(F)-luisteren-(d)

Alles
schijnt leeg
en lijkt verloren
als oren zijn gesloten
Spoor jezelf aan te luisteren
Begin noch einde bestaat, slechts fictie

Hoor en ontwaar wat de bomen fluisteren

Begin noch einde bestaat, slechts fictie
Tijd beweegt zich zonder grenzen
laat haar sporen achter
Volg het gefluister
en hoor
Alles.

Feesten

Zing-ZO 

~ Limerick op Zondag

~ Gestart op 29 januari 2012

~ Zondag 14 juli 2019 –

 

 Net als zij stond ik op de uitkijk
Gaf Vadertje Tijd van traagheid blijk
Want als j’op iets wacht
heeft ongeduld macht.
Toch voel je je uiteindelijk rijk.

Maar liefst 68 dagen
Worden Summernights uitgedragen.
Oh man wat een feest
Voluit niet bedeesd
Wie mee wil mag het mij gaan vragen.

Gisteren was daar dan de aftrap
We gingen met velen saam op stap
Verslag deed ik HIER
FOTO’S van ‘t plezier
Natuurlijk tussen klik, slik en hap.

 

~ ~ Z.i.n.g. –  o.o.k. – m.e.e. – m.e.t. – :

Continue reading “Feesten”

1e Summernights

Rond 2 uur in de middag stapte ik de auto in en tufte naar Emmen. In 1e instantie met zijn drietjes van plan de 1e Summernights te gaan bezoeken in ons 2e thuis natuurlijk maar we verwachtten uiteraard niet met zijn drietjes te blijven en dat was dan ook zo. Ook Tineke was gekomen en eenmaal in het park werd ons groepje groter door de toevoeging van Jack & Monique en Jörh & Judith. Op ons gemakkie kletsten we begroetend elkaar bij en gingen op pad. De zon scheen volop en al onze jassen en vesten gingen daarbij uit.
Als eerste zochten we onze nieuwste aanwinsten op, heel even zoeken want die luie donders lagen in hun verblijf maar gelukkig kwamen ze ons al snel begroeten en de krabbels en kriebels halen, waarna wij (uiteraard) onze handen gingen wassen.

Continue reading “1e Summernights”

Jarig

 

You are invited to the Inlinkz link party!

Click here to enter


 

 

Jarig… iets waarmee we allemaal te maken krijgen, minimaal 1x per jaar.  Ik heb er niet zoveel mee terwijl ik ook mensen ken die het uitgebreid vieren met veel visite en noem maar op, de gedachte eraan alleen al bezorgt me de rillingen. Gelukkig denkt man er net zo over en onze verjaardagen vieren we dan wel maar in een klein groepje en dat is prima te doen.

28 Juni werd het heertje op de foto 1 jaar. Dát feestje wilde ik natuurlijk niet missen, dat is jarig zijn van een geheel andere orde.  Manoa is een regelrechte dondersteen en is gek op aandacht van zowel dierige- als menselijke soortgenoten.  Hij was maar wat blij zoveel gasten te mogen verwelkomen en hij trakteerde ons dan ook op tal van capriolen, meer dan we normaal al van hem gewend zijn, hij werd op zijn beurt getrakteerd met veel lekkers waaronder ijsbommen en natuurlijk een uitgelaten schare fans die hem kwamen feliciteren met gezang en gejoel, dat hij met getetter beantwoordde..

Promoten maar

Zing-ZO  ~ Limerick op Zondag ~ Gestart op 29 januari 2012 -/- ~ Zondag 7 juli 2019
~ ~ Z.i.n.g. –  o.o.k. – m.e.e. – m.e.t. – : 

You are invited to the Inlinkz link party!

Click here to enter


 

1= ~ ~ 2= 3= 4=
Zing-Zo = Limerick op Zondag

Tegenstelling

Write on Wednesday

Zwijmelen op Zaterdag

5= ~ ~ 6= ~ 7= 8= ~
ABC Wednesday

6 Woorden 1 Beeld 

Zwart Wit op Vrijdag

Japans Gedicht 

 

 Kom maar mijn blog volop bestormen
Hier gelden niet te strikte normen
Uit vanuit gevoel
met maar slechts 1 doel
Zing-zo jij vrij in alle vormen.

 

De Zing-Zo hier om te promoten
bij jullie, lieve blog-vennoten.
8 uitdagingen,
niet alleen zingen,
zó kun je ‘t blogplezier vergroten.

Laat dus ook je camera klikken
of ga op het toetsenbord tikken.
Vul daarmee je blog,
want dat doe je toch,
creativiteit blijvend prikken.

