Archief van
Tag: Dier-&-Corona

Nog één stap…

Nog één stap…

Vanochtend kwam (zoals ik al verwachtte, hoezo pessimistisch als het realistisch is) de beloofde uitslag niet dus klom ik zelf in de telefoon en ging navraag doen… ‘het is nog niet binnen, zodra het komt bellen we….’
Ik het internet op… immers: wie zoekt vindt… en dus vond ik info over de testen en bleek daaruit dat ik voorgelogen was! (goh? joh? écht? waarom verbaast dit me nou niet?) Ik wederom de telefoon in en een andere dierenartsenpraktijk gebeld, gevraagd om een telefonisch consult zodat ik in alle rust de uitleg kon doen. Ik vroeg hen ook of ik zelf naar Utrecht mocht bellen om om de uitslag te vragen. Dat mocht ik uiteraard als ik dat wilde maar ik werd wel gewaarschuwd dat ik waarschijnlijk de info niet zou krijgen omdat ik niet de dierenarts ben die die testen heeft aangevraagd.

Het is vandaag de dag van Pippi Langkous… weet je nog wat zij altijd zei: “Ik heb het nog nooit geprobeerd dus ik kan het vast wel…” en dus klom ik in de telefoon en belde met Utrecht. De eerste persoon hoorde mijn vraag aan en zei dat hij wel de info al had maar het mij niet mocht vertellen maar dat zijn chef dat wel mocht. Dus kreeg ik een ander telefoonnummer en belde ik die chef. Die vertelde mij dat hij dat ook niet mocht doen want ik was niet de aanvragende dierenarts, Hij adviseerde mij vervolgens zijn baas een e-mail te sturen met uitleg van wie ik was en wat ik wilde. Zogezegd zo gedaan, ik in de mail dus. De uitleg geschreven en het dringende verzoek mij zsm te bellen met de uitslag omdat ik het wachten na 6 dagen wel beu was en mijn geduld naatje.

Ik legde de laptop weer weg en liep naar de keuken om koffie te halen. GSM in de hand natuurlijk want stel je voor. En ja hoor daar ging de telefoon al. Mijn eigen (nou ja voormalige natuurlijk) dierenarts belde, nee niet de behandelende maar de hoogste baas van de praktijk met de uitslag. Mevrouw had geen zin om op mijn klacht in te gaan en praatte erover heen, waarna ik haar overstemde (ik heb iets meer volume dan zij) dat ik haar niet meer wilde spreken en ik legde de hoorn neer terwijl zij nog ratelde over Vanyar en de uitslag.

Terwijl ik neerlegde kwam een wisselgesprek binnen. Die meneer uit Utrecht, die dus enkele minuten eerder mijn mail ontvangen had, belde. Wilde graag van de hoed en de rand weten en deelde mij de uitslag mede. Vanyar heeft dus Addison’s Disease; oftewel optie 2 van de 50/50 kwestie waarover ik al dagen schreef, hij hoeft dus niet ingeslapen te worden maar moet voortaan 3 soorten medicijnen krijgen waarmee hij “100” kan worden. Daarna kreeg ik uitgebreid uitleg over deze kwaal en dat het zeldzaam is etc etc etc. Ik denk dat ik onderhand bijna alles weet van deze ziekte *glimlach*. De info die ik al vanaf het internet had aangevuld met de info van die meneer en de info die ik had gekregen van die dierenartsen die ik ondertussen gesproken had.

Bij het neerleggen van de telefoon ging hij gelijk weer over en werd ik gebeld door mijn nieuwe dierenarts. Een meneer met een aangenaam stemgeluid en een rustige manier van praten die door zijn assistente uitgebreid ingelicht was en mij dus vertelde dat de medicatie die Vanyar nodig heeft niet voorradig is omdat het én complex is en zeldzaam. Hij had ook gehoord van de situatie rondom Brego en Precious en zou eea uitzoeken en mij terugbellen.

