun eigen stek straalt er vanaf. Beiden in kluskleding want ze zijn volop bezig met van alles en hun enthousiaste verhalen vertellen we dat ze het naar hun zin hebben en er de komende tijd nog veel aan veranderingen / verbeteringen doorgevoerd zal worden. Hoef me dus geen zorgen te maken, die 2 redden zich prima en hun huisje wordt meer en meer een paradijsje. Eenmaal thuis had ik mijn lampje wel uit, eerlijk is eerlijk, had vandaag mijn dag niet en ik heb de hele ochtend getwijfeld of ik wel zou gaan of niet maar ja ik hield me telkens voor, stel dat je vermoeden uitkomt en jij leest dat vanavond, dan baal je dat je niet gegaan bent. En achteraf klopt dat natuurlijk helemaal. Kortom, blij geweest te zijn, in het hoofd. Het pakhuisfundament is in de opstand maar die kan ff de boom in, het nieuws dat ik vanavond kreeg maakt het meer dan goed en de moeite waard.

 

De overige foto’s van vanmiddag staan H I E R

Liefde is voor altijd

Liefde is voor altijd


Trees‘
Zwijmelen op Zaterdag ~ sinds 11-11-2017
voorheen bij Marja (sinds 17-11-2012) ~

 

Ongelofelijk maar waar… de bookmakers hebben gelijk gekregen en natuurlijk vind ik het helemaal geweldig dat Getty Kaspers onttroond is, zoals ze zelf zei: eindelijk mag ik nu terugtreden en het koningschap overdragen en me als prinses terugtrekken. 16 mei jl. won Duncan Moore, dat zal niemand ontgaan zijn. De heksenketel rondom dit liedjesfestival is volledig ontploft en of je het nu haat of bemint… Duncan is voorlopig onder de pannen, zijn agenda zal bommetjevol zijn. Voorlopig is zijn bedje wel gemaakt, gezien zijn talent ook geheel verdiend en terecht dus!

En ja… uiteraard ben ik al reuze benieuwd naar hoe Nederland dit gaat oppakken en waartoe de strijd om de locatiekeuze zal leiden. En natuurlijk wie Nederland volgend jaar zal gaan inzetten en hoe de Nederlandse bijdrage dan zal zijn.

Al zie ik mezelf dan als iemand die best wel verstand van muziek heeft… heb ik totaal geen verstand van muziek als het gaat om het Eurovisie Songfestival want ik sta ieder jaar weer compleet verbijsterd bij de meeste van de inzendingen. En dan heb ik het nog niet eens over de al dan niet afschuwwekkende uitdossingen en alle toeters en bellen eromheen. De vraag hoe of het gesteld staat met de kwaliteit van de uitvoerende en het uit te voeren muziekstuk laat ik dan maar in het midden.

Dit jaar zat er een liedje in het festival dat mij gelijk al goed viel en is bijgebleven, met regelmaat duikt de melodie op in mijn hoofd. Ik vind het een hartstikke leuk nummer al vind ik dan niet geschikt als dé song die een land moet vertegenwoordigen. Het is geenszins een muzikaal hoogstandje maar is dat gelukkig nooit een definitie van het wel of niet leuk vinden van een stukje muziek. Dit nummer raakt mij omdat de tekst klopt voor mijn gevoel en omdat het een ritme heeft dat mij vrolijk maakt.
(voor hen onder jullie die niet zo goed in het Engels zijn… ik heb de tekst erbij gezet en zo letterlijk mogelijk vertaald zodat je weet waarover zij zingt)

 

 

Travel the world to see
the ruins of what has been
Learning our history
But still, we don’t take it in
Why we make it tough,
the world has had enough
Don’t get too political
And who are we to judge?
It doesn’t take too much
Only just a miracle
Love is forever
Love is forever
and everyone
Love is forever
Love is forever
and everyone
Just a taste of love,
a taste of what
could actually rule
both me and you
A taste of love
is all we got
So don’t you never
ever give up love
Come over
my long lost friend
And work on
a happy end
Imagine what we
could do afer what
we’ve been through
Why we make it tough,
the world has had enough
Don’t get too political
And who are we to judge?
It doesn’t take too much
Only just a miracle
Love is forever
Love is forever
and everyone
Love is forever
Love is forever
and everyone
Just a taste of love,
a taste of what
could actually rule
both me and you
A taste of love
is all we got
So don’t you never
ever give up loveVenez découvrir la vie
Ce soir on va tous partir
Le beau temps n’est pas fini
Qu’en dites-vous, mon ami?Hvorfor ska’ vi slås?All we need is loveLiebe ist für alle da

