Archief van
Tag: *Oog

Én nóg “even”

Én nóg “even”

En het verhaal Vanyar heeft nog steeds geen einde noch duidelijkheid, wél drama!!

Vrijdag bleek dat er belangrijke testen nodig waren omdat het 50/50 was… of het één, met als gevolg inslapen, of het ander met als gevolg medicatie voor de rest van zijn leven. Vanwege het unieke aspect aan dit verhaal waren die testen niet voorradig en moesten besteld worden. Dat was pech. 2e pech was dat het vrijdag, dus vóór het weekend was, 3e pech was dat het ook nog eens Pinksterweekend werd. Met veel waarschuwingen, én de weekenddienst geïnformeerd dat zij in geval van nood, op de hoogte waren, ging ik huiswaarts.
Een K(walitatief) U(itermate) T(eleurstellend) waardeloos weekend volgde waarbij het mij, ongeacht verwoede pogingen, niet lukte de klok vooruit te kijken.

Vanochtend zou Vanyar opgenomen worden want de tests, die besteld waren vrijdag, werden verwacht.  Dat feest ging dus niet door. De tests arriveerden niet en sterker nog, er was onduidelijkheid wanneer die dan wel zouden arriveren, zo werd mij aan de telefoon medegedeeld. Na van de verbijstering bekomen te zijn, stikkend in verontwaardiging, vroeg ik naar de naam van die tests en zei ik dat ik dan wel andere praktijken zou gaan bellen om te vragen of zij die tests wel op voorraad hadden etc.
Ja nou nee nou ehhhh dát was niet de bedoeling.
Tja dát moet je dus bij mij niet doen; respectloos omgaan met een levend wezen dat volledig afhankelijk is van onze wijze van handelen!! Na hoe alles gegaan was de afgelopen dagen sinds woensdagavond. (plus natuurlijk wat ik al sinds oktober te verstouwen kreeg en de gevolgen van corona ook nog eens daar boven op) dus ik ging uit mijn plaat.
We hebben het hier over een levend wezen dat volledig van ons voor goede zorg afhankelijk is en niet over een rolletje behang oid.
Ik was woest (ben dat nog steeds eigenlijk, meer gefrustreerd en enorm verdrietig.
Pech voor diegene die mij dan aan de telefoon heeft want des te verontwaardigder / bozer ik ben, des te sterker ben ik verbaal.
Uiteindelijk werd mij beloofd dat er overleg gepleegd zou worden en dat men mij terug zou bellen.
Toen dat na een half uur wachten nog steeds niet gebeurd was, had ik er schoon genoeg van en belde zelf, waarop mij medegedeeld werd dat iemand onderweg was naar een andere dierenartsenpraktijk hier in de stad om daar de tests op te halen en ik kreeg een tijdstip door dat ik terug kon komen met Vanyar zodat hij weer opgenomen kon worden .
Ruim een uur later stond ik in de praktijk de dienstdoende dierenarts mijn ongenoegen mee te delen en heb ik haarfijntjes (druipend van sarcasme) hen gewezen op hun posters aan de balie “bent u tevreden vertel het een ander… bent u…. vertel het ons…”   ….. ze zullen dus nog echt wel een paar stappen moeten zetten wil ik daar klant blijven, laat staan dat ik hen ooit nog weer zal vertrouwen met de zorg voor mijn dieren….

Inmiddels is het 3 uur en is Vanyar weer thuis. Hij heeft wederom aan het infuus met vocht en medicijnen gelegen en in een tijdsbestek van 2 uur zijn tests gedaan. Alles gaat nu met speciale koerier naar Utrecht en waar ik bij stond werd met Utrecht gebeld om te vragen wanneer er dan uitslag zou zijn. ‘Toevallig’  doen ze die tests vannacht… en krijg ik dan morgen uitslag.

En dán is er nog het stukje over laten inslapen van dieren dat niet thuis kan ivm corona. Daar hielden ze ook vandaag weer aan vast. Net als over voorgaande maakte ik ook hierover mijn ongenoegen duidelijk en stelde dat dat voor mij onacceptabel is. Stel dat er morgen foute uitslag van Vanyar komt moet ik met 3 dieren in de auto op en neer naar de praktijk om ze dáár in te laten slapen? Dát gaat dus niet gebeuren. De kroegen zijn weer open, de terrassen, de bioscopen en noem maar op. Zij hebben bovendien genoeg beschermingsmiddelen in voorraad… hier is een grote tuin en een ruime woonkamer etc, dus ze zullen hier moeten komen. Dat gaat dus morgen besproken worden nadat de uitslag van Vanyar binnen is en de dienstdoende artsen met de baas van de praktijk hebben overlegd.