Weer even later werd ik inderdaad terug gebeld en konden we de afspraak maken dat hij morgenochtend langskomt om Brego en Precious in te laten slapen. Totaal geen gezeur over Corona, moeilijk ivm 1,5 meter en wat al niet meer aan flauwekul. Hij komt en het gebeurt ergens halverwege of aan het eind van de ochtend.  Na het beëindigen van dat gesprek belde ik het dierencrematorium en maakte de afspraak dat zij morgenmiddag komen om Brego en Precious op te halen.

Kortom…. morgen…. op mans 63e verjaardag… verandert onze 6-koppige en 4-voetige veestapel in een 4-koppige 4-voetige ipv 3-koppige 4-voetige.  Over plm. 20 uur kan ik deze ellende afsluiten met een ‘tot ziens’ aan Brego & Precious… en me focussen op herstel van de balans in onze roedel…. én zelf weer tot rust komen, hopelijk weer normaal slapen, hopelijk dan ook met niet-langer- hartkloppingen van ’emotie die zó onnodig is’.

Én nóg “even”

Én nóg “even”

En het verhaal Vanyar heeft nog steeds geen einde noch duidelijkheid, wél drama!!

Vrijdag bleek dat er belangrijke testen nodig waren omdat het 50/50 was… of het één, met als gevolg inslapen, of het ander met als gevolg medicatie voor de rest van zijn leven. Vanwege het unieke aspect aan dit verhaal waren die testen niet voorradig en moesten besteld worden. Dat was pech. 2e pech was dat het vrijdag, dus vóór het weekend was, 3e pech was dat het ook nog eens Pinksterweekend werd. Met veel waarschuwingen, én de weekenddienst geïnformeerd dat zij in geval van nood, op de hoogte waren, ging ik huiswaarts.
Een K(walitatief) U(itermate) T(eleurstellend) waardeloos weekend volgde waarbij het mij, ongeacht verwoede pogingen, niet lukte de klok vooruit te kijken.

Vanochtend zou Vanyar opgenomen worden want de tests, die besteld waren vrijdag, werden verwacht.  Dat feest ging dus niet door. De tests arriveerden niet en sterker nog, er was onduidelijkheid wanneer die dan wel zouden arriveren, zo werd mij aan de telefoon medegedeeld. Na van de verbijstering bekomen te zijn, stikkend in verontwaardiging, vroeg ik naar de naam van die tests en zei ik dat ik dan wel andere praktijken zou gaan bellen om te vragen of zij die tests wel op voorraad hadden etc.
Ja nou nee nou ehhhh dát was niet de bedoeling.
Tja dát moet je dus bij mij niet doen; respectloos omgaan met een levend wezen dat volledig afhankelijk is van onze wijze van handelen!! Na hoe alles gegaan was de afgelopen dagen sinds woensdagavond. (plus natuurlijk wat ik al sinds oktober te verstouwen kreeg en de gevolgen van corona ook nog eens daar boven op) dus ik ging uit mijn plaat.
We hebben het hier over een levend wezen dat volledig van ons voor goede zorg afhankelijk is en niet over een rolletje behang oid.
Ik was woest (ben dat nog steeds eigenlijk, meer gefrustreerd en enorm verdrietig.
Pech voor diegene die mij dan aan de telefoon heeft want des te verontwaardigder / bozer ik ben, des te sterker ben ik verbaal.
Uiteindelijk werd mij beloofd dat er overleg gepleegd zou worden en dat men mij terug zou bellen.
Toen dat na een half uur wachten nog steeds niet gebeurd was, had ik er schoon genoeg van en belde zelf, waarop mij medegedeeld werd dat iemand onderweg was naar een andere dierenartsenpraktijk hier in de stad om daar de tests op te halen en ik kreeg een tijdstip door dat ik terug kon komen met Vanyar zodat hij weer opgenomen kon worden .
Ruim een uur later stond ik in de praktijk de dienstdoende dierenarts mijn ongenoegen mee te delen en heb ik haarfijntjes (druipend van sarcasme) hen gewezen op hun posters aan de balie “bent u tevreden vertel het een ander… bent u…. vertel het ons…”   ….. ze zullen dus nog echt wel een paar stappen moeten zetten wil ik daar klant blijven, laat staan dat ik hen ooit nog weer zal vertrouwen met de zorg voor mijn dieren….