Kærlighed er håb,
alle ka’ forstå
Kærlighed er samme sprog

L’amour est pour toujours
L’amour est pour toujours
et pour tout le monde
L’amour est pour toujours
L’amour est pour toujours
et pour tout le monde

Just a taste of love,
a taste of what
could actually rule
both me and you
A taste of love
is all we got
So don’t you never
ever give up love

Bereis de wereld
om de ruïnes te zien
van wat is geweest
Onze geschiedenis lerend
maar toch
nemen we het niet op
Waarom doen we zo moeilijk
de wereld heeft genoeg gehad
wordt niet te politiek
en wie zijn wij
om te oordelen
Zoveel heeft het niet nodig
alleen maar een wonder
Liefde is voor altijd
Liefde is voor altijd
en iedereen
LIefde is voor altijd
Liefde is voor altijd
en iedereen
Slechts de smaak van liefde,
de smaak van wat werkelijk
jou en mij kan regeren
De smaak van liefde
is alles dat we hebben
Dus nooit en te nimmer
opgeven aan de liefde.
Kom hier mijn lang geleden
verloren vriend en werk
aan een gelukkig einde
Stel je voor wat we
zouden kunnen doen
na wat wij hebben doorgemaakt.
Waarom doen we zo moeilijk
de wereld heeft genoeg gehad
wordt niet te politiek
en wie zijn wij om te oordelen
Zoveel heeft het niet nodig
alleen maar een wonder
Liefde is voor altijd
Liefde is voor altijd
en iedereen
LIefde is voor altijd
Liefde is voor altijd
en iedereen
Slechts de smaak van liefde,
de smaak van wat werkelijk
jou en mij kan regeren
De smaak van liefde
is alles dat we hebben
Dus nooit en te nimmer
opgeven aan de liefde(herhaling van regels
in andere talen
waaronder het Deens,
het Frans, het Duits)
Ogen & oren openhouden?

Ogen & oren openhouden?

Zoals jullie wel weten moesten wij onze Noah in laten slapen op 1 april j.l.

 

 

Sindsdien is Brego alleen, als hond dan wel te verstaan. Hij is wel vriendjes van het 4-koppige andere gespuis maar toch is hij niet zo happy als dat hij was toen Noah er nog was.

 

Nou hebben we het geluk dat hier met enige regelmaat een logee-oppas-hond over de vloer komt; zoals vandaag toen Makker er was:
 

 

Ook Kai komt af en toe binnenwaaien

 

 

En als er 4-voetige visite is zie je duidelijk verschil bij Brego…

Kortom we zoeken een maatje voor onze Brego. Het liefste een Koningspoedel en als 2e keus, zonder aan die 1e af te doen uiteraard, een Airdale Terrier.
Alle sites die op het net actief zijn die dieren aanbieden bieden voor 95% dieren aan uit het buitenland. Nou vind ik het een prachtig streven maar hallo, ook in Nederland is er dierenleed zat en zijn er veel mensen die om wat voor redenen dan ook maar een gouden mand voor hun 4-voeter zoeken. Onder het mom van ‘Twee weten meer dan één” dus mijn vraag aan jullie:
Horen of zien jullie iets van een ‘zoektocht naar een gouden mand’ voor 1 van de 2 genoemde hondenrassen, laat het me dan weten. Afstand maakt me helemaal niets uit!!
Wat een Koningspoedel is zien jullie aan de bovenste foto en wat een Airdale Terrier is zien jullie aan de foto hieronder. (dit was één van onze oppashonden, Mac, die helaas een paar jaar geleden al over de regenboogbrug wandelde)

 

 

Voor alle duidelijkheid, ik heb niets tegen een hond uit het buitenland maar de prijskaartjes die daaraan hangen als je er eentje via het internet wilt vinden zijn erg hoog. Onze beurs is verre van ruim maar dat geld dat we hebben gaat altijd naar de dieren als eerste en dan pas naar ons. Die hoge bedragen die men vraagt voor een hond uit het buitenland besteed ik liever aan de zorg die het dier nodig heeft zodra hij hier woont.