Hierboven daag ik je uit, 8 keer
Is dat genoeg of wil je er meer?
Wees echter gerust
want het is geen must
wel / niet, je blijft een toffe blogpeer.

Veranderd & Verandert

Veranderingen

 

Onze jeugd
Inmiddels zijn we weer 4 weken verder, op de dag af, nadat onze jeugd de sleutels inleverde en hun nieuwste versie in hun eigen slot stak. Dat had, en heeft nog steeds, heel veel voeten in de aarde. Het huis dat zij kochten moest een behoorlijk jas uitdoen, zowel aan de binnen- als aan de buitenkant. De dingen die wel haast hadden kostten ons een dikke week van ‘s ochtends vroeg tot ‘s avonds laat. Elke avond kropen we als het ware onze eigen trap op om ons bed in te duiken. Slapen deden we dus wel *glimlach*. De dingen die geen haast hebben komen de komende tijd aan de orde, er staat nu geen agenda tegenover, er is geen deadline, lekker rustig aan, tijd zat immers.
De volgende maand houdt de jeugd housewarming en dan vieren we ook gelijk 2 verjaardagen mee. Die van man, wiens verjaardag zo goed als aandachtsloos voorbij ging tussen de verfblikken & -kwasten en andere obstakels. En die van mijn schoonmeisje dat volgende week jarig is.
Zo’n feestje kun je niet vieren als je visite zich eerst een weg moet banen naar de deur om binnen te komen en ook niet als het prachtig weer is dus buiten plaats kan vinden als de achtertuin zo’n oerwoud is dat je je nekt kunt breken over het onkruid en andere zooi. Toch naïever dan ik dacht dat ik was, bleek de voortuin niet een halve dag maar een hele dag te kosten. Ongelofelijk wat we met zijn vieren (!!!) niet aan werk moesten verzetten om het leeg te krijgen. Een tuin(tje) van zo’n 4 meter breed en 3 meter diep, maar het is uiteindelijk gelukt. En gelukkig was het koopavond dus konden we toch nog nieuwe beplanting aanschaffen en die er gelijk in poten ook.
De achtertuin is iets breder maar stukken langer, ik schat zo’n meter of 15 ongeveer. 1/3 daarvan was betegeld, 1/3 groen en de 3e 1/3 de poort met uitgang en schuur met een klein terrasje ervoor. Die tegels waren in meerdere kleuren gelegd, bleek pas toen al het onkruid eraf / ertussenuit was. De hogedrukreiniger moet zijn werk nog doen maar ik verwacht dat als dat gedaan is het er heel mooi uitziet. De begroeiing moet nog verder bijgewerkt worden maar dat gaat wel lukken voordat het de dag van de housewarming is.
Binnen in huis vorderen de werkzaamheden gestaag. Ze werken natuurlijk beiden fulltime en tja met die hele hoge temperaturen kom je ook niet zo snel verder, toch kan ik niet anders zeggen dan dat hun werkzaamheid mij aangenaam verrast. In hun jaren hier ergerde ik me vaak aan hun gemakzucht en laten rondslingeren van alles maar daar is op hun eigen adres amper sprake van.
Kortom… ik heb er alle vertrouwen in, meer dan ik een maand geleden had, dat het wel goed komt en hun huis ‘eerdaags’ een mooi paleisje zal zijn waar die twee het enorm naar hun hebben!

 