Kortom…… dit muisje krijgt dus zeker nog een staartje !!!

Wachten duurt lang…

Wachten duurt lang…

Maandag is het, 2e pinksterdag rond het middaguur. De afgelopen dagen duurden heel lang en nog steeds is het wachten niet voorbij want over plm een 22 uur ongeveer hoop ik een telefoontje van de dierenartenprkatijk te krijgen met de melding dat de testen binnen zijn gekomen en de vraag of ik Vanyar kom brengen. Die tests moeten dan uitwijzen of hij of die ziekte heeft die men onder optie 1 noemde, verstoring van de elektrolyten, dat niet te genezen is en wat dus betekent dat hij ingeslapen moet worden of optie 2, Addison’s Disease. Een ziekte in de bijnier die met medicatie en aangepaste voeding wel te behandelen (doch niet genezen) is.
Nou is Vanyar al vanaf februari met speciaal voedsel bezig en medicatie die hij moet blijven gebruiken zolang hij leeft om die chronische oorontstekingen te voorkomen en ze kijken nu dus ook gelijk of dat dieet zo kan blijven of gewijzigd moet worden ingeval dat optie 2 aan de orde blijkt te zijn.
Ik kreeg vrijdag van de dierenartsen de ‘opdracht’ om Vanyar rustig te houden, niet excessief te spelen, geen einden te gaan wandelen etc. Zoals hij vrijdag was hoefde ik me daar geen zorgen over te maken want er zat amper leven in. Dat is de afgelopen dagen weinig veranderd. Heel af en toe komt hij met zijn lievelingsbal even bij me en het spelen duurt dan ongeveer een 2 – 3 minuten. Dan is zijn energie weer op en gaat hij weer liggen slapen. Eten en drinken wil hij wel en dát moet er ook weer uit maar meneer kiest deze dagen standaard het kortste rondje tijdens het uitlaten.
We proberen maar de moed niet te verliezen en hoop te houden op het feit dat optie 2 van de beide mogelijkheden zal blijken.

 

Brego (onze Schotse Collie, die ergens geboren werd op 2 juli 2008 en bij ons kwam wonen nadat Daphne en ik naar het asiel in Tilburg reden om heem daar vandaan te halen op 27 april 2013) is ondertussen een heel oud baasje geworden. In maart had hij een slechte dag (slechter dan bij een ‘opaatje’ hoort) maar ja ik kon niet naar de dierenartsen omdat ik zelf net uit het ziekenhuis was… en de dierenartsen konden niet hier komen omdat zij door Corona niet op huisbezoek gaan. Voor zover mogelijk knapte hij weer op en dit ging op en neer de afgelopen periode.
Eveneens door Corona, mijn conditie en zijn conditie liet ik hem niet trimmen maar met de warmte van de afgelopen dagen en een ‘ver over tijd nodige trimbeurt’ belde ik vorige week mijn vaste trimster. Brego is een hond met een enorme rugzak maar zij en hij zijn 2 handen op 1 (hondenbuik). Zij bleek echter vol te zitten tot augustus maar zij wist raad.
Een goede vriendin van haar, ook een heel goede trimster hoorde onze verhaal aan en besloot haar vrije dag op te offeren en die kwam vrijdag langs om kennis te maken met Brego. De afspraak was dat als ik het ‘goed voelde’ en zij het aandurfde, zij hem dan mee zou nemen om hem van zijn jas te ontdoen. Zij kwam met haar echtgenoot en Brego viel als een blok voor hen beiden, zij ook voor hem… dus tja wie ben ik dan om nog tegenwerpingen te maken. Geheel op Brego afgestemd hebben ze hem de hele dag vertroeteld en met veel rustpauzes van zijn vacht ontdaan.
Als zijn achterhand het toegestaan zou hebben had hij als een jong kalf gedarteld bij thuiskomst.. zo blij was hij.

