Vrij


W.o.W = Write on Wednesday
~ Thema 29 mei 2019 ~ 2-wekelijkse Schrijf-Uitdaging in max. 175 woorden.  ~
Thema 26 juni: Kappen 

You are invited to the Inlinkz link party!

Click here to enter


 

 

Hunkerend.
Uitkijkende naar,
intens nodig hebbende
vrijheid die leven geeft.
Gedroomde verlossing die altijd lonkt
en waarmee die ogenschijnlijke utopie pronkt.

Zo het levenspad vol met obstakels bewandelen.

Naar (on)vermogen fout of goed handelen.
Niet onbereikbare doelen willen najagen,
niet het onmogelijke vragen.
Haal alles eruit,
vlieg, fluit.
Vrij!

24-W

Have a W-2-share?
Please join us and share your link at https://abcwednesday.com & Leave your link:

You are invited to the Inlinkz link party!

Click here to enter


 

Hi Everybody… and Goodmorning / -afternoon / – night

24-W

Today, I take you to a German Zoo again, like I did last week but another one,  Tierpark in Nordhorn, aprox. 1 hour drive for me.
This is a family-zoo with mostly children-friendly animals but some wild ones too… like the wolves. A very pleasant place to be and have fun.

Fun…like we have here in ABC… after this letter, there are 3 more to come before this round will end.
Probably round 25 will be the last one…. unless… there are some amongst you who are willing to assist me with this meme?!

 

 

 

 

 

I joined ABC Wednesday halfway through round 15. My other W-entries for previous rounds:

 

Have a splendid, ♥-warming ABC-wednes-day / – week!
♫ M e l ☺ d y ♫

Een kleiner rondje

Vandaag was er dan eindelijk weer ff tijd om mijn 2e thuis aan te doen… het energieniveau is lang niet meer zo hoog als de afgelopen dagen maar heej dat mag ook wel want er is me nogal een grote partij energie doorheen gebrand de afgelopen 10 dagen aan buffelen hier en op het nieuwe adres van onze jeugd. Zo tufte ik vandaag dus weer naar Emmen maar dan naar een ander adres dan elke dag van de afgelopen week. Weer even later staken we lopend en rollend de weg over en bij de ingang was het redelijk druk, zoals altijd rond openingstijd.
Het hele park is erg groot en voor mij niet zo 123 te doen dus kies ik meestal voor de 2 grootste delen, Serenga en Jungola, zeker met mooi weer. Nortica, het kleinste deel, vind ik ook leuk maar aangezien men daar aan het verbouwen is sla ik die al een tijdje over. Op de Serenga is natuurlijk veel Hollands groen te bewonderen alsmede heel veel jong grut want de babyboom aldaar is megagroot.

 

 

Toch wilde ik wel weer eens de witte meiden zien… Nela en Lilly zijn nog de enige twee die er zijn want Noordje & Lale zitten inmiddels in een Franse Zoo ivm het fokprogramma. We hadden mazzel want waterrat Nela was heerlijk aan het dollen in het water terwijl ze iets, waarvan ik de oorsprong niet kon herkennen, aan het eten was. Op weg naar de meiden komen we dan eerst langs de zeeleeuwen en Gonzo was met een deel van zijn harem goed zichtbaar, al leek zijn zonnig humeur met de noorderzon vertrokken glimlach. De pinguïns hadden het daarentegen wel prima naar de zin. Waren zich grotendeels allemaal aan het opwarmen in de zon.

 

 

 

 

Vervolgens weer terug naar het Kompasplein om daar even te overleggen welk deel we daarna zouden aandoen, daarbij natuurlijk wetende dat we Jungola nooit overslaan. Mijn energieniveau was niet zo heel hoog dus lieten we vandaag Serenga links liggen, letterlijk en figuurlijk ook nog. Verder stappen, Jungola op. VIa de doodshoofdsaapjes naar de Rimbulakas.

