24-V

Have a V-2-share?
Please join us and share your link at https://abcwednesday.com & Leave your link:

You are invited to the Inlinkz link party!

Click here to enter



 

Hi Everybody… and Goodmorning / -afternoon / – night

24-V

Very simple for me to choose… as I love birds, all of them… the Vulture is one of my favorites. This specific one lives in All Wetter Zoo in Münster (Germany), aprox. 1,5 hours drive for me.

 

 

 

 

 

I joined ABC Wednesday halfway through round 15. My other V-entries for previous rounds:

 

Have a splendid, ♥-warming ABC-wednes-day / – week!
♫ M e l ☺ d y ♫

Nog snel even snoepen

Gisterenmiddag zat ik uit te hijgen op de bank na het doen van veel opruim- & schoonmaakwerk, na te denken over de dagen die voor ons liggen. Er staat een grote hoop werk voor de deur dus mijn 2e thuis bezoeken zal er de komende week hoogstwaarschijnlijk wel bij inschieten en dus vatte ik het besluit om ‘morgen’, vandaag dus, maar te gaan en nog effen wat genieten op voorhand te snoepen… gezonder gesnoep is er niet toch? En zo stapten mijn Emmens Duo en ik vanochtend rond de klok van 10 samen met 100-en anderen door de poorten het park in.

Op het Kompasplein weer, zoals altijd, kiezen… hoeveel delen van de 3 vandaag en welke? Gezien het schitterende weer maar ook mijn energievoorraad kozen we voor 2 en dus de Serenga, het grootste deel van de 3 en Jungola, het op 1 na grootste of op 1 na kleinste, maar net hoe je het noemen wilt, deel.
Gisteren in een groepsgesprek op fb met een aantal andere die-hards bespraken we dat vandaag gaan wellicht geen optie zou zijn want a) het zou erg warm worden en b) de afgelopen dagen was het zo enorm druk in het park en in dit weekend zou dat niet anders zijn. Waarop ik zei: Hmmmm, veel mensen denken: “veel te heet, dieren zijn door de warmte lui, door de warmte gaat het er stinken… dus wellicht zal het morgen niet zo druk zijn?”. Hoe dan ook, ik kan die drukte tegenwoordig prima handelen en ook de hitte kan ik probleemloos verdragen sinds een 3 jaar dus voor mij geen rem meer om te gaan. In het park was het wel druk maar lang niet zo druk als de afgelopen dagen. Rond 12 uur waren er 3.500 mensen in het park en aangezien de oppervlakte enorm is kan zo’n aantal prima.

Op het terras bij Momma’s genoten we van het plezier dat alle dieren op de savanne hadden terwijl wij genoten van ons bakkie leut met pafke. Na het vervolgen van onze wandeling kwamen we weer uit op het Kompasplein en sloegen we linksaf Jungola in. Door naar de achterkant om Rimbula-kas in te kunnen want er was een mooie plant ontdekt en die moest ik natuurlijk ook even zien en vastleggen. Ik trof helaas geen medewerker van de ndus wat voor plant die precies is weet ik (nog) niet. Wel zagen we in de gauwigheid nog zo’n 20-tal knoppen zitten dus deze plant zullen we nog wel vaker zien en voor de lens krijgen en vastleggen.
Na een drankje in het Rimbula-restaurant vervolgden we onze weg en zochten we Mario op. Als altijd begroette hij ons uitbundig en hadden we gezamenlijk weer pret want hij ‘praat’ tegen ons zolang we hem maar aankijken. Willen we van dat gebabbel een foto maken en blijven we in zijn blikveld staan doet hij zijn mond dicht en houdt zijn lippen stijf op elkaar. EN dus doe ik dan vaak een stap opzij zodat hij mij uit zijn blikveld ziet vertrekken en dan kan ik wel een foto van zijn gebabbel maken. Nou verstaan we de apentaal niet helaas maar ook deze apensoort is erg vocaal en kent vele klanken. Zo leuk om te horen en soms denken we “hij zegt dit… hij zegt dat… zus en zo”. We weten natuurlijk niet of dat ook daadwerkelijk zo is maar toch, het blijft leuk! Evengoed houden we die tijdsspanne van gedeelde aandacht zo kort mogelijk want het is en blijft een groepsdier en we willen natuurlijk niet dat hij problemen in zijn groep krijgt vanwege contact met de mens.