 

In februari 2002 kwam toenmalig vriendje van dochter uit het zuiden met een doos op de achterbank aanwaaien. In die doos lag een gedumpte lapjespoes die er erbarmelijk aan toe was. Ik had Geert (onze toenmalige dierenarts) gelijk gebeld dat ik een noodsituatie had. Eenmaal bij Geert bleek ze niet alleen enorm verwaarloosd maar ook ondervoed en volgde een tijd van op krachten komen etc.
Nou hadden we toen al 3 poezels en 2 honden en dat vonden we wel genoeg dus besloot ik haar te laten steriliseren, als ze tenminste deze strijd zou overleven. Eenmaal weer bij Geert voor die sterilisatie bleek ze zwanger te zijn en in augustus beviel ze van 6 kittens. 3 belandden bij vrienden en 3 hielden we zelf. Frodo – Gandalf & Precious.  Geert voorspelde geen van allen een lang leven vanwege de jonge leeftijd van moederpoes Lucky als ook haar algehele conditie toen ze zwanger werd.
De 3 poezen die bij vrienden belandden overleden allemaal rond hun 10e jaar maar de onze niet.
Frodo overleed op 2 januari 2013. Een maand later volgde moeder Lucky op 1 februari 2013 en 3 maanden later op 15 mei sliep Gandalf op haar favoriete plekje (in mijn armholte) in. (Op 1 april 2013 moesten we ook nog onze Koningspoedel Loa laten inslapen), Precious is er nog steeds…. inmiddels dus bijna 18 jaar oud.

 

❤️ ~~ ~~ ~~ ~~ ~~ ~~ ~~ ~~ ~~ ~~ ~~ ~~ ~~ ~~ ~~ ~~ ~~ ~~ ~~ ~~ ~~ ~~ ~~ ~~ ~~ ❤️

 

Carla, de dierenarts die Vanyar nu in behandeling heeft, beloofde mij vrijdag aan haar leidinggevende te vragen of en wanneer ze weer huisbezoeken mogen gaan doen en dat hoop ik dan ook morgen te horen. Zeker in het geval van ‘meervoudig’ in laten slapen zoals in ons geval ‘nodig’ is. Brego en Precious lijden geen pijn ofzo maar hun koekjes zijn wel aan de kapjes toe en ik wil voorkomen dat het lijden gaat starten want dat wil ik ze niet aandoen, nooit niet, dus op deze hoge leeftijd van beiden al helemaal niet en ik wil natuurlijk dat het hier thuis gebeurt en niet in een dierenartsenpraktijk al hoe lief men daar ook is voor dier en hun baasjes/personeel.

Kortom… Ik ben niet op blij op maandagmiddag 2e Pinksterdag 2020!!!
Op dit moment nog 6 4-voeters maar dat aantal zal zeer binnenkort zo wie zo met 2 verminderd zijn en als we pech hebben zelfs met 3. Nog plm 30 uur volhouden voor ik zekerheid heb omtrent Vanyar en de andere zaken… duimen jullie nog even verder? We hebben het nodig! BEDANKT!

Zorgen-‘kindje’-2

Zorgen-‘kindje’-2

Update 1 (11.00 uur) :
Na een doorwaakte nacht had ik vanmorgen een plm 30% stuiterbal, dus het infuus heeft wél iets gedaan… dus weer in de telefoon en die dierenarts gebeld, zoals afgesproken ook overigens. De bloedonderzoeken toonden aan dat er een verstoring is in de elektrolyten, oftewel verhouding natrium en kalium in het bloed. Die verstoring is erg gevaarlijk en ook nog eens zeldzaam dus men weet nu even niet wat exact te doen. Of ik hem dus zsm kon brengen zodat hij opgenomen kon gaan worden. Tja, omdat ik sinds december zelf geen auto meer heb, en man dus aan het werk was, was brengen in 1e instantie geen optie. Gelukkig is Anita dichtbij en werkt zij vanuit huis met dank aan Corona, dus is zij bij mij gekomen en konden we even later Vanyar bij de dierenarts achterlaten.  Er zouden dan tal van onderzoeken plaats vinden om te ontdekken wat er precies aan de hand en hoe dat te behandelen indien mogelijk.

Update 2 (13.00 uur) :
Werd zopas gebeld. De onderzoeken hebben hetzelfde nogmaals uitgewezen. Hij ligt inmiddels weer aan het infuus met een cocktail en er is bloed opgestuurd dat de werking van de bijnier moet aantonen en als die uitslag binnen is kan men verder. De problematiek van die verstoring in elektrolyten van natrium en kalium leiden tot het in shock geraken en dat moeten we natuurlijk niet hebben.