 

 

Ook hier troffen we zonaanbidders aan, zowel die kleine gele rakkers als aan de linkerzijde de grote reuzen die stonden te genieten van een vers maaltje (nou ja, tje?”) groenvoer. We hadden ondertussen al door dat de drukte behoorlijk aan het toenemen was, het zou een mooie dag voor het park worden gezien de bezoekersaantallen, snapten we gelijk. En weer realiseerde ik me dat die mensenmenigte me compleet koud liet. Dat was nog niet zo heel lang geleden wel heel anders, sterker nog, dan zou geen haar op mijn hoofd er over nadenken om op een weekenddag het park in te gaan. Al helemaal niet met mooi lente-zomerweer!

 

 

Eenmaal in de grote kas waren zowel de Ringstaartmaki’s als de Bonte Vari’s erg lui. Bij de Bruine Slingerapen was iets aan de hand, er was onrust in de groep kennelijk maar we krijgen niet in de gaten wat er nou werkelijk speelde. Tja zo’n woongemeenschap is net als bij mensen, je moet samenleven en soms gaat dat goed en soms even niet.

 

 

In de kas was het niet alleen erg druk maar ook erg warm. Niet zo gek met de zon vol op het dak natuurlijk. Meestal gaan er vele dakramen open zodra een zekere temperatuur bereikt wordt en dat gebeurde vandaag uiteindelijk ook, al had het van mij dan iets eerder gemogen glimlach . We namen wat te eten, ik begroette mijn schoonmeisje die weer van hot naar her vloog omdat het zo druk was en daarna gingen we op weg naar de uitgang. Maar niet zonder nog even de kans te baat te nemen een kleine dondersteen vast te leggen die bereidwillig even bleef zitten poseren. Ziet er op de foto wel groot uit maar dat is ie heus niet, deze was in totaal nog geen 10 cm lang.

 

 

Buiten langs de andere kant van de olifantenvallei terug naar het Kompasplein. We troffen het want net toen wij daar langs kwamen werd de olifantenpresentatie gegeven en de kudde was vandaag in goede stemming en stond keurig dichtbij en dus goed zichtbaar voor allen, voor hen die een camera in de handen hadden, er werd dus naar lieve lust geklikt. Al is het jongste grut dan al net / bijna 1 jaar, toch blijven die twee wel vertederen.

 


(links Mauk die 2 april 1 werd, in het midden Mingalar OO die op 1 maart 27 werd en rechts Manoa die 26 juni 1 wordt als er niets iets onverhoopt gebeurt)

 

Uiteraard nog even door de Vlindertempel maar ook daar was het erg benauwd, mede door de drukte van de aanwezige mensen, dus de ene deur in en de andere weer uit en tussendoor stopte ik heel even om deze ‘vriend’ vast te leggen:

 

 

Weer buiten ruimden we de camera’s op, staken na het doorlopen van de uitgang de weg over, H&D gingen hun complex in en ik tufte naar huis. Ik zette de foto’s op de pc, bekeek en selecteerde ze en ging onderuit, ogen dicht en hoppa, daar was Klaas Vaak die me ontvoerde. Ruim 3 uur later werd ik weer wakker. Mijn energie was weer terug grotendeels en ik hobbelde de trappen op terwijl ik de stofzuiger mee nam. De was was inmiddels klaar en die hing ik op, stofzuigde en ging een etage lager. Daar was nog 1 slaapkamer die schoon moest dus dat deed ik vervolgens. Met behulp van man sleepten we het bed uit onze slaapkamer naar die schone kamer en daarna maakte ik onze slaapkamer weer schoon. Overmorgen komt een nieuw bed en dan moet het wel ‘leeg’ en schoon zijn toch grijns. Toen was het alweer etenstijd. Nee, koken doe ik nog steeds niet, dus ik dook op de bank om de foto’s ONLINE te zetten om ze met jullie te delen en man dook de keuken in om het eten te bereiden.
Na dat we onze bordjes lees en buikjes vol gegeten hadden kon ik dit blogbericht afmaken… bij deze dus glimlach

 

 

Samen met de Balispreeuw wens ik jullie een fijne avond!
De blogronde langs iedereen doe ik morgen!