Het werd tijd om onze magen te vullen en vandaag kozen we voor Mr. Layos. De heerlijkste friet met topping naar keuze. Deze keer kozen we voor Gyros (Herman dus) en Stoofvlees (wij dames). Gezeten in de bakkende zon genoten we smullend en toen we verzadigd waren van de 3 dingen vervolgden we onze weg naar de uitgang maar niet zonder nog even een tussenstop in de Vlindertempel te maken uiteraard. Ook daar is altijd van alles te beleven en te zien en we vinden het altijd extra leuk als we weer vele cocons en rupsen etc aantreffen.
Eenmaal de uitgang uit staken we de weg over, hobbelden nog even door de Kruidvat en toen door naar hun huis en mijn auto en weer 3 kwartier later werd ik hier op het tuinpad ondersteboven gelopen door 3 dartele heren die blij waren mij weer thuis te zien komen. Na die begroeting over me heen hebben laten komen kon ik het huis in en op de bank ploffen en van een bak hete leut genieten alvorens mijn flap onder de bank vandaan te trekken en de foto’s op de pc te zetten, te bekijken en te uploaden zodat jullie ze H I E R kunnen bekijken.

Morgen ga ik niets doen… rust pakken, mijn oefeningen doen uiteraard wel om het lijf in beweging te houden, maar verder niks om me voor te bereiden op het klussen en het inrichten van het huis van onze jeugd…  eens zien hoeveel dagen dat gaat vergen voordat zij hier hun laatste nacht doorbrengen en de 1e in hun eerste echte eigen huis. … en daarna? Dan is er nog werk zat hier dus voorlopig krijgen we echt de kansen niet om ons te vervelen glimlach. Mocht jij je vervelen, voel je dan vooral hartelijk welkom om hierheen te komen en de handen uit de mouwen te steken!

Bespied

  Zing-ZO ~ Limerick op Zondag
Gestart op 29 januari 2012 ~ Zondag 2 juni 2019
Zing ook mee met: Joanne & Viviane

 

 

Daar sta je als man ballast te lozen,
ook jij moet dat met tussenpozen,
Misschien weet je ‘t niet
Je wordt hier bespied
beloerd zonder blikken of blozen.

 

Dit klein nieuwsgierig prairie-hondje
doet daags menigmaal zijn kijkrondje.
Bij d’heren-wc
krijgt hij alles mee,
elk plasje en elk geurend strontje.

Opruimen


Marion‘s
  Schrijf-Uitdaging ~ Japans op Zaterdag ~ Gestart 17 januari 2015 ~   1 juni 2019 

 

 

Een begin gemaakt
Wat exodus veroorzaakt
Werk wordt niet gestaakt

Veel dozen gevuld
Het huis in rommel gehuld
Verhuis vergt geduld
Samen taakgericht
Zweet gewist van het gezicht.
Prima vooruitzicht!

Iemand om te herinneren


Trees‘
Zwijmelen op Zaterdag ~ sinds 11-11-2017 ~ voorheen bij Marja (sinds 17-11-2012) ~ 01 juni 2019 ~

 