Wij, ons leven en ons huis…
Wij vinden het nog steeds heerlijk dat ze eruit zijn. Nee, geen last dus van lege-nest-syndroom-achtige emoties. Integendeel, ik wil nog steeds wel de vlag uithangen maar ja dat doe ik natuurlijk niet want het impliceert iets dat ik niet als zodanig ervaar. Ik vind het fijn dat ze eruit zijn omdat zij er al lang aan toe waren zelfstandig verder te gaan. Dat is dan zo’n fase die maakt dat wij er ook aan toe geraakten dat ze vertrokken. Gelukkig is er nog alle dagen contact en staan wij met raad en daad terzijde. Ons huis is schoon en opgeruimd en ik heb nu beduidend minder werk om dat ook zo te houden. Vond ik het voorheen altijd een noodzakelijk kwaad doe ik het nu met veel zin, energie en plezier. Nu is het resultaat van mijn werk, in tegenstelling tot voorheen, wel duidelijk zichtbaar. Dat maakt het wel een stuk dankbaarder werk of niet dan? De enige rommelplek is de hoek waar mijn vechtgenoot zit als hij thuis is. Ja ja, zoon heeft het niet van een vreemde natuurlijk *grinnik*. Moest ik voorheen met mijn was altijd zoeken naar plek, uitkijkend niet mijn nek te breken over alles dat her en der stond uitgestald… moet ik dat nu nog steeds maar dan omdat er poezels liggen dan wel om mijn benen heen draaien. Laat één van hun favoriete plekjes nu de plaatsen onder mijn wasrekken zijn…
Onze veestapel mist de jeugd ook niet echt. Alleen Bilbo liep de eerste paar dagen te zoeken, klagelijk te mauwen en dan bij ons om antwoord (in de vorm van troostende knuffelpartijen) vragen. Brego en Vanyar gaan natuurlijk altijd mee als we naar de jeugd gaan en zij lijken het prima te vinden, zo van: “dit is zoals het is, zoals het hoor, dus het is oké”.
Met het vertrek van de jeugd verwachtte ik overigens wel een probleem met de honden… al snel bleek “de mens lijdt het meest door het lijden dat hij vreest..” aan de orde want er kwam geen spoort van die vrees tevoorschijn. Doordat ik altijd heel slecht ter been was én omdat ik écht schijtensbenauwd ben ‘s avonds in het donker alleen naar buiten te moeten… ben ik nooit degene geweest die de honden veelvuldig uitliet. Dat deed man altijd, zeker het laatste rondje voor het naar bed gaan, en als man de nachtdienst draaien moest deed mijn jeugd dat. Nu zij hier niet meer wonen betekent dat dus dat de honden ‘s avonds om 20.30 hun laatste rondje krijgen en dan moeten wachten tot 6.45 de volgende ochtend. Ik verwachtte dat dat een probleem zou worden gezien het aantal uren en zat dus al bibberend en zenuwachtig op de bank bij de gedachte dat ik dan toch maar die angst moest zien te overwinnen. Had ik ff mazzel.. de honden zijn van mij gewend dat ik ze uitlaat wanneer het mij schikt (als de baas niet thuis is dus) en als ze er al zelf om komen vragen is de nood echt echt echt heel hoog. Totaal probleemloos komen ze niet vragen. Gaat de baas de deur uit na die ronde om half negen, gaan ze liggen. Brego in zijn eigen bed en Vanyar aan mijn voeten of bij mij op de bank tot ik dan naar boven ga, dan gaat hij mee en kruipt op bed stijf tegen me aan.
Kortom… Het weer samenwonen zoals we in april 1983 startten en woonden tot we in januari 85 onze 1e spruit kregen heeft zich hervat met veel winst.

 

