Zoo & Zo

Rustiger


Of ik vandaag in het park zou zijn was de vraag die mij via fb toekwam van een Oosterbuur die, net als ik, een abo heeft en vaak in het park vertoeft. “Was wel de bedoeling” was mijn antwoord en zo werd snel afgesproken elkaar te treffen en wist ik al dat er een leuke dag in het verschiet lag met een groep mensen die het altijd heel gezellig met elkaar hebben. Zo stond ik dus vanochtend al voor 9-en bij Anita met ronkende motor en een kleine 3 kwartier later, in constant vallende stortregen, plaatste ik mijn auto bij Herman & Daniëlle voor de deur, na een bakkie leut staken we de weg over om daar vervolgens het Duitse deel van onze groep, Jörg & Judith, in de Vlindertempel te begroeten. Er zijn wel veel vlinders momenteel maar niet in aantal soorten dus al snel stonden we weer buiten en liepen we langs de Agoeties en Doodshoofdaapjes richting de Jungolakas waar het na enige tijd de hoogste tijd werd voor koffie en stilling van knorrende magen.

Met Herman, Jörg & Judith daalde ik even de trappen af om de bedrijvigheid van het ‘kleine grut’ weer eens te aanschouwen:

We maakten ons op weg naar de uitgang om aldaar het Kompasplein over te steken naar de andere kant, Nortica dus. Al met al was het er nog steeds niet van gekomen om Anita de doorsteek te laten zien, laat staan doorlopen. Na de Pelsrobben en de Californische Zeeleeuwen kwamen we uit bij de Zeehonden, ook nog nieuw voor Anita, en alsof het dan zo moest zijn trakteerde Vitus ons op een klein showtje, hij had overduidelijk de grootste pret met een boei. Tyra zwom haar rondjes en nam geen deel aan Vitus’ spelerij.

Na een kijkje bij de meiden, waarvan Lale buiten beeld ergens vertoefde, zagen we Nela zoals gewoonlijk donderstralen in het water, lag Noordje even hogerop te slapen en was Lilly aan de wandel geslagen, daarbij goed in de gaten gehouden door een meeuw die we nog niet konden thuisbrengen. De zoektocht op Google leverde echter diverse antwoordmogelijkheden op dus welke meeuw het precies is kan ik niet zeggen. Het enige dat ik wel kan zeggen is dat ik deze meeuw vandaag voor het eerst ooit voor de lens kreeg.

Via de doorsteek dus door naar Serenga en de Nijlpaarden lieten zich boven niet zien dus togen we naar beneden, alwaar bleek dat ze kopaankop lagen te slapen. Verder dan maar langs de Nandu’s en Walibi’s naar de Leeuwen, ook daar was kennelijk ‘slaap’ de grote overheerser. Rondje met het lijf en dan zie je de Savanne voor je liggen, daarop was gelukkig wel voldoende bedrijvigheid te spotten maar ook enkele dieren in rust, de Impala-jonkies bijvoorbeeld.

Talrijke meters verder wachtte ons een verrassing, een aangename ook nog maar dat beseften we nog niet toen we de Impala’s fotografeerden. We wisten namelijk wel dat er Stokstaartjes geboren waren de afgelopen week, we wisten nog niet beter of het waren er 2. Toen ik 1 van de kleintjes spotte zoomde ik zover ik kon in en tot mijn verbazing telde ik 3 heel kleine snoetjes. 3? Ja 3! Het duurde dus ook wel eventjes voor we verder liepen.

Verder maar weer uiteindelijk want Anita was ondertussen erg benieuwd naar 1 van haar lievelingsdieren, de Nellies, en ja ook die had zij nog niet gezien want die zijn er nog maar een paar weken… ik hoopte stiekem dat ze niet in hun verblijf zouden liggen maar buiten rond zouden scharrelen en dat bleek uiteindelijk gelukkig ook het geval.

Inmiddels was het al weer de hoogste tijd voor leut dus namen we een tafel en een aantal stoelen in beslag op het terras bij Momma’s. Nou hadden we amper een paar druppels gehad sinds we het park in waren gelopen maar kennelijk had het slechte weer wel veel publiek op afstand gehouden en voor het eerst in vele weken was het lekker rustig in het park, ook dat is echt even genieten als ik dat zo mag zeggen. Na een lange pauze waarin ons de tranen over de wangen liepen van het lachen vanwege een hilarisch voorval… we zagen nl een meneer van zekere leeftijd (lees: oud) die wel heel erg jong gekleed was, vééééél te jong, en dat leidde tot diverse gedachtestromen die ons deden schateren om en om, als de één uitgelachen was begon de ander ineens weer te grinniken en zo ging het een tijdje door. Op zeker moment toch maar weer verder want de lucht werd een beetje te dreigend.

