In het weekend dat ik jarig was, het laatste weekend van november, werden 4 leeuwenwelpjes geboren in Wildlands. Om moeder Tia en de welpjes niet al te veel te storen lieten de verzorgers hen in het kraamverblijf de eerste tijd met rust. Dat betekende dus ook dat we ze buiten niet te zien kregen en die wens stond dus al geruime tijd op mijn lijstje en kan ik na vanmiddag doorstrepen.

Aan het eind van de ochtend reed ik naar Anita en dronk met haar en Niels een bakkie voordat hij naar zijn werk ging en wij tweetjes de auto in stapten en naar Emmen tuften. De winterjassen op de achterbank want in de auto, uit de wind, in de zon, was dat heerlijk natuurlijk. Eenmaal in Emmen besloten we toch maar de jassen aan te doen want beter teveel kleding aan dat te lopen rillen omdat je te weinig aan hebt toch? Mijn jas ging dus met enige regelmaat uit maar ook weer aan, goed idee dus het toch maar niet de auto achter te laten. Anita’s jas is niet uit geweest dus voor haar was het ook een goede idee de jas niet in de auto achter te laten.

 

Een andere wens was dat het me eindelijk eens zou lukken foto’s te maken van het rattenhotel, door de weerspiegeling in de ruiten was dat me ook nog steeds niet gelukt. Vandaag wel… al betekent dat in dit geval dat er maar 1 foto is geslaagd, nou ja, beter één dan geen of niet dan? Gezien onze lichamelijke conditie, of beter gezegd het ontbreken ervan, hadden we al besproken dat we selectief zouden lopen om dat wat we wilden zien ook te kunnen zien. Jaaaa Kootje en de ijsberen, maar zouden die buiten zijn? Boften wij ff dat er aan het begin van Nortica een medewerkster liep, dus ik schoot haar aan en zei vertelde ons dat we keurig op tijd waren voor de ijsberenpresentatie dus hup door naar het achterste deel van Nortica en ja hoor, de 3 meiden waren buiten. Overal in hun verblijf was voer vergraven dus ze groeven het allemaal op en lieten het zich goed smaken. Ook was er op diverse plaatsen in hun verblijf mayonaise als traktatie over de vele rotsen heen gespoten en uitgesmeerd, jammieee dat smaakte de dames wel, daarover hoeft geen twijfel te bestaan!

Nou zit er, net voor het pinguinverblijf, een geheime deur in de metershoge scheidingswand die Nortica van Serenga scheidt. Is alleen voor personeel… Ja maar ehh… wij waren al zo moe en wilden nog zoveel zien… we keken om ons heen, geen publiek te bekennen, beter nog, ook geen personeel dus met en grinnik slopen we door die deur en stonden we een paar tellen later midden in de Serenga. We hadden ons vele stappen en meters bespaard, heerlijk, wat een pret, we schaterden het nog net niet uit. Aan de andere kant wel personeel en publiek maar niemand liet blijken onze actie gadegeslagen te hebben.

Op naar de babyleeuwtjes dus… duimend dat ze buiten zouden zijn. Eerst even de stallen van de nijlpaarden in. Waarom ze met het mooie weer niet buiten waren? Nou omdat hun buitenverblijf opgeknapt moet worden en dat in volle gang is en bovendien omdat het buiten toch nog net ff te fris is. Weer naar buiten, de meters overbruggend naar het leeuwenverblijf langs de walibi’s, cavia’s, onagers en kamelen zagen we op afstand al dat alle leeuwen buiten waren. Joepieeeeeeeeeeee Papa-leeuw Dudley lag het hoogst in 1e instantie op de rugtop van de heuvels en even verderop lagen halfzusjes Dalila en Aïsha met 1 kleintje tegen zich aan. Een paar meter verderop lagen de 2 andere jonge spruiten. Wat dichterbij lag mama Tia te eten, er lagen meerdere delen koe in het hele verblijf dus ze liet het zich goed smaken, ze was best mager vonden wij. Tante Brandy en halfzus Lula, liepen eerst wat heen en weer en ging even later bovenop de kachel (rotsblokken met verwarming erin) liggen. De 3 halfzussen van de nieuwe welpjes, geboren op 7 april 2013, zijn inmiddels volwassen en qua formaat doen ze dus ook niet meer onder voor moeder en tante.

Na enige tijd liepen we weer verder… we hadden al gezien dat er veel dieren op de savanna waren, dus ik spiedde de savanne af in de hoop neushoorns in mijn blikveld te krijgen. Nieuw mannetje Gus die er sinds de jaarwisseling is, nieuwe dame Emily die er sinds begin februari ook is, en natuurlijk Sara die samen met Gus voor nakomelingen moet gaan zorgen… En ja hoor, al snel spotte ik ze, helemaal blij natuurlijk. Ze hadden het overduidelijk prima naar hun zin. Gus en Emily, als één front onder het mom van “wij zijn nieuw hier” waren niet bij elkaar weg te slaan Sara dwaalde af en toe wat meters af maar voegde zich toch weer telkens bij dat duo. Zo leuk!!!

Langs de prairie-hondjes en de kinderboerderij naar de vos-mangoesten en het plein over naar Jungola, de vlinderkas in. Zien we tot onze verbazing dat het entree van Jungola deels in de stellingen stond en we hoorden en zagen dat werklui met de gevel bezig waren. Dat verbaasde ons wel. Nog geen jaar na de officiële opening al herstelwerkzaamheden nodig? Hmmm. Door naar onze grote vrienden, de reuzen met slagtanden. Mekong stond met Ein-She-Min en Einga Tha buiten in de olifantenvallei, Mekong draaide zich even om toen ik hem riep maar wijdde zich al snel weer aan de voedselgaten in de muren. terwijl wij voortliepen volgden ze ons echter wel. Eenmaal binnen in de kas zagen we uiteraard al snel Mingalar OO en Maya Yee staan met de anderen, Radza jr. Ravi en Swe-zin. De slingerapen vermaakten zich prima evenals de gibbons die echter zwegen, jammer, ik vind hun gezang altijd zo mooi. Niet dat het er stil was want de lori’s en de rijstvogeltjes kwetterden alsof hun levens ervan af hingen, wat een kakofonie.
De ringstaartmaki’s hebben heel veel vrijheid en ruimte die ze dus ook echt wel benutten… tot het moment natuurlijk dat ze in de smiezen krijgen dat er dierverzorgers in ‘hun’ keuken binnenstappen en zich met de voorbereidingen voor het avondeten gaan bezig houden, dan klemmen ze zich allemaal aan de deur vast, een komisch gezicht.

Het eind van de middag naderde en ons beider energieniveau raakte op het bijna laagste niveau dus de hoogste tijd om ‘tot ziens’ te zeggen en de auto weer op te zoeken om huiswaarts te keren. We namen nog een bakkie met escapepilletje bij La Place en reden vervolgens huiswaarts. Zonder noemenswaardige oponthouden verliep de terugreis prima en een ruim half uur later leverde ik Anita thuis af waarna ik door tufte naar mijn eigen stekkie om daar, na het opruimen van de spullen uiteraard, op de bank te ploffen, de laptop erbij te graaien, de foto’s op de pc te zetten en te uploaden en dit blogbericht te schrijven… zodat ik onze belevenissen en stout gedrag natuurlijk, met jullie kan delen en jullie, indien jullie dat willen, ‘mee kunnen lopen’ door Wildlands via mijn foto’s die HIER staan.