Ik lees het dus heel erg graag als jij iets weet!
Bedankt alvast.

Blunder met pret

Blunder met pret

Waar het ♥ vol van is loopt de mond van over… een welbekend spreekwoord dat voor jullie, mijn volgers, niet onbekend zal overkomen want jullie weten inmiddels wel dat ik veel kan kletsen over iets dat ik erg leuk vind… Zoals ik HIER beschreef was ik van plan om vandaag naar Wildlands te gaan, ingaande op een uitnodiging voor een “kijkje op de bouwplaats van Tweestryd”, de nieuwe attractie (8-baan) van Wildlands, welke op Goede Vrijdag geopend zal gaan worden. Nou was mijn laatste bezoek natuurlijk niet zo denderend verlopen dus besloot ik vanochtend na een ruime week enorme rug- & gewrichtspijn, wel naar Emmen te gaan want het gezelschap is top dus heel gezellig en garant voor veel plezier, maar dus niet onnodige risico’s te nemen door een ritje in die 8baan te maken. Ik had me dus voorgenomen beneden te blijven en het ‘slechts’ bij fotografren te houden. Dit vertel ik dus ook zo aan Daniëlle & Herman en zij schieten beiden in de lach, “De uitnodigind zegt toch Kijkje?”… Eh ja?… “Nou dat is het dus ook, je mag dus geen ritje maken ook al zou je dat willen” … blundurrrrrrr, gelukkig kan ik om mij eigen fouten ook lachen en zo begon de dag al goed terwijl we nog niet eens binnen waren.

Eerst maar de weg oversteken en door de poorten naar binnen, op naar de meiden in Nortica, die allemaal buiten waren. Net als wij genietend van het lekkere weer. Geen zon maar wel droog, amper wind en een prima temperatuur. Van daaruit door naar Serenga, op naar de leeuwwen ….

om daarna voor de kofiee naar Momma’s te gaan alsvorens we door de poort van de 8baan naar binnen gingen om daar inderdaad een kijkje te nemen. Voordat we dat deden stapten we in de safaritruck die weer reed nu het weer goed genoeg is en alle savannedieren weer naar buiten mogen. Nadia, de dochte van Herman en Daniëlle, voegde zich bij ons en bleef een uurtje bij ons voordat zij ook weer het park verliet en de weg overstak.

Daarna hup door naar Jungola natuurlijk. Onze zwarte harige boomklimmers met kroost, zalige temperatuur, op zoek naar de recent uitgezette Bonte Muskaatduif, die ik wel vond maar zo ver weg dat hij op de foto amper zichtbaar is 😉 Onze zwarte harige vriendjes lieten zich wel goed zien…

Onze laatste stop werd de Vlindertempel van Jungola. Eenmaal binnen zag ik de witte morpho vliegen maar ja die fotograferen is makkelijker gezegd dan gedaan. Ik telde er in totaal 4 en na veel geduld lukte het me uiteindelijk toch er eentje te fotografren. De 1e keer voor mij dat ik in dit nieuwe park van Emmen de kans kreeg en benutte.