Inmiddels is het 3 uur en is Vanyar weer thuis. Hij heeft wederom aan het infuus met vocht en medicijnen gelegen en in een tijdsbestek van 2 uur zijn tests gedaan. Alles gaat nu met speciale koerier naar Utrecht en waar ik bij stond werd met Utrecht gebeld om te vragen wanneer er dan uitslag zou zijn. ‘Toevallig’  doen ze die tests vannacht… en krijg ik dan morgen uitslag.

En dán is er nog het stukje over laten inslapen van dieren dat niet thuis kan ivm corona. Daar hielden ze ook vandaag weer aan vast. Net als over voorgaande maakte ik ook hierover mijn ongenoegen duidelijk en stelde dat dat voor mij onacceptabel is. Stel dat er morgen foute uitslag van Vanyar komt moet ik met 3 dieren in de auto op en neer naar de praktijk om ze dáár in te laten slapen? Dát gaat dus niet gebeuren. De kroegen zijn weer open, de terrassen, de bioscopen en noem maar op. Zij hebben bovendien genoeg beschermingsmiddelen in voorraad… hier is een grote tuin en een ruime woonkamer etc, dus ze zullen hier moeten komen. Dat gaat dus morgen besproken worden nadat de uitslag van Vanyar binnen is en de dienstdoende artsen met de baas van de praktijk hebben overlegd.

Kortom…… dit muisje krijgt dus zeker nog een staartje !!!

Wachten duurt lang…

Wachten duurt lang…

Maandag is het, 2e pinksterdag rond het middaguur. De afgelopen dagen duurden heel lang en nog steeds is het wachten niet voorbij want over plm een 22 uur ongeveer hoop ik een telefoontje van de dierenartenprkatijk te krijgen met de melding dat de testen binnen zijn gekomen en de vraag of ik Vanyar kom brengen. Die tests moeten dan uitwijzen of hij of die ziekte heeft die men onder optie 1 noemde, verstoring van de elektrolyten, dat niet te genezen is en wat dus betekent dat hij ingeslapen moet worden of optie 2, Addison’s Disease. Een ziekte in de bijnier die met medicatie en aangepaste voeding wel te behandelen (doch niet genezen) is.
Nou is Vanyar al vanaf februari met speciaal voedsel bezig en medicatie die hij moet blijven gebruiken zolang hij leeft om die chronische oorontstekingen te voorkomen en ze kijken nu dus ook gelijk of dat dieet zo kan blijven of gewijzigd moet worden ingeval dat optie 2 aan de orde blijkt te zijn.
Ik kreeg vrijdag van de dierenartsen de ‘opdracht’ om Vanyar rustig te houden, niet excessief te spelen, geen einden te gaan wandelen etc. Zoals hij vrijdag was hoefde ik me daar geen zorgen over te maken want er zat amper leven in. Dat is de afgelopen dagen weinig veranderd. Heel af en toe komt hij met zijn lievelingsbal even bij me en het spelen duurt dan ongeveer een 2 – 3 minuten. Dan is zijn energie weer op en gaat hij weer liggen slapen. Eten en drinken wil hij wel en dát moet er ook weer uit maar meneer kiest deze dagen standaard het kortste rondje tijdens het uitlaten.
We proberen maar de moed niet te verliezen en hoop te houden op het feit dat optie 2 van de beide mogelijkheden zal blijken.