Op dit moment is het dus nog steeds heel spannend en zorgelijk en heb ik geen zicht op wat er staat te wachten…

Brego is vanochtend opgehaald door de trimmer. Die krijgt zijn jas uit gelukkig. Al een hele tijd wikken en wegen we mbt Brego. Hij heeft momenten dat het niet goed gaat. Dankzij Corona is hij er nog steeds. De dierenartsen doen geen huisbezoeken. Hoe paradoxaal… het is zo’n oud baasje ondertussen en hij leidt geen pijn ofzo maar de koek is ondertussen wel aan het laatste kapje toe.

Zaten we ons voor te bereiden op het naderen afscheid van hem en van onze ‘grande dame Precious’… zijn die 2 er nog en is Vanyars leven in gevaar…..

Update 3 (16.30) : 
Inmiddels is Vanyar weer thuis. Heeft uren aan een infuus van cocktails gelegen en is nu nog steeds zo’n 30% dus aan gedrag zie ik geen verschil met vanochtend al staan de ogen wel helderder maar dat kan ook ‘de wens is de vader van de gedachte’ zijn natuurlijk. Het is vrijdag, plus weekend, plus Pinksteren dus overal dubbel niet-feest waar het nu Vanyar betreft. We moeten hem de komende dagen rustig houden en dan dinsdag terug. Dan zijn hopelijk de testen die men moet doen gearriveerd, waren niet aanwezig vanwege het weinig voorkomende gebeuren en moesten besteld worden. Als die tests dan binnen zijn kunnen we dinsdag duidelijkheid krijgen. Of het is het elektrolytenverhaal en dan is het einde verhaal of het is Addisons en in dat geval kan hij met medicatie “100” worden, zoals wij dat in mensentaal zeggen.

Duimen jullie met mij mee dat het het laatste is van de 2 opties?

Zorgen-‘kindje’

Zorgen-‘kindje’

 

Zo ogenschijnlijk lekker als dat hij hier op de stoel zit… zo onlekker voelt hij zich nu.
Ruim een jaar geleden kwam hij onze veestapel weer uitbreiden na het verlies van Noah. Toen nog geen 2 was het een dartel jong kalf dat ons constant in de benen kreeg en brak hij soms bijna de tent af maar kon ons ook onbedaarlijk laten lachen. Een Koningspoedel heeft de naam clown te zijn en deze, onze 4, doet die naar ook zeker eer aan, net als zijn voorgangers, Rakker, Loa en Noah.

Gisterenmorgen echter was hij niet helemaal zichzelf, een beetje minder energiek als dat we van hem gewend zijn . Niks bijzonders, wij voelen ons ook wel eens niet lekker, toch?! Gisterenavond toen ik thuis kwam van Artis kwam hij me wel tegemoet buiten om ‘hallo’ te zeggen maar niet zoals ik gewend ben, niet dat energieke dartele kalf maar een oud heertje dat zich voortsleepte. Vannacht kreeg ik niet veel slaap helaas, hij bleef maar heen en weer drentelen alsof hij zijn ei niet kwijt kon maar dat snoetje stond zo triest.

Dus vanochtend maar de dierenarts gebeld… Ivm Corona gaan ze nog steeds niet op huisbezoek dus moest ik naar de praktijk, beetje moeilijk zonder auto dus voor de middag een afspraak gemaakt op een tijd dat ik wist dan man thuis, dus ook de auto op de parkeerplaats, zou zijn. En zo zat ik aan het eind van de middag met een extreem lusteloze hond in de wachtkamer van de dierenartsen. Normaal is ie hieper en wil alles onderzoeken, nu niet, niets leek hem te interesseren.

De dierenartsen in de praktijk kennen hem allemaal zoals ik hem ken, dartel kalf, ongeleid projectiel bijna. Ze keken dus ook raar op hem zo te zien. Tal van onderzoeken maar niets kon verklaren waarom hij zo lusteloos was. Dus werd er bloed afgenomen en kon ik in de wachtkamer gaan zitten wachten tot daarvan de uitslag bekend zou zijn . Dat duurde 20 minuten want er werd na een tijdje ook druk gebeld al kon ik niet verstaan wat er gezegd werd.

Eenmaal terug in de behandelkamer bleek het bloedwerk fout te boel te zijn maar wist men niet wat het was, daarom had men ook gebeld met collegae om te overleggen wat ze vervolgens moesten doen. Men kwam uiteindelijk met de oplossing hem een stoot diverse medicatie via infuus te geven en dan te kijken hoe of hij zou reageren en verder bloedonderzoek te doen. We werden naar een andere ruimte gebracht, het infuus werd aangelegd en toen kon het wachten beginnen. Vanyar vond alles best, liet hen doen wat ze wilden, alsof hij in een andere wereld vertoefde. De dierenartsen bleven maar benoemen dat dit gedrag niet des Vanyars was… eh neuh dat wist ik natuurlijk zelf ook wel *glimlach*. Hun machteloosheid was bijna net zo groot en voelbaar als de mijne.

