Vandaag was een dag waar ik al een tijdje, best wel gespannen maar ook op verheugend, naar uitkeek.
Nadat wij Brego in april 2013 uit het asiel haalden besloot ik gelijk dat ik voor hem een trimster zou zoeken. De verhalen die ik gehoord had én het gedrag dat hij vertoonde maakten mij duidelijk dat ik zelf maar niet aan die klus moest beginnen.
Noah daarentegen trimde ik altijd zelf, evenals de voorganger van Brego, Loa. met de juiste apparatuur is dat zo moeilijk niet, en nadat ik me verdiept had in de do’s en dont’s voor wat het trimmen van koninspoedels schafte ik de benodigdheden aan een deed ik het elke 3,5 a 4 maanden zelf. Per hond vergde dit gemiddeld 3 uur. Toen begin augustus mijn rug het begaf hoopte ik snel weer goed te kunnen bewegen, al was het alleen al omdat Noah nodig aan een trimbeurt toe was. De verbetering die kwam was echter niet voldoende om het voor mij aan te durven en dus appte ik de trimster en zij antwoordde dat ik Noah mocht meebrengen op deze dag dat wij een afspraak hadden voor Brego, vandaag dus.

En zo huppelden de heren vroeg in de middag vrolijk mijn auto in…. om mij vervolgens zó na te kijken toen ik zonder hen de trimsalon verliet:
1ekeerherenvoor150915
Noah vond dat absoluut niet leuk, heb dus voor mijn vertrek even een ernstig gesprek met hem moeten voeren.

Zopas kreeg ik een belletje dat ze klaar waren en ik ze mocht komen halen.
1ekeerherenna150915

Me schrap zettend tegen de deurpost werd ik door 2 onstuimige honden bijna omver gelopen. Volgens de trimster hadden ze zich keurig gedragen en met name Noah had het kennelijk heel erg naar zijn zin gehad. Hij had alles gedaan wat zij hem gevraagd had en gelijk al bij de 1e keer vragen. De honden blij, de trimster blij, dus ik ook! Ze konden nauwelijks wachten tot ik de pinbetaling afgerond had, ze wilden wel dwars door de deur heen om de salon te kunnen verlaten en dus liet ik de trimster alleen in haar salon achter te midden van bergen haar glimlach met een afspraak voor de volgende beurt op zak, wederom voor beide heren want ik ga me er maar niet meer aan wagen. Eenmaal thuis wachtte hen natuurlijk de baas en nog belangrijker, wat lekkers, dat hadden ze immers wel verdiend?!

Ik heb ze nog maar niet verteld dat ze over een paar maanden weer mogen grinnik, ik heb namelijk zo het vermoeden dat zij zo’n trimpparty anders beoordelen dan ik glimlach