 

Brego (onze Schotse Collie, die ergens geboren werd op 2 juli 2008 en bij ons kwam wonen nadat Daphne en ik naar het asiel in Tilburg reden om heem daar vandaan te halen op 27 april 2013) is ondertussen een heel oud baasje geworden. In maart had hij een slechte dag (slechter dan bij een ‘opaatje’ hoort) maar ja ik kon niet naar de dierenartsen omdat ik zelf net uit het ziekenhuis was… en de dierenartsen konden niet hier komen omdat zij door Corona niet op huisbezoek gaan. Voor zover mogelijk knapte hij weer op en dit ging op en neer de afgelopen periode.
Eveneens door Corona, mijn conditie en zijn conditie liet ik hem niet trimmen maar met de warmte van de afgelopen dagen en een ‘ver over tijd nodige trimbeurt’ belde ik vorige week mijn vaste trimster. Brego is een hond met een enorme rugzak maar zij en hij zijn 2 handen op 1 (hondenbuik). Zij bleek echter vol te zitten tot augustus maar zij wist raad.
Een goede vriendin van haar, ook een heel goede trimster hoorde onze verhaal aan en besloot haar vrije dag op te offeren en die kwam vrijdag langs om kennis te maken met Brego. De afspraak was dat als ik het ‘goed voelde’ en zij het aandurfde, zij hem dan mee zou nemen om hem van zijn jas te ontdoen. Zij kwam met haar echtgenoot en Brego viel als een blok voor hen beiden, zij ook voor hem… dus tja wie ben ik dan om nog tegenwerpingen te maken. Geheel op Brego afgestemd hebben ze hem de hele dag vertroeteld en met veel rustpauzes van zijn vacht ontdaan.
Als zijn achterhand het toegestaan zou hebben had hij als een jong kalf gedarteld bij thuiskomst.. zo blij was hij.

 

In februari 2002 kwam toenmalig vriendje van dochter uit het zuiden met een doos op de achterbank aanwaaien. In die doos lag een gedumpte lapjespoes die er erbarmelijk aan toe was. Ik had Geert (onze toenmalige dierenarts) gelijk gebeld dat ik een noodsituatie had. Eenmaal bij Geert bleek ze niet alleen enorm verwaarloosd maar ook ondervoed en volgde een tijd van op krachten komen etc.
Nou hadden we toen al 3 poezels en 2 honden en dat vonden we wel genoeg dus besloot ik haar te laten steriliseren, als ze tenminste deze strijd zou overleven. Eenmaal weer bij Geert voor die sterilisatie bleek ze zwanger te zijn en in augustus beviel ze van 6 kittens. 3 belandden bij vrienden en 3 hielden we zelf. Frodo – Gandalf & Precious.  Geert voorspelde geen van allen een lang leven vanwege de jonge leeftijd van moederpoes Lucky als ook haar algehele conditie toen ze zwanger werd.
De 3 poezen die bij vrienden belandden overleden allemaal rond hun 10e jaar maar de onze niet.
Frodo overleed op 2 januari 2013. Een maand later volgde moeder Lucky op 1 februari 2013 en 3 maanden later op 15 mei sliep Gandalf op haar favoriete plekje (in mijn armholte) in. (Op 1 april 2013 moesten we ook nog onze Koningspoedel Loa laten inslapen), Precious is er nog steeds…. inmiddels dus bijna 18 jaar oud.

 

❤️ ~~ ~~ ~~ ~~ ~~ ~~ ~~ ~~ ~~ ~~ ~~ ~~ ~~ ~~ ~~ ~~ ~~ ~~ ~~ ~~ ~~ ~~ ~~ ~~ ~~ ❤️

 

Carla, de dierenarts die Vanyar nu in behandeling heeft, beloofde mij vrijdag aan haar leidinggevende te vragen of en wanneer ze weer huisbezoeken mogen gaan doen en dat hoop ik dan ook morgen te horen. Zeker in het geval van ‘meervoudig’ in laten slapen zoals in ons geval ‘nodig’ is. Brego en Precious lijden geen pijn ofzo maar hun koekjes zijn wel aan de kapjes toe en ik wil voorkomen dat het lijden gaat starten want dat wil ik ze niet aandoen, nooit niet, dus op deze hoge leeftijd van beiden al helemaal niet en ik wil natuurlijk dat het hier thuis gebeurt en niet in een dierenartsenpraktijk al hoe lief men daar ook is voor dier en hun baasjes/personeel.

