Vervagend, meer en meer verholen, bijna uit ‘t zicht
Nauwelijks nog met de ogen waarneembaar wellicht
Tracht Tijd te voldoen aan de haar opgelegde plicht
en bouwt zij,  laagjes stapelende, de wonden dicht.

Uiteindelijk onzichtbaar, op ‘t eerste oog niet daar,
is Tijd met haar taak desalniettemin nog niet klaar.
Dat wat gedragen moet worden is af en toe zwaar,
voortstappen valt tegen, wanneer voorzien van een blaar.

Een nieuwe weg vinden schoon gevallen hiaten,
vasthoudend aan: “ze hebben je niet echt verlaten”.
Luid of zwijgend over, en met, hen blijven praten,
hun sporen vullen onafgebroken de gaten.

Brandende blaren die je voortgang steeds verstoren
Onaanvaardbaar gemis van hen die bij jou horen.
Onmacht die zich vooralsnog niet wil laten smoren,
bemoediging ligt in achtergelaten sporen.

 

 

 

18 Reacties

Laat een reactie achter bij Rebbeltje Reactie annuleren

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.