Toen hielden mijn gewrichten het zo onderhand voor gezien, maar goed dat we al besloten hadden te vertrekken, we hobbelden de poort uit, staken de weg over, deden nog een bakkie samen en daarna tufte ik weer huiswaarts. Daphne was nog op haar werkplek dus niet thuis, mijn beide mannen waren al wel thuis, een uurtje eerder dan ik, nadat zij heel de dag in een sporthal hadden doorgebracht hier in de stad om deel te nemen aan boogschietwedstrijden. Manlief was niet happy, die had een slechte dag gehad, zoonlief daarentegen mocht wel met een prijs huiswaarts keren. Inmiddels loopt het tegen 6-en… nog even dit bericht afmaken en dan maar weer de auto in om mijn 2e adres aan te doen. Daar is overigens alles oké binnen de omstandigheden. Afgelopen vrijdag had hij een slechte dag, had al een paar dagen kiespijn en vrijdag vond ik dat wel welletjes worden dus werd de tandarts gebeld en kon ik met hem langskomen. De eigen tandarts is aan het afbouwen en zijn jonge vervanger klaarde de klus en binnen een kwartier stonden we weer buiten, hij met 3 kiezen minder. Toch wel bijzonder toch, 92 jaar en 6 maanden oud zijn en dan voor het eerst iets van het gebit moeten laten trekken. Dappere Dodo wilde thuis met paracetamol in zijn stoel, dus zo heb ik hem ook achtergelaten glimlach.

Kortom… heerlijke dag… alles dik in orde…zulke dagen mogen elke dag aan de orde zijn. Tot slot nog even melden dat het foto-album HIER te bekijken is en ik wens jullie veel kijkplezier en uiteraard ook nog een heel fijne zondagavond.

Overtreffen?

Overtreffen?

Oké, ik ben absoluut altijd te porren voor ‘ad hoc acties’ maar vandaag heb ik me toch een paar keer afgevraagd hoe je het benoemen moet als zelfs dat woord niet de lading dekt…

Sta ik vanochten af te wassen en ietwat afwezig door het keukenraam naar buiten te staren, zie ik het groepje Platanen staan dat ik zo vaak zie, best saai eigenlijk als dat altijd je uitzicht is… Ik voelde me absoluut nieth happy en wilde het liefste maar 1 ding, mijn bed in, en er niet meer uitkomen voor ergens halverwege januari ofzo.

Was ik enige tijd eerder in de ochtend bij mijn  maandagmeneer binnengestapt ontstond er een situatie waarbij ik uit mijn slof schoot. Enerzijds natuurlijk omdat ik me niet zo voelde als dat ik graag had gewild, anderzijds van schrik om wat hij nu weer voor stunt had uitgehaald. In een nukkige bui, overlopende ongeduld en haast had hij iets gedaan wat wonderwel goed was afgelopen maar dat absoluut een ‘not-done – actie  is. Ik heb hem dus wel effe de mantel uitgeveegd.  Toen ik dus zo stond af te wassen bedacht ik me dat hij er wel even uit moest, het was mooi weer en een frisse neus is nooit verkeerd. Het kostte me enige overredingskracht maar toen ik hem voorstelde om naar het tuincentrum te gaan om daar de kerstshow te bekijken was ie gelij kom en zaten we dus enige tijd later in de auto.

Hij vond het geweldig en genoot, op zeker moment ging mijn telefoon en was het Anita die vroeg waar ik was, ik legde het haar uit en beloofde haar me bij haar te melden zodra ik terug in Assen zou zijn.
Zo gezegd zo gedaan dus om 13.00 uur stapte ik bij haar binnen en terwijl we een bakkie leut dronken bespraken we hoe het met ons ging. Beiden ‘kop op ccitroun’ oftewel ‘standje debiel’ vandaag zo bleek. “Gaan we wat leuks doen?” vroeg ze, ‘zeg het maar, B is werken, D moet straks ook weg, J ligt in bed na de nachtdienst dus die komt er toch voorlopig niet uit…’ “Ik wil naar Denekamp”…. ehhh ‘daar waren we toch pas?’  “Jup maar dat en dat vond ik toen zo mooi en heb het niet mee genomen, ik wil het wel hebben dus …”  Ik appte snel Daphne met het verzoek de honden uit te laten en stuurde een apje naar J die hij zou zijn na het wakker worden. Na een stop in kamer 100 vertrokken we. Gelukkig weet mijn rechtervoet de plank in mijn auto goed te vinden en met de steunzool werkt ie ook prima, ik wilde wat tijdswinst  boeken, onzin natuurlijk want dat is gewoonweg onmogelijk maar toch, reed ik een kwartier eerder dan dat mijn tomtom bij vertrek had aangegeven, de parkeerplaats bij Oosterik op.