Mensen komen en gaan… sommigen vergeten we… anderen daarentegen niet… Wij herinneren ons hen die ons zo lief waren, zijn en altijd zullen blijven.  Wij koesteren de herinneringen en geven het verlies en gemis een plekje… En ooit, ooit nemen wij die plek in in de herinneringen van anderen, hen die hier nog zijn, die ons ook zo lief zijn, hen die wij zo lief zijn…
Als die herinneringen in mooie muziek gevat zijn werkt het ook nog eens troostend en bemoedigend, vind ik althans.
Het is 1 juni vandaag… al gaat het hartstikke goed toch heb ik nog mijn momenten dat ik ‘even’ wegzak en dat herinneringen tranen oproepen en pijn van binnen waarvoor niet echt woorden te vinden zijn… april is immers nog maar zo kort geleden.
Ik zocht overigens niet naar muziek in deze stemming maar deze bleef door mijn hoofd spelen ondanks het aantal dat tjoepje mij al had laten zien tijdens mijn zoektocht. Het is dan wel een lied over gemis maar de wijze waarop het uitgevoerd wordt is één van mijn favoriete wijzen en daarbij vind ik deze uitvoering ook nog eens heel erg mooi ook. Daarom dus mijn keuze het vandaag met jullie te delen, hopelijk genieten jullie er net zo van als ik!

 

 

I hope you see as you look down
All of this love gathered around
I hope you hear what people say
I hope you know the role you play
You were my rock
You were my shield
This space you leave
No-one can fill
You held the room
You cast a spell
You’ll always be remembered well
And when my days have come and gone
I hope I leave more right than wrong
I want to feel this love I see
When I am gone
I hope there’ll be someone to remember me
Though you’re not here
Not here with me
A part of you will always be
I’ll hear your laughter
I’ll see your smile
I’ll feel you near, once in a while
And when my days have come gone
I hope I leave more right than wrong
I want to feel this love I see
When I am gone
I hope there’ll be someone to remember me
And when the days have come and gone
I hope I’ll leave more right than wrong
I want to feel this love I see
When I am gone
I hope there’ll be some to remember
Someone to remember me
Ik hoop dat je het ziet als je naar beneden kijkt
Al deze liefde in het rond verzameld
Ik hoop dat je hoort wat mensen zeggen
Ik hoop dat je weet welke rol je speelt
Jij was mijn rots
Jij was mijn schild
Deze ruimte, die jij verlaat,
die niemand kan vullen
Jij had alle aandacht
Je betoverde
Je zult altijd goed herinnerd worden
En wanneer mijn dagen gekomen en vertrokken zijn
hoop ik dat ik meer goed dan fout achterlaat
Ik wil deze liefde die ik zie voelen
Als ik weg ben,
hoop ik dat er iemand is om me te  herinneren
Hoewel je niet hier bent
Niet hier bij mij
Een deel van jou zal altijd zijn
Ik zal je horen lachen
Ik zal je glimlach zien
Ik zal je af en toe dichtbij voelen
En wanneer mijn dagen gekomen en vertrokken zijn
hoop ik dat ik meer goed dan fout achterlaat
Ik wil deze liefde voelen die ik zie
Als ik weg ben,
hoop ik dat er iemand is om me te herinneren
En wanneer de dagen gekomen en vertrokken zijn
hoop ik dat ik meer goed dan fout zal achterlaten
Ik wil deze liefde voelen die ik zie
Als ik weg ben,
hoop ik dat er iets zal zijn om te herinneren
Iemand die zich mij herinnert

Aangeboren ~ Leven

Schrijfveren
Thema van donderdag 30 mei & vrijdag 31 mei 2019.

In deze schrijfveren-editie voeg ik het thema van vandaag 30 mei: “Trillend van aangeboren ergernis”, samen met het thema van morgen 31 mei: “Ik was toe aan een ander leven”.