Blij


  Zing-ZO ~ Limerick op Zondag ~ Gestart op 29 januari 2012 ~ Zondag 9 juni 2019 ~
Z i n g – o o k – m e e – m e t :

 

 

Wel een vreugdedans willen maken,
met voetjes van de vloer geraken.
Wie danst met mij mee
en zingt luid: Hoezee,
hoogste tijd om ‘t niks doen te staken.

 

Je staat van top tot teen te bruisen.
Voelt ‘t bloed door je aderen ruisen.
Niet te stoppen ben,
zo fit ongekend,
moeiteloos elk huis en haard kuisen.

 

Bij ‘t soppen en boenen der dingen
ben je energiek aan het zingen
Met ‘t grootste gemak
van een leien dag
hoef je jezelf tot niets te dwingen.

 

Als energie door ‘t lijf blijft gieren
kun je prima ‘t verhuisfeest vieren
Handen aan het werk
Samen sta je sterk
Opruimend poetsen door ‘t huis zwieren.

 

De nodige klussen kunnen klaren
Geen last van gezondheidsbezwaren.
Nog nooit zo geweest
Man, vrouw, wat een feest
Mag zó; mijn resterende jaren!

Ik hou van jou omdat…

Trees‘ Zwijmelen op Zaterdag ~ sinds 11-11-2017 ~  ~ voorheen bij Marja (sinds 17-11-2012) ~ 08 juni 2019 ~

 

Hebben jullie dat ook dat je, naarmate je ouder wordt, je steeds vaker muziek herinnert van ‘vroeger’? En ook dat je dan wel eens denkt: “zo maken ze het niet meer tegenwoordig..”? Ik ben ik nou de enige die de hedendaagse muziek zelden tot nooit echt kan waarderen… Deze week had ik dat weer, ik hoorde tijdens de verhuisklussen de afgelopen 5 dagen veelal muziek voorbij komen waarbij mijn wenkbrauwen fronsten, mijn tenen kromden, mijn tanden knarsten en wat al niet meer zij. Alleen af en toe maakte mijn hart een klein sprongetje als er iets kwam dat a) bekend was en/of b) van langer geleden was… wat me dan wel opviel was dat ik van de ‘oudere’ muziek de tekst van voor naar achteren ken ook al heb ik het in geen ‘jaren’ meer gehoord. Eén van de zangers die ik deze week hoorde plaats ik hieronder. In mijn jeugd had ik zelf lp’s van hem en draaide ik die ook grijs. Stapels lp’s had ik gaandeweg de jaren van pubertijd tot ver na mijn trouwen want mijn smaak was (is nog steeds) heel breed. ‘Music was my first love…’of zoiets dus glimlach

 

 

Deze heer zong voornamelijk country & western en werd geboren op 20 augustus 1923 en overleed op 31 juli 1964 bij een ongeluk met zijn éénmotorig vliegtuig. Hij wordt wel gezien als de grondlegger voor de ‘Nashville sound’ maar ook was hij één van de eersten die gebruik maakte van ‘close talking’. Ik ben van november 1962 dus ‘kennen’ doe ik hem niet van een tv of zo maar wel van muziek die mijn vader dan veel draaide.

Van start met nieuwe fase(s)


Dat het leven uit een aaneenschakeling van fases bestaat weet iedereen wel, neem ik aan, maar je wordt het je wel extra bewust als je op het punt komt te staan dat je weer in een fase komt die bijna gelijk is aan eentje van tig jaren terug, zij het dan dat je veel ouder bent. Zoals wij begonnen op 28 april 1983 gaan we per vandaag 7 juni weer die fase in van met zijn tweeën onder één dak, slechts vergezeld van 4-voeters, zij het dan deze keer 4 x 4 voeten meer dan toen.

