Sporen

Vervagend, meer en meer verholen, bijna uit ‘t zicht
Nauwelijks nog met de ogen waarneembaar wellicht
Tracht Tijd te voldoen aan de haar opgelegde plicht
en bouwt zij,  laagjes stapelende, de wonden dicht.

Uiteindelijk onzichtbaar, op ‘t eerste oog niet daar,
is Tijd met haar taak desalniettemin nog niet klaar.
Dat wat gedragen moet worden is af en toe zwaar,
voortstappen valt tegen, wanneer voorzien van een blaar.

Een nieuwe weg vinden schoon gevallen hiaten,
vasthoudend aan: “ze hebben je niet echt verlaten”.
Luid of zwijgend over, en met, hen blijven praten,
hun sporen vullen onafgebroken de gaten.

Brandende blaren die je voortgang steeds verstoren
Onaanvaardbaar gemis van hen die bij jou horen.
Onmacht die zich vooralsnog niet wil laten smoren,
bemoediging ligt in achtergelaten sporen.

 

 

 

18x Akkoorden op “Sporen

    1. Dank je wel.

      Ja … heb ik zelf naast gezet… ik mis niet alleen heel dierbare mensen maar ook een behoorlijk aantal dieren die hier rondgelopen hebben in de loop der jaren.

      Groeten terug

  1. Wat een prachtig gedicht. Heel mooi geschreven. Het raakt je.
    Voetstappen van mensen en pootafdrukken van dieren die er niet meer zijn.
    Prachtig verwoord.

    Dikke kus, Joanne

    1. Dank je wel.

      Als het jou niet zou raken zou het mij bevreemden, ik weet hoe gevoelig jij bent immers.

      Dank je wel hoor, smaakkkkkkkkkkkkkkkkkk

Verras me met jouw ♫ ~ Surprise me with your ♫

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.