Eerst maar eens de maag vullen want dat kan daar heel lekker en heel goedkoop glimlach. Daarna de roltrappen op naar de kerstuitstallingen aldaar. En wat zagen we tot onze grote vreugde? “40% korting op alle kerstartikelen”.  Huh? Nu al? Kerst moet nog komen… Kortom, we besloten maar dat het zo had moeten zijn dat we ad hoc besloten erheen te tuffen vanmiddag en dat we daarvoor beloond werden.
Dat wat we inderdaad op mijn verjaardag, 2 weken geleden niet hadden gekocht vanwege de prijs ging nu uiteraard wél ons karretje in. Ik vond zelfs nog een paar mooie kaarsjeshouders in het paars, spotrprijsjes, dus die kon ik onmogelijk achterlaten in de winkel.

De tijd vloog voorbij en aan het eind van de middag belde ik mijn maandagmeneer dat ik vanavond later zou zijn omdat ik achter op mijn tijdschema liep, geen probleem natuurlijk. In het donker tuften we terug in een veel betere bui beiden dan tijdens de heenreis. Opzet geslaagd dus.  Nadat ik Anita had afgeleverd ging ik bij haar vandaan rechtsaf naar mijn maandagmeneer ipv linksaf naar huis. Ik had nl gisterenavond iets gezien en bedacht dat ik daar nog een foto van moest maken… dus langs de Vaart én langs de Kazerne… en de foto gemaakt die ik in gedachten had.


Oké, weliswaar geen spiegelreflexcamerakwaliteit maar toch doet mijn foon het nog acceptabel.
Weer enige tijd later kwam ik thuis aan en hielp manlief me uit mijn tas en jas en begon uit te pakken, wist gelijk wat er gebeuren moest dus even later was hij al bezig schroeven in de muur te draaien zodat mijn beide frames opgehangen konden worden. Ik pakte de boel verder uit en ruimde op, daarna met een grote bak thee op de bank, foto’s op pc zetten en de flapper op mijn schoot.

Mijn lichamelijk energie is nu echt helemaal op maar mentaal voel ik me weer oké en dat vind ik toch wel ff een heel stuk belangrijker. Evengoed blijft de vraag in mijn hoofd rondtollen…. is er een overtreffende trap van ad hoc?

Wonder?!

Wonder?!

Dinsdag 13 juni… besloot ik actie te ondernemen toen ik in de stad een reclamebord voor een bepaalde winkel zag staan. Dat er vanaf dat moment iets drastisch zou veranderen, dat ik momenteel echt ‘mijn wonder’ noem, had ik toen niet kunnen bevroeden natuurlijk.

Lees verder

Achter de foto – 2

Achter de foto – 2


Foto-Uitdaging

Gestart: 17 – 8 – 2017

2

Bijdrages van: MINOESJKA & Joanne & Jou?

Dit is deel van een kunstwerk dat in het Waddengebied staat. Vergezeld van informatieborden waarop onder meer wordt benoemd hoe belangrijk het is dat je je in dit gebied rustig houdt om de dieren niet te storen, zeker niet in het broedseizoen.
Als ras-echte Groningse, die zich op Drents zand ook prima thuis voelt, vind ik het heerlijk om af en toe terug te gaan naar mijn eigen grond, sak mar segguh ☺

De Wadden is 1 van de favoriete plekken omdat je daar niet alleen kunt genieten van de rust maar ook van de mooie, altijd anders dan de vorige keer, natuur en veel dieren. Ook ligt het op de route naar Lauwersoog natuurlijk, een plekje waar Niels, Anita en ik met enige regelmaat naar toe gaan om onszelf op iets lekkers te trakteren, verse vis, verser dan daar krijg je het natuurlijk niet.

Deze foto maakte ik na een donderbui, het woei nog steven en er kwam duidelijk nog meer weersonheil aan. Ondanks het slechte weer blijft zo’n ritje dan toch in je geheugen zitten omdat het natuurlijk super gezellig is maar meer ook omdat je dan weer even weet hoe mooi de natuur is en ook hoe kostbaar en dat je het dus moet koesteren. Deze foto staat voor mij synoniem voor het bewaren, beschermen en behoeden van ‘s levens kwetsbaarheid.