Kortom… Ik ben niet op blij op maandagmiddag 2e Pinksterdag 2020!!!
Op dit moment nog 6 4-voeters maar dat aantal zal zeer binnenkort zo wie zo met 2 verminderd zijn en als we pech hebben zelfs met 3. Nog plm 30 uur volhouden voor ik zekerheid heb omtrent Vanyar en de andere zaken… duimen jullie nog even verder? We hebben het nodig! BEDANKT!

Zorgen-‘kindje’-2

Zorgen-‘kindje’-2

Update 1 (11.00 uur) :
Na een doorwaakte nacht had ik vanmorgen een plm 30% stuiterbal, dus het infuus heeft wél iets gedaan… dus weer in de telefoon en die dierenarts gebeld, zoals afgesproken ook overigens. De bloedonderzoeken toonden aan dat er een verstoring is in de elektrolyten, oftewel verhouding natrium en kalium in het bloed. Die verstoring is erg gevaarlijk en ook nog eens zeldzaam dus men weet nu even niet wat exact te doen. Of ik hem dus zsm kon brengen zodat hij opgenomen kon gaan worden. Tja, omdat ik sinds december zelf geen auto meer heb, en man dus aan het werk was, was brengen in 1e instantie geen optie. Gelukkig is Anita dichtbij en werkt zij vanuit huis met dank aan Corona, dus is zij bij mij gekomen en konden we even later Vanyar bij de dierenarts achterlaten.  Er zouden dan tal van onderzoeken plaats vinden om te ontdekken wat er precies aan de hand en hoe dat te behandelen indien mogelijk.

Update 2 (13.00 uur) :
Werd zopas gebeld. De onderzoeken hebben hetzelfde nogmaals uitgewezen. Hij ligt inmiddels weer aan het infuus met een cocktail en er is bloed opgestuurd dat de werking van de bijnier moet aantonen en als die uitslag binnen is kan men verder. De problematiek van die verstoring in elektrolyten van natrium en kalium leiden tot het in shock geraken en dat moeten we natuurlijk niet hebben.

Op dit moment is het dus nog steeds heel spannend en zorgelijk en heb ik geen zicht op wat er staat te wachten…

Brego is vanochtend opgehaald door de trimmer. Die krijgt zijn jas uit gelukkig. Al een hele tijd wikken en wegen we mbt Brego. Hij heeft momenten dat het niet goed gaat. Dankzij Corona is hij er nog steeds. De dierenartsen doen geen huisbezoeken. Hoe paradoxaal… het is zo’n oud baasje ondertussen en hij leidt geen pijn ofzo maar de koek is ondertussen wel aan het laatste kapje toe.

Zaten we ons voor te bereiden op het naderen afscheid van hem en van onze ‘grande dame Precious’… zijn die 2 er nog en is Vanyars leven in gevaar…..

Update 3 (16.30) : 
Inmiddels is Vanyar weer thuis. Heeft uren aan een infuus van cocktails gelegen en is nu nog steeds zo’n 30% dus aan gedrag zie ik geen verschil met vanochtend al staan de ogen wel helderder maar dat kan ook ‘de wens is de vader van de gedachte’ zijn natuurlijk. Het is vrijdag, plus weekend, plus Pinksteren dus overal dubbel niet-feest waar het nu Vanyar betreft. We moeten hem de komende dagen rustig houden en dan dinsdag terug. Dan zijn hopelijk de testen die men moet doen gearriveerd, waren niet aanwezig vanwege het weinig voorkomende gebeuren en moesten besteld worden. Als die tests dan binnen zijn kunnen we dinsdag duidelijkheid krijgen. Of het is het elektrolytenverhaal en dan is het einde verhaal of het is Addisons en in dat geval kan hij met medicatie “100” worden, zoals wij dat in mensentaal zeggen.

Duimen jullie met mij mee dat het het laatste is van de 2 opties?