Mijn Maandagmeneer
Betroffen mijn taken voorheen ‘s ochtends om 7.00 en ‘s avonds om 19.00 naar hem toe te gaan en al het nodige te doen, met vaak ook tussendoor nog wel iets als er ‘nood’ in welke vorm dan ook was… heb ik het nu al weken veel rustiger. 23 april liep ik in mijn 2e thuis toen ik een telefoontje kreeg. Hij was wéér gevallen (ik ben écht al lang de tel kwijt geraakt) en de ambulance was onderweg om hem naar het ziekenhuis te brengen. Zo snel als ik kon liep ik met mijn Emmens duo het park uit, mijn auto in en hoppa naar het ziekenhuis. Eenmaal daar aangekomen en vele uren later bleek dat hij (alwéér) héél véél geluk gehad had en er niets gebroken was. Zijn zoon keek mij aan met vragende ogen en ik kon niet anders natuurlijk dan hem gelijk geven en toegeven dat het niet meer verantwoord was hem alleen te laten wonen. Er werd gelijk gebeld met een revalidatiecentrum, hetzelfde waar hij eerder al 2x ettelijke maanden doorbracht, en gelukkig was er plek. Aan het einde van de middag konden we hem in de rolstoel zetten en het tuinpad van het ziekenhuis aflopen en de weg oversteken om aldaar dat revalidatiecentrum binnen te lopen. Op mijn uitleg en verzoek bleek het gelukkig mogelijk dat hij alsnog een warme maaltijd kreeg, honger heeft hij altijd wel en tja na zo’n dag zonder eten was de maag natuurlijk leeg. Gaandeweg de afgelopen weken werd er gewerkt aan revalidatie en hadden we regelmatig familiegesprekken. Iedereen was het erover eens dat terugkeren naar huis geen optie is, behalve hijzelf dan. Dát kwartje moest duidelijk nog vallen, zijn weerstand was behoorlijk actief. Ik bezoek hem om de dag en heb dan iedere keer diepgaande gesprekken op diverse manieren en uiteindelijk 2 weken geleden viel het kwartje dan toch. He he, eindelijk, nou komen we ergens. Onderwijl hadden de diverse specialisten in samenwerking met zoon eea in gang gezet want hij kan niet terug naar huis maar ook niet in dat revalidatiecentrum blijven want hij houdt de plek bezet van iemand die wel revalidatie nodig heeft. Zo leuk onze zorg-wetgeving (not!!!!!).
Er zijn in Assen diverse instellingen waar hij gezien zijn zorgindicatie terecht zou kunnen. Maarrrrrr dan moet er wel plek zijn en die is er dus niet. De gemiddelde wachttijden zijn 4 tot 6 maanden of zelfs langer. De instelling waar hij nu verblijft zou de afsluiting van de revalidatie in gang zetten en dat betekende dat per die einddatum hij nog maximaal 2 weken daar mag blijven. Als er dan geen plek is … tja… geen idee… dat moeten jullie zelf oplossen…
Eeeeehhhhhhhhhhhhhhhhhhh hoeeee dannnnnnnnn??????????????????? Zoon woont op een half uur rijden afstand, is in de weekenden op een eiland bij zijn partner, werkt nog fulltime. Zijn 2e schoondochter is zelf verre van gezond dus niet in staat schoonvader te verzorgen. Ik, ben niet zijn dochter, heb zelf een eigen leven, echtgenoot en ga zo maar door. 24-7 zorg inkopen is niet te doen, is ook niet te betalen. Bovendien zijn dat mensen die zorg verlenen, die doen geen huishouden, boodschappen, gezelschap houden etc etc etc.
Op zo’n 15 km buiten Assen, zo’n kwartier rijden, bevindt zich een (relatief nieuwe nog) instelling waarover ik alleen maar goede berichten had gehoord maar ja Klaas wilde natuurlijk het liefste in Assen blijven, logisch ook, bijna 94 jaar oud, nog een paar vrienden in leven en verder niks… die allemaal zijn leeftijd hebben dus voor wie reizen ook een probleem is… maar ja je moet wat als je geen andere optie hebt toch? Dus gingen zoon en hij afgelopen maandag een kijkje nemen. Gelukkig viel het allemaal gelijk goed want hij was enthousiast. Er komt daar binnen nu en 2 weken een appartement vrij en die kan hij krijgen als hij dat wil, en gelukkig wil hij dat wel dus kunnen we nu aan de slag om alles in orde te maken in theorie. Zodra dat appartement dan leeg staat kunnen we aan de slag met schoonmaken en inrichten. Een prachtig appartement met een ruime woonkamer, een ruime slaapkamer, een kleinere slaapkamer en een keukentje en dat alles met optimale zorgmogelijkheden, toegespitst op de behoefte van de individuele bewoner. Klaas ziet er tegenop en maar er ook naar uit, en dat begrijp ik natuurlijk wel. ‘Oude bomen moet je niet verplanten’… zegt hij met regelmaat tegen me waarop ik dan zeg, als de wortels van die boom geen voeding meer krijgen moet je nieuwe potgrond geven en bomenmest toevoegen. En dan kijkt hij mij schalks aan en grinnikt; “was ik maar zo nuchter als Jan en jij… “. Waarop ik hem probeer (telkens weer) gerust te stellen met een ‘maak je geen zorgen, zoon, schoondochters en ik hebben het beste met je voor en vertrouw ons dat nu ook maar toe, het altijd nog goedgekomen toch?!’.
Kortom… ook voor hem staan ingrijpende veranderingen op stapel. Het ongepland afscheid moeten nemen van zijn eigen stek, veel spullen moeten achterlaten die echt niet mee kunnen omdat er geen ruimte voor is, het wennen aan een nieuwe omgeving en nieuwe mensen om hem heen… er komt nogal wat op hem af. Gelukkig kon ik wel één angst bij hem wegnemen, “als ik daar woon kom je dan een keertje kijken?”… waarop ik hem verbaasd aankeek… ‘ik kom nu toch ook om de andere dag?… waarom zou dat straks anders zijn?’ “Nou ja, verder weg enzo”.. ‘Nou laat die gedachte maar varen, je komt niet van me af’ zei ik met een grinnik. Waarop hij vervolgde “maar als jullie verhuizen dan?” … waarop ik nog luider grinnikend zei: ‘dat ga jij niet beleven!’.

 

Veranderd… verandert… slechts één letter verschil maar wel hele werelden vol verandering met verhalen, ervaringen en emoties.
Hét is goed zö!