Na ruim een half uur was het infuus op en mocht hij op de benen, de ogen stonden al beter. Niet een groot verschil, maar toch. En dus mochten we samen naar huis. Eenmaal thuis kreeg hij het speciale oppepvoer dat ik ook had meegekregen en toen ging hij liggen. Hij is zopas even omhoog geweest om uit te gaan, wederom lusteloos en dus een kort rondje. Morgen moet ik de dierenartsen bellen voor uitslagen van het bloedwerk… en hen vertellen hoe of het gegaan is sinds het infuus…. en dan gaan we verder kijken. Als hij niet opknapt en ze niks bijzonders in het bloed vinden, gaan ze echo’s maken van hart – nieren – & milt….

Kortom, ons zorgen – ‘kindje’ – ( nee ik ben niet zijn moeder, zo’n type baasje ben ik ook niet  ) hondje weet de deur naar de dierenartsenpraktjik wel te vinden, in januari en februari was het al heel fors raak en bleek dat hij ivm een allergie aan speciaal voer en medicatie moet voor de rest van zijn leven …. en nu dus weer. Hij van van 20 juli 2017, dus nog geen 3, hopelijk haalt hij de 3 en vele jaren daarna maar op dit moment ben ik beroerd van de zorgen.

Afgezien ook nog eens van het feit dat onze Brego en Precious ook op hun ‘laatste dagen’ lopen….

Kraambezoek Vinh Artis

Kraambezoek Vinh Artis

 

4 mei was het feest in Artis… een beetje stil feest want het park was immers gesloten ivm Corona. Feest desalniettemin want Thong Thai beviel van een prachtige zoon die de naam Vinh kreeg. En natuurlijk wilden mijn schoonmeisje en ik hem zo snel mogelijk zien maar ja, dat gaat niet als het park dicht is. Het park is inmiddels weer open en dus moest ik wel even bij mezelf te rade of ik me liet leiden door mijn wens die kleine te zien of door mijn verstand dat het wel verantwoord kon, of een mix van beide???  Ik kwam tot de conclusie dat het een mix van beide was en dat het stukje ‘veilig en verantwoord’ grotendeels in mijn handen lag omdat ik natuurlijk niet wandel maar rol en Scooty schept afstand, hij ‘beamt’ nog net niet *grijnssss*

 

 

Het is inmiddels 20.00 en de rit op en neer was een lange, beetje te lang voor mijn fysieke conditie dus ik ben te moe om nu een heel verhaal te typen. Ik plaats alleen even wat foto’s zodat jullie baby Vinh kunnen zien… en de andere foto’s als je op de onderste foto klikt. Het zijn er 250, 200 van mij en aangevuld met zo’n 50 van de 550 van Daphne. De nummering klopt niet, de volgorde dus ook niet maar dat moeten jullie me maar niet kwalijk nemen. de volgorde weer kloppend maken is me teveel werk, ben ik te moe voor. We kwamen met 775 foto’s, en beiden een abonnement (we willen het park steunen in deze financiële ramptijd waarvan het einde nog niet in zicht is), thuis waar man ons ontving met koffie en thee.

 

 

Artis had het prima geregeld. Weliswaar niet 100% eenrichtingsverkeer zoals mijn 2e thuis dat wel heeft maar toch ging het goed, één keer moest ik iemand vragen afstand te houden omdat ik op dat moment zelf stond ipv in mijn scoot zat… maar daar bleef het dan ook bij. Eten en drinken ging ook prima en de reis gelukkig ook want files lijken niet meer te bestaan (fluisterde ze hoopvol). Kortom, nu lekker op de bank, bijtanken… een scoot is handig hoor als je amper 1000 meter kunt lopen  maar dat geschud vindt mijn gewrichtenstelsel toch ook niet écht fijn, dus ik moet er echt even induiken en uitzoeken of dat op te lossen, of in ieder geval te verbeteren, is want een dierenpark niet meer bezoeken is géén optie. Nou ja, genoeg gezeurd en geklaagd, klik maar op de foto hieronder voor het foto-album en geniet van al het moois waarvan wij vandaag genoten (enne…. klik gerust verder als je ‘olifanten zien’ zat bent, het zijn er een btje veel)