Menigmaal stond ik op het punt dat door velen verfoeid wordt, een punt ook waarover de meningen zo verdeeld zijn dat ze haaks op elkaar staan. De laatste keer dat ik op dat punt stond was begin 2016. In tegenstelling tot alle voorgaande keren begon ik niet die weg te bewandelen maar stapten mijn voeten de weg naar de huisarts. -Trillend van aangeboren ergernis- Uitleg was niet nodig, ze zag aan mijn ogen hoe laat het was en zonder onnodige woorden zei ze dat er iets ‘nieuws’ was en dat dat voor mij wellicht een goed startpunt zou zijn. De dag daarna al zat ik tegenover een meneer die kennelijk al goed door de huisarts was voorbereid. De enige vraag die hij stelde was: Wil jij zo leven als dat je tot dusver deed?
Nee! Duhuh!!! -Ik was toe aan een ander leven-Waarop hij antwoordde: “waarom doe je het dan?” Doodgemoedereerd alsof hij bijv. vroeg of er nog boodschappen moesten komen ofzo. Ik keek hem sprakeloos aan, compleet verbijsterd. (Het lukt maar zelden iemand mijn ratel tot stilstand te brengen.) Na enige minuten stamelde ik iets in de trant van: Ik heb niet geleefd, ik ben geleefd, het is nu tijd een ander, mijn, leven te starten. Dat was het begin van de ommekeer. Er volgden één op één sessies en groepssessies en veel huiswerk, heel veel huiswerk die die 1e cursus “Voluit Leven” met zich mee bracht. Aan het eind ervan wist ik al dat ik nog niet genoeg handvatten had omdat ik veel moest afleren maar zeker ook aanleren en dus schreef ik me in voor “Het leven is van mij”; de vervolgcursus die op ongeveer dezelfde wijze werd uitgevoerd. In de 1e maand van die 2e cursus ‘wist’ ik dat niet wist wie ik was én dat als ik al iets wilde bereiken ik eerst maar eens moest zien te ontdekken wie ik nou werkelijk was. Dus hoppa terug naar de huisarts, de psych, het ziekenhuis en diverse specialisten. Ik kreeg overal nul op mijn rekest maar ik was onvermurwbaar. Ik wist wat ik wilde en niemand zou me tegenhouden. -Ik was altijd tegengehouden, aan banden gelegd, alles werd voor mij bepaald etc en dat moest maar eens afgelopen zijn. In de optiek van velen heet zoiets misschien ‘eigenwijs’ maar in mijn optiek niet. Er moest een ommekeer komen en des te rigoureuzer des te beter.- Het gevolg was een cold turkey stop met alle medicatie. Ik sloeg de waarschuwingen in de wind en werd voor ‘gek’ verklaard. Dat vond ik zelf overigens wel hilarisch want gekker dan mij tref je er geen, zei ik altijd. In de euforie van de 1e dagen voelde ik me de koning te rijk en mijn wilskracht groeide tot enorme proporties, tot die terugvallen begonnen te komen. Toch… was ik niet van plan van de gekozen weg af te stappen, “ik ben iets begonnen dus ik maak het ook af…” zei ik vastberaden, mede door de overtuiging dat ik niets te verliezen had maar juist alles te winnen.
In die periode begon Anita over CBD. In 1e instantie weigerde ik dat heel resoluut want toch weer aan de medicatie? Toch weer het risico aangaan van een medicijnverslaving? Geen haar op mijn hoofd, écht niet. Maar ja, als iemand mij tot iets kan bewegen is het Anita wel en zij hield vol tot ik op zeker moment bezweek. Op dat moment zaten we in de auto dus Anita gooide het stuur om bij de eerstvolgende bocht, daarmee ook gelijk de plannen voor die dag wijzigend maar dat is even terzijde, en even later stonden we voor een zekere winkel die een groot reclamebord voor de deur had staan van die CBD. Ik weifelde maar kreeg prompt een duw in mijn rug, werd bij de arm gepakt en de winkel in gesleurd en weer even later stond ik buiten met een klein flesje met een goedje daarin dat meer dan één uur in de wind stonk. Dat was 15 juni 2017.
De eerste dagen was het een kwestie van uitvogelen… hoe neem ik dat goedje in, neem ik er iets bij of niet en zo ja wat dan, wanneer neem ik het in etc etc. Al snel ontdekte ik dat het mij het beste lag ‘s ochtends 2 druppels te nemen en ‘s avonds ook 2, zo om de 12 uur zeg maar. Er iets bij eten en drinken doe ik als ik er zin in heb, en zo niet dan niet, dat maakt verder geen verschil. Wat de effecten waren in het begin en wat ze tegenwoordig zijn heb ik al een aantal keren beschreven.