Zoek de verschillen boven en onder (boven is Struisvogel, onder in Nandu)

Eenmaal terug op het Kompasplein overlegden we even wat we zouden gaan doen… eigenlijk wilden we de Jungolakas nogmaals in want de 1e keer hadden we de Maki’s niet of nauwelijks gezien en de Vari’s ook niet, laat staan de Zonneral natuurlijk die sinds enkele dagen haar partner heeft gekregen. Dus hoppa die kant maar weer op. We hadden mazzel, Maki’s bij de vleet maar van de Vari’s geen spoor. De Vleerhonden vlogen wel af en aan en dat is altijd weer zo’n indrukwekkend gezicht dat zoiets alleen al het de moeite waard maakt de kas nog een keertje aan te doen. Herman en Daniëlle kozen voor de route van het tussenpad en Anita en ik gingen met de Duitsers het hoofdpad op richtings de Bruinkop Slingerapen

… tot mijn foon bliepte, whatsapp van Daniëlle: “Zonneral op het pad” dus hoppa wij rechtsomkeert ook naar het tussenpad. Daar klikten we alsof onze levens ervan af hingen want zo’n kans krijg je niet zo maar! Alle 6 hoopten we op het spreiden van de vleugels maar ja dat doen ze meestal alleen wanneer de zon schijnt en die was immers de grote afwezige?! Terwijl we daar zo stonden te klikken hoorden we ineens een megakabaal vanaf onze linkerkant komen… oftewel de uitgang-kant van de Jungolakas. Het geluid was onmiskenbaar van de Vari’s, en we wisten acuut dat die weer eens ontsnapt waren. Ontsnapt in de zin van ‘aan de wandel gegaan en hun terreinsgrenzen overschreden’.

Na een behoorlijke tijd nam ons geduld af en onze dorst toe dus zochten we het terras maar weer op en werd er koffie gehaald. Na een poosje gezellig kletsen had ik het wel gehad en Anita vond het ook wel welletjes. We namen afscheid van de 2 andere duo’s en maakten ons op weg naar de uitgang tot ik ineens iets zag bewegen ver boven me. Iets Zwart-Wits dat daar normaliter niet te zien is. Bij de Gibbons staat een hoog houten huis…. enkele meters verderop staat er nog zo’n huis. Ertussen hangt een klimbrug die verder door de kas gaat, voor de jeugd (groot en klein) om van bovenaf te kijken hoe alles in de kas eruit ziet… Op het dak van die touwbrug dus… liep 1 van de Vari’s heen en weer.

Verder op weg de kas uit, eenmaal buiten werden we nog even gedag gezegd door 2 “Gentle Giants”… May Ya Yee & Mekong. Als je op de foto van dit duo klikt open je het album met de overige foto’s, in totaal 130.

Ruim een uur later had ik inmiddels, wederom in constant vallende stortregens, de 54 km’s overbrugd, Anita thuis afgezet en kon ik mijn pootjes omhoog gooien en de flap op mijn schoot zetten om de foto’s te gaan bekijken, selecteren, weggooien, uploaden en dit blogbericht schrijven. Het is bijna 8 uur, man gaat straks de nachtdienst in en neemt mijn auto mee want de zijne heeft het begeven, geluk bij ongeluk, pas vanochtend toen hij na de nachtdienst bijna thuis was zonder de hulp nodig te hebben van de ANWB. Maandag maar de garage bellen, de mijne moet de komende week ook onder handen genomen worden dus ik kijk met blij gemoed (NOT!!!) de komende week tegemoet… Wél wens ik jullie uiteraard van harte een fijne zondag en een mooie komende week, we kunnen ons lol weer op want het (hoog-)-Zomerse weer met dito temperaturen komt weer terug.

Melody

❤️-elijk Welkom én voel je vrij om je ❤️ te luchten. (mag ook in: mel62ko@gmail.com)

https://melodyk.nl

14 geluchtte ❤️❤️ op “Rustiger

        1. Dát zou ik dan weer niet durven stellen maar dat ze zich niet zo heel gemakkelijk tot hun eigen terrein laten beperken vind ik dan weer wel helemaal geweldig…. stel je voor, Jungle Jim heeft zijn voorstelling en huppakee duikt er ineens Vari tussen de gasten op

          Met dat laatste ben ik het dus wel eens 😉

    1. Ja zo ongeveer wel…. we herkennen veel vogels (en andere dieren) aan hun geluiden en dan gaan we ze vaak zoeken, we vinden ze niet altijd maar dat maakt dan niet zoveel uit eigenlijk…

      Nee dat klopt ook, we horen veel en we zien veel… zo mooi al die extra info

      Dank je wel.

    1. Dank je wel.

      Ja nou he, die zijn altijd zo bedrijvig, dat is een (nog steeds) ongelofelijk gezicht… eigenlijk horen ze niet op die buizen te lopen maar erin, maar tot dusver is het de verzorgers nog niet gelukt om ze ook daadwerkelijk in de buizen te houden *grinnik*.

      Dank je wel.

  1. Wat heb je mooie foto’s kunnen. Je hebt wel echt super gedaan. Bladsnijdermieren is zeker apart om te zien. Mieren kunnen prikken denk ik… Rode mieren. Best wel groot. Hebben wij ook gezien ergens in de dierentuin. Moet nog alles komen op onze blogje. Nu andere blogjes bij ons. Vari kijkt rustig. Ik vind je foto’s echt schitterend. De laatste foto hebben deze olifanten wel best grote slagtanden. Fijne dag veder.

    1. Dank je wel. Ja dat lukt daar altijd wel… al moet ik vaak ook een aantal weggooien omdat die dan bewogen zijn… (komt door mijn gewrichten)

      Die mieren kunnen behoorlijk bijten ja… dit zijn geen Rode Mieren hoor, dit zijn de Bladsnijdermieren, alhoewel ze dus wel kunnen bijten doen ze dat zelden op de mens en kan dat verder geen kwaad als het wel een keertje gebeurt.

      Alles op zijn tijd hoor…

      Dank je wel. Ja de tanden van Mekong zijn inderdaad heel erg groot, is ook normaal bij een bull al heeft hij al jaren geluk gehad ze heel te houden en dat lukt niet iedere olifant.

      Dank jullie wel, jullie ook.

Voel je vrij je ♥ te luchten...

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.

Back To Top
%d bloggers liken dit: