Spelen met Sneeuw

Spelen met sneeuw… nou niet bepaald een favoriete bezigheid van mij want ja, sneeuw is nat, en nat is vies, toch? Ik vind van wel, alhoewel ik het helemaal niet erg vind om in de regen buiten te zijn maar oke, paradox als altijd past dit wel weer bij mij grijns.
Spelen in de sneeuw… dat vinden velen zo leuk en ik vind het dan weer heel erg leuk om daar naar te mogen kijken en dat deed ik dan ook weer volop toen ik weer in mijn 2e thuis was. Nela zette ons meerdere minuten op het verkeerde been door te doen alsof ze in het water zou springen maar ze bedacht zich telkens weer… Noordje, Lale en Lilly lieten haar maar begaan en deden hun eigen ding.

Nortica werd dus aangedaan en ik was wederom onder de indruk van het schitterende uitzicht dat we hadden want al dat sneeuw oogt toch wel heel bijzonder, zeker als je dan ook nog mag zien dat de dieren dat niet deert, integendeel, ogenschijnlijk beleven zij er minstens zoveel plezier aan als de mens.

Alle 5 de bullen waren buiten en terwijl de wind hun ademwolken wegblies schenen zij zich ook opperbest te vermaken met gestoei, al bleven ze wel dicht bij elkaar in de buurt, als of warmte te delen ofzo?!


Ook wij bleven ‘dicht bij elkaar’ , niet zo 123 om elkaars warmte letterlijk te delen maar wel figuurlijk want zonder steun kom ik niet zo heel ver meer, gelukkig is Herman altijd volop bereid mij in de arm te nemen en mee te slepen. En ja daarvoor heb ik hem uiteraard al bedankt glimlach want anders kom ik het park zeker niet meer rond tegenwoordig.
Wij hadden ondertussen trek gekregen , zowel in het vloeibare goed als het vastere dus doken we na de Vlindertempel zo snel als we konden door de koude buitenlucht om daarna de Rimbulakas in te gaan.
Daar troffen we een aantal bekenden wat weer veel tijd kostte om bij te kletsen… zo naar dat grijnsssss
De andere levende inhoud van Jungola liet zich volop zien dus onze camera’s klikten naar hartenlust. De meeste tijd ging weer ‘verloren’ (zoals zo vaak) bij de vleerhonden. Wat is het toch een indrukwekkend gezicht om hen te zien klimmen en vliegen, dat vastleggen is daarentegen weer een hele klus waarin ik tot op heden nog maar bar slecht geslaagd ben, hoop doet leven, wie weet lukt het me toch nog eens ooit.


De Bali-Spreeuw hadden we al gehoord. Meestal is het zo dat als je ze hoort, dat je ze niet, of slecht, kunt zien. Hen dan fotograferen kun je wel vergeten. Dat was deze keer anders, Deze heer zat volop in het zicht en kwetterde alsof zijn leven er vanaf hing. Nou ja volop in het zicht, ik moest wel mijn hoofd helemaal achterover gooien en naar boven fotograferen maar uiteindelijk lukte het me toch enkele mooie foto’s te maken.


De Blauw-Wang-Honing-Eter had overduidelijk zin in het badderen, hij vloog meermalen heen en weer tussen de struiken en de waterval. Zich constant uitschuddend was het een hele klus om hem goed op de foto te krijgen, de meesten kon ik weggooien want die waren uiteraard allemaal bewogen, enkelen zijn best aardig geworden die dus mochten blijven. glimlach.

De Dolk-Steek-Duif  was in groten getale aanwezig en volop te spotten. Het paartje waarmee gefokt wordt voor het fokprogramma zat in een struik op het nest. Dat zal nog een 2-3 tal weken duren maar dan kunnen we hopelijk weer een kuiken vastleggen op de gevoelige plaat.


De Wit-Wang-Toerako vergezelde ons bij onze boottocht. Toen de boot vertrok zat hij op het hek en toen we terug in de haven aanlegden zat hij er weer. Nou hebben we 3 soorten Toerako’s in de kas maar deze is wel de makste van allemaal. De andere 2 laten zich wel zien maar blijven op een behoorlijke afstand. Deze komen altijd behoorlijk dichtbij en hun vleugeldek is schitterend, vooral wanneer ze vliegen, maar ja dat vastleggen is weer een ander verhaal.


Langs de Slinger-apen gingen we op zeker moment weer op weg naar buiten want het werd onderhand tijd om huiswaarts te keren. Het laatste beetje energie dat ik nog had, had ik wel nodig om de rest van de afstand naar mijn auto te overbruggen en de kleine 50 km veilig af te leggen uiteraard ook.


Daniëlle ging nog even door de Maki-Wasstraat… Het lijkt erop dat enkele Ringstaart-Maki’s verzot zijn op ‘vuil’ dat zich van buiten af aan haar rolstoel hangt. Misschien het zout van de gestrooide pekel? Misschien een andere reden? We weten het niet, nog niet, we hebben er wel ideetjes over maar die moeten we eerst nog even op waarheidsgehalte controleren, mochten onze vermoedend correct zijn kom ik er nog wel op terug.

Al met al hield ik 195 foto’s over… inclusief een klein aantal dat ik met mijn foon maakte… die staan HIER.