Kappen

W.o.W = Write on Wednesday

 

~ Thema 26 juni 2019 ~

 

2-wekelijkse Schrijf-Uitdaging (max. 175 woorden).

 

~ Thema 10 juli:

 

Jarig

 

You are invited to the Inlinkz link party!

Click here to enter


Iedereen vindt altijd wel iets van iets.
Iedereen heeft toch wel een afkeurende mening over de verpaupering van onze planeet maar helaas doet niet iedereen even goed zijn best om te teloorgang in tempo terug te drijven, velen zien het als ‘ver van mijn bed show’ … en rechtvaardigen zich en hun gedrag onder het mom van ‘als die en die het niet doen, waarom zou ik dan wel?’

 

 

Een actueel probleem dat een drama aan het worden is betreft de eikenprocessierups, een bedreiging voor de volksgezondheid ook. Hoorde ik toch enkele dagen geleden op tv iemand zeggen dat het wijs zou zijn alle eiken te kappen?! Zou niet erg zijn want diversiteit aan begroeiing zou toegejuicht moeten worden.

 

 

Ik heb er écht geen verstand van, vraag mij dus niet wat wijsheid is maar kappen? Dat gebeurt al decennia op véél te grote, én verkeerde, schaal als je het mij vraagt.

Boos-Lief

Foto-Uitdaging

 

~ Tegenstelling

 

~ Thema 25 juni 2019 ~

 

Gestart op 01 maart 2011 ~

 

Thema 2 juli 2019:  Open – Gesloten

 

You are invited to the Inlinkz link party!

Click here to enter


Eigenlijk had ik een andere foto in gedachten voor vandaag maar gezien de weersvoorspellingen… én het feit dat er nog steeds zó véél randdebielen met de intelligentie van een uitgeknepen theezakje op onze aardkloot rondlopen kies ik tóch voor iets anders.

Onze beide heren (die volgende maand resp. 11 en 2 worden) zijn dol op autoritjes. Zodra ze ook door krijgen dat dat staat te gebeuren staan ze enthousiast te springen en om ons heen te draaien. Zo ook aan het begin van deze maand toen we ettelijke dagen achtereen ‘s ochtends in alle vroegte 54 km oostwaarts togen om onze jeugd te helpen bij hun verhuizing want uiteraard namen we ze gewoon mee. Alleen thuislaten is iets dat wij zelden doen en als het al gebeurt zeker niet vele uren achtereen. Eenmaal in de auto gaan onze autoramen uiteraard open, ongeacht de temperaturen buiten. Géén haar op onze hoofden dus dat ook maar een spoortje van stompzinnigheid bevat om te kunnen verzinnen dat ze ergens in de auto achterblijven terwijl de auto afgesloten en dicht zit. De foto’s tonen ook wel dat onze heren het leuk vinden en het dus prima naar hun zin hebben tijdens de ritjes die gemaakt worden.

Kortom… deze invulling van Tegenstelling gebruik ik als waarschuwing al geloof ik gelijkertijd dat geen van de mensen die mij volgt zo’n achterlijke idioot is want volgens mij ben ik niet de aangewezen blogster om te volgen als je een dierenhater bent *grinnik*.
Mijn honden en ik zijn lief… maar wee je gebeente als jij de euvele moed hebt ons boos te maken door dierenleed te veroorzaken!

 

 

Onder de indruk

 

Het imponeren
Formaat blijkt niet relevant
Stilstaande passant

kijkt diens ogen uit
en staat perplex en valt stil.
Zeer indrukwekkend.

Slechts hij met veel lef
komt schoorvoetend, naderbij.
toch aarzelende.
Komt op zijn schreden terug.
Toch te zwaar onder indruk.

(Niet) zelf baas

 

Zo
veel mensen.
Harten met wensen,
krijg je allemaal cadeau.

Soms met horten en stoten,
dan weer lopend als een trein,
lijken alle wegen van en naar afgesloten.
Focussen op een opening die elders moet zijn.

Weer wordt bewezen dat je wel alles kunt willen
maar dat je die regie niet in eigen handen hebt.
Het lukt je dan ook niet je schreeuwend hart te stillen.
Keer op keer ontdekken dat het hart zelf bepaalt waar ‘t ruimte schept.

Gefladder

 

Vriendschap is als een vogeltje, het wil niet in een kooi
Je moet het niet willen vangen, al zingt het nog zo mooi.

 

Vriendschap is als een vlinder, die fladdert er op los
Er staan heel veel bloemen in het vriendschapsbos

 

Koester je vrienden, één voor één
Zij fladderen niet zomaar, nooit, van je heen!

 

 

Vier het leven

…. zijn de woorden van een bijzonder mens die er vele jaren geleden al met een stukje van mijn hart vandoor ging.
In gehele andere context sprak zij zeer recentelijk deze woorden wederom naar mij uit en ik kon niet anders, ik wilde ook niet anders natuurlijk, dan haar volkomen gelijk geven want zowel zij als ik weten maar al te goed hoe je leven in een fractie van een seconde zó totaal anders kan zijn.
Met alle voorbereidingen, alle stress die daarmee gepaard ging, dan het buffelen en daaropvolgend de uittocht van onze jeugd met als gevolg dat ik hier ook eens écht de poetsmiep kon gaan uithangen… was het ‘samen eten’ natuurlijk maar half half aan de orde en als we dat al deden dan was het met redelijke haast omdat er ‘nog even dit en dat en dan dit en dat … ‘ gebeuren moest. Vandaag dan uiteindelijk hadden (namen) we de tijd om een restaurant binnen te huppelen en daar op ons gemakje onze buiken te vullen met een diversiteit van lekkere hapjes en sapjes.

 

 

De uren daarvoor had ik met de jeugd de Ikeja-vestiging in Groningen onveilig gemaakt. Een nieuw op te zetten huishouding, ook al heb je je uitzet compleet (denk je), vergt toch wel het eea aan organisatie en dus bleken er bepaalde zaken te missen en nodig, dus met een halve auto vol spullen reden we enkele uren later terug naar het Drentse.
In het restaurant hebben we getoost op de omvattende veranderingen in onze beider koppel-levens maar ook op de nog wat jongere jeugd die vanmiddag te horen had gekregen dat ze geslaagd waren en waar dus de vlag uit ging en die specifieke jeugdigen uit hun plaatje, jonge mannen Stijn (Cum Laude) en Dariën en een jongedame met de naam Elisah, die wij uiteraard ook van harte feliciteren met deze geweldige resultaten. Ook hun levens zullen gaan veranderen. Wiens leven eigenlijk niet, in ieders leven komen immers wel punten voorbij die je nooit meer vergeet en je altijd zult herinneren en dat geldt zowel voor de mooie als de (echt) niet mooie momenten.

Kortom… Vier het leven, en doe dat NU!