Veel mensen geloven nog steeds heilig in dat dat wat een arts/specialist voorschrijft het enige juiste is. Is natuurlijk prima als jij daarvoor kiest maar indien je toch ‘nodig’ het roer om moet gooien… luister dan naar jezelf, volg je hart, niemand kent jouw lichaam, jouw zijn, beter dan jijzelf! Laat je niet gek(ker) maken dan je al bent. We zijn allemaal mensen, maar daarmee houden de overeenkomsten ook op. Ieder mens is uniek, diens lichaam en geest ook. Ook al heb je dezelfde ziekte als een ander, de impact ervan is verschillend. Hetzelfde geldt voor medicatie. Wat voor de één een wondermiddel is, is dat niet per definitie ook voor de ander. De witte jassen en geitenwollensokken weten veel maar niet alles! Kom uit het hol waar jij of jezelf hebt ingestopt of hebt laten instoppen!

Ik tril nog maar heel zelden van aangeboren ergernis! ~ én ~ Ik heb een ander leven!!

Verbroken sloten

Bizar!
Een woord dat nooit tot mijn vocabulaire hoorde maar ik mezelf de laatste 2 jaar bijna toch met regelmaat hoor zeggen.

Juni 2017 begon ik met de CBD en enkele weken daarna stopte ik met alle medicatie voor met name mijn psychische gesteldheid. Gaandeweg verdween ook de medicatie voor mijn lichamelijke gesteldheid. Nou heb ik al wel vaker de lofzang over dat goedje afgestoken maar toch ben ik daar klaarblijkelijk nog niet klaar mee *glimlach*.

Voorheen deed ik ook wel leuke dingen maar moest ik daarvoor 100% mijn wilskracht inzetten. Stond ik constant stijf van de stress / angst en schoten mijn ogen van links naar rechts, boven naar beneden en terug om maar alles in de gaten te blijven houden en wist ik altijd als eerste waar een vluchtroute aanwezig was. Waren ook al mijn spieren gespannen en bereid voor de acute vlucht zoals een roofdier op zijn prooi aast en vanuit het niets als een wilde kan opspringen.
Iets met meerdere mensen doen, me begeven in een groep van een oneven aantal mensen, in een omgeving waarover ik geen controle had qua aantal mensen, geluidsniveau, lichtspel en wat al niet meer zij, deed ik of niet (wat het meest voorkwam) of alleen onder zekere voorwaarden.
De lijst van dingen die ik echt niet deed is heel lang, dingen waarvan de ‘normale’ mens zich niet eens bewust is. Een supermarkt in bijvoorbeeld, over een markt lopen, op visite gaan als er iemand jarig is etc etc etc.

Vandaag was ik in mijn 2e thuis… het was prachtig weer en het is de tijd in het jaar dat scholen schoolreisjes organiseren. Ik kreeg een uitnodiging van iemand die jarig is vandaag en wist dat er nog een aantal uitgenodigd was, mensen die ik wel ‘ken’ maar niet allemaal even leuk/aardig vind. Voorheen zou ik die uitnodiging afgeslagen hebben, nu niet. De reis naar Parijs van vorige week, had ik 2 jaar geleden niet eens overwogen!! Iets kopen… wat ook maar, nodig hebbend of niet… deed ik online want met geen 100 paarden kreeg je mij een winkel in. Natuurlijk realiseerde ik me wel dat ik daarmee ook de leegstand van de winkels in mijn eigen stad in de hand werk en dat het voor de lokale detaillisten niet goed is maar ja, het was zoals het was en ik paste me aan. Al wat ik wel deed buitenshuis deed ik omdat ik ervoor koos, enerzijds omdat ik mijn angst het huis te verlaten niet teveel ruimte wilde geven en anderzijds omdat ik het dan leuk genoeg vond om daarvoor veel over te hebben; a) wilskracht inzetten b) een paar voor / na niet slapen c) boeten in de zin van niet te beschrijven vermoeidheid d) een beurs lijf dat pijn had door de stress en fysieke inspanning.  Daarbij, een lijf en hoofd voor stress deed niet alleen mij niet goed maar ook mijn gezin & veestapel niet natuurlijk want zij kregen dan mijn buien weer over zich heen.