Onze jeugd kreeg op 24 mei de sleutel van hun eerste huis, 52,4 km zuidoostwaarts verderop. Doordat ze beiden geen vrij konden krijgen en ook de weblogmeeting in de agenda stond konden ze / we pas afgelopen maandag echt aan de slag. De 9 tussenliggende dagen werden evengoed wel benut want zowel zoon als schoon reden telkens met gevulde auto’s naar hun werk en kwamen dan met lege auto’s weer hier terug. Ons huis had werkelijk geen lege cm meer vrij, alle drie etages stonden écht vol gepropt met alles dat zij in de loop van de afgelopen 7,5 jaar vergaard hadden. Maandag kwam er dus ook nog een verhuiswagen voor de grote zaken zoals de kasten en bedden etc vanuit hun ‘woonkamer’ en ‘slaapkamer’ hier.
Het hele nieuwe huis stond ook vol, ik kwam werkelijk overal dozen en tassen tegen. Dit liet ik met een glimlach over me heen komen want ik weet natuurlijk al lang dat ik de enige van ons 4 ben die een organisatorische geest heeft en de andere drie daarentegen enorme hak-op-de-tak-hoppers zijn en dus rommelkonten en tijdverspillers. Gelukkig kan ik ook goed mensen aansturen, ervaringen genoeg opgedaan immers in mijn functie als leidinggevende jaren geleden glimlach dus ik hield een soort van draaiboek in mijn hoofd keurig bij en hoefde het maar minimaal bij te stellen. Elke avond als we terug naar Assen reden kon ik naar waarheid zeggen dat we op schema lagen. Vandaag zou voor man en mij de laatste dag worden, althans voorlopig, we wilden het huis dusdanig in orde hebben dat het gereed voor bewoning zou zijn en dat is gelukt. Alleen liepen we vandaag ietwat vertraging op omdat de kranen vervangen moesten worden en ze allemaal zo giga muurvast zaten dat dat veel meer tijd dan gedacht vergde.

Wat aldaar nog rest is opknapklussen zoals de trappen bijvoorbeeld, deuren die geverfd moeten worden, badkamer die verbouwd moet worden en het vervangen van alle kozijnen met ramen etc en de tuinen voor en achter. Allemaal dingen die geen haast hebben en 2 ervan die ze niet zelf kunnen dus laten doen.

Wat alhier rest is een hoop zooi naar de stort brengen en dan ook vanaf de zolder beginnen met alles verven zodat ons huis weer toonbaar is. Ook dit is geen haastklus, we hebben alle tijd nog immers. En verder is het hier natuurlijk, net als daar, een kwestie van wennen aan de nieuwe levensfase. Voor ons zal dat wennen zijn maar ook voor ons 6-tal viervoeters.  Hun enige 4-voeter tot dusver krijgt het ook veel beter dan dat hij het had. Van een grote kooi en een kamer waarin hij ronddolen mocht heeft hij nu een nog veel grotere kamer tot zijn beschikking én een tuin dus kan hij naar buiten, wat dat betreft het beste jaargetijde om te verhuizen. Wel ga ik binnenkort met schoon op stap richting een asiel ergens in het land want ze willen poezels halen. Liever eigenlijk een hond maar aangezien hun lange werkdagen is dat vooralsnog geen optie ook al werken ze dan wel verschillende uren per dag omdat ze beiden in (soort van) ploegendiensten werken.

Kortom… na 5 dagen buffelen van ‘s ochtends vroeg tot halverwege de avond hebben man en ik nu ons “lampje wel uit”. Morgen gaan we NIKS doen…behalve dan dat wat ons dan te binnen schiet, waar we zin in hebben, en als dat betekent dat we beiden de hele dag niet van de bank af komen dan is dat óók meer dan oké. Qua timing is deze uittocht ook goed want dankzij de cbd kon ik buffelen als een 20-jarige, iets dat ik 2,5 jaar écht niet gekund had en man vanwege zijn toen-nog versleten knieën ook niet had gekund.

Nu eerst maar weer ff bijkomen!