Weblogmeetingen, ook zo iets. Ik heb er talrijke georganiseerd de afgelopen jaren. 2 jaar geleden op Schokland, 1 jaar geleden in Avifauna en afgelopen zaterdag in de Apenheul. Schitterende bijeenkomsten waarvan ik altijd genoot maar de laatste 3 waren in stijgende lijn met een behoorlijk verschil ook échte feestjes. En dat ligt dan niet aan de samenstelling van de groep uiteraard maar aan hoe ik er zelf in stond.

Overal ter wereld komen ze voor….bruggen met slotjes. Voor de meeste mensen is zo’n brug, met name zo’n slotje, iets dat gerelateerd is aan de liefde tussen 2 mensen en dat zal hoogstwaarschijnlijk ook het oorspronkelijke doel zijn. Voor mij echter is het heel iets anders! De brug is voor mij de drempel van verleden naar heden, 2 werelden met een onbeschrijfbaar groot verschil. Die slotjes zijn voor mij symbolen van hoeveel sloten er om mij heen zaten, wat ik door elk slotje apart allemaal niet kon/durfde. Op dit moment is die brug er nog steeds, zal er ook wel altijd blijven want ik ben nu eenmaal niet gezond en zal dat ook nooit worden maar slotjes… die zijn zo langzamerhand allemaal verbroken en in gruzelementen ervan af gevallen. Ook vandaag weer en heb je enig idee hoeveel kabaal het maakt als zo’n slotje in duizenden stukjes valt? Oorverdovend kan ik je zeggen maar zó ontzettend leuk om te horen!! Ik mag dan wel een geluidsprobleem hebben maar dát geluid hoor ik graag! De mensen die vaak in mijn gezelschap verkeren weten al precies wat ik bedoel als ik zeg: “daar gaat er weer eentje..”

Mijn “brug” is bijna “slotje”- vrij!!!

11 Dagen, extra feest

11 dagen maar liefst was het al weer geleden dat ik in mijn 2e thuis rondhobbelde, veel te lang natuurlijk en dus sprak ik met mijn Emmens duo af gisteren te gaan, zoals (bijna) altijd op dinsdag want dat is toch wel mijn standaard dierentuindag. Amper die afspraak gemaakt kreeg ik een uitnodiging voor koffie met gebak ivm een verjaardag, vandaag dus. Nou wil ik best wel 2 dagen achtereen in mijn 2e thuis rondlopen maar fysiek is dat helaas niet mogelijk. Aangezien het Emmense duo diezelfde uitnodiging had gekregen was het natuurlijk heel simpel de afspraak te wijzigen en zo doende stond ik dus vanochtend op tijd bij hen voor de deur en rond openingstijd klonken dan ook de bliepjes van de ingangspoortjes.

De jarige job was al binnen samen met een vriendin die hem meestal vergezelt, net als wij idolaat van Wildlands en ook al wonen zij dan in het Duitse, toch komen zij ook vaak naar Emmen toe, wij kennen hen dus al erg lang. De vaste fans kennen elkaar al snel als je vaak in de zoo bent. We trokken verder de hele dag met elkaar op en rond de afgesproken tijd verzamelden we op de afgesproken plek om daar de anderen te ontmoeten waarna we aan de koffie met gebak gingen. Het vertoeven in de Wilde Landen, zoals wij dat noemen, is altijd een feestje maar als je extra gezelschap hebt en bovendien een jarige in je midden is het natuurlijk extra leuk! De dag vloog om en voor we het wisten was het 17.00 uur, sluitingstijd, dus moesten we weer door de poortjes om afscheid van elkaar nemen en huiswaarts te keren. Kortom een heerlijke dag, weer eentje om in te lijsten.

Overige foto’s staan H I E R