Kraambezoek & Scoren

 

Een paar dagen geleden werden er 2 Onagertjes geboren op de savanne van Serenga.
Gisteren werden de pinguïns verhuisd in Nortica
Vandaag werden er 6 Rode Ibissen uitgezet in Rimbula van Jungola
Kortom, hoogste tijd om langs het watergrut en op kraambezoek te gaan en te proberen foto’s van de Ibissen te scoren.
Dat lukte gelukkig allemaal uiteindelijk want heel even raakte ik een beetje in paniek toen ik in Emmen constateerde dat ik vergeten was mijn sd-kaartje terug in de camera te steken. Gelukkig ligt de Primera op de looproute en verkoopt men daar sd-kaartjes. Jammer van die uitgave maar met een camera in mijn 2e thuis lopen en dan niet kunnen fotograferen is natuurlijk absoluut geen optie. Ik stond vanochtend wel moe op… niet zo heel vreemd want het nieuwe bed slaapt fantastisch, te fantastisch misschien wel *glimlach*. Die vermoeidheid is natuurlijk als sneeuw voor de zon verdwenen zodra ik mijn druppeltjes op de tong heb gelegd en nog meer zo nodig zodra ik door de poorten van mijn 2e thuis naar binnen wandel.

 

 

Waterrat Nela verraste me ook nog even:

 

Daar ik de dingen wilde die ik al noemde wist ik dat ik er vandaag niet onderuit zou komen heel het park te doorkruisen. Gelukkig had ik energie voor 10 en lukte dat ook prima, aan het einde zelfs nog even het winkelcentrum in voor een broodnodige boodschap alvorens ik de auto weer instapte om huiswaarts te keren. Dat is meestal wel anders. Omdat het juni is, is het in het park extra druk want juni is de maand van de schoolreisjes. Hordes kinderen met begeleiding die veelal ogen voor iets anders heeft dan het gedrag van de kroost waarvoor zij verantwoordelijk zijn zo’n dag. Dat weten we dus passen we onze route aan… ipv de geëigende route te lopen, lopen we dan tegen de stroom in, iets toch iets rustiger. Eenmaal aan het begin van de savanna gaan we normaal gesproken rechtsaf naar de Leeuwenberg maar deze keer gingen we dus de andere kant op want al snel na het afslaan kom je bij de gestrande Duitse trein alwaar je de onagers kunt vinden. En jawel hoor, beide jongelingen waren op de been.

 

 

 

Via de Zonnetempel draaiden eenmaal buiten eromheen en liepen op ons gemakkie Jungola door om achterin bij Rimbula te komen. Eerst maar even eten (ja ook even zitten natuurlijk) want daar waren we wel aan toe. Ook hier veel schooljeugd maar die werden tot onze blijdschap allemaal naar binnen gehaald om te gaan eten. Wij zaten buiten het restaurant op het terras en de schreeuwende koters binnen, ‘beturrrrr’ zeiden we in koor. Op zeker moment op pad op zoeken naar de Rode Ibissen, we zagen ze vliegen, letterlijk, maar nergens zitten dus hen vastleggen werd ‘m niet. We gingen naar buiten om een sigaretje te roken en keerden op onze schreden terug in de hoop nu wel geluk te hebben en jawel hoor.

 

 

Natuurlijk liet ook enig ander spul zich wel zien en fotograferen maar dat is allemaal in de fotomap te vinden die ik zopas online zette en jullie HIER kunnen bekijken. Rond half vier kwam ik weer thuis en toen zat man met een verrassing op mij te wachten. Zijn telefoonabo moest verlengd worden en hij kiest meestal voor een simonly omdat dat veel goedkoper is want hij vind het toestel totaal niet belangrijk. Hij doet er niks mee, behalve dan eentje hebben om bereikbaar te zijn omdat ik dat belangrijk vind. Het toestel dat hij al die jaren gebruikte was inmiddels zo oud dat er tal van onherstelbare kuren speelden, geen updates meer binnenkwamen etc etc. Dus deze verlenging vond plaats met een nieuw toestel en uiteraard koos hij de nieuwste versie van het merk waarmee wij beiden graag werken. Ik heb zelf de op 1 na nieuwste versie maar aangezien hij weet hoe belangrijk ik met name de camera in een foon vind, vond hij het een prima plan dat ik die nieuwe zou krijgen en hij de mijne. Nou zou je onderhand kunnen veronderstellen dat ik wel weet hoe je je data moet overzetten, ik d8 ook wel dat ik dat wist maar helaas… er ging toch nog iets fout want alles is van mijn oude op mijn nieuwe foon overgezet behalve de contacten. Kortom niemand van jullie hoeft van mij een belletje op appje te verwachten want hen onder jullie wiens nummer ik had kan ik nu niet meer bereiken. Mijn vraag dus aan jullie: als jullie mijn nummer hebben willen jullie mij dan even een whatsappje sturen zodat ik jullie nummers weer kan opslaan?! Alvast bedankt!!

 

Vanuit een schaduwrijke van binnen, volledig in zon gehulde van buiten, Zonnetempel groei ik jullie allen:

24-X

Have a X-2-share?
Please join us and share your link at https://abcwednesday.com & Leave your link:

You are invited to the Inlinkz link party!

Click here to enter


 

Hi Everybody… and Goodmorning / -afternoon / – night

24-X

Like I did in round 23… I use this post as “X marks the spot” for introducing you to the new logo for the round we’re about to start in a couple of weeks, july 9th to be precise.

 


I am looking forward to your entries in the new round as well as I am looking forward to the entries you will post to end this round, today for X.

Most of all, wishing you lots and lots of fun in all the posts that still have to come… 28 to be exact before the ABC-Wednesday meme will stop to run, unless….

 

I joined ABC Wednesday halfway through round 15. My other X-entries for previous rounds:

 

Have a splendid, ♥-warming ABC-wednes-day / – week!
♫ M e l o d y ♫

Gefladder

 

Vriendschap is als een vogeltje, het wil niet in een kooi
Je moet het niet willen vangen, al zingt het nog zo mooi.

 

Vriendschap is als een vlinder, die fladdert er op los
Er staan heel veel bloemen in het vriendschapsbos

 

Koester je vrienden, één voor één
Zij fladderen niet zomaar, nooit, van je heen!

 

 

Je hebt niets te kiezen


  Zing-ZO

~ Limerick op Zondag

~ Gestart op 29 januari 2012

~ Zondag 16 juni 2019

 

 

~ Z.i.n.g. –  o.o.k. – m.e.e. – m.e.t. – :

 

<

 

Herinneringen willen wissen
Iets echt als kiespijn kunnen missen.
Daar wringt ‘m de schoen
want ‘t is niet te doen.
Het gevolg van gebeurtenissen.

Het uitgummen zal niemand lukken
Hooguit kun je ‘t de kop indrukken.
Wat ook maar bedoeld
en daarbij gevoeld,
behoren bij waarom-vraagstukken.

Koesteren van herinneringen,
daarover kun je altijd zingen.
Toch is er die noot;
zo vals, klein of groot,
zorgt voor de vermenging van dingen.

De samengestelde akkoorden,
die soms de harmonie verstoorden,
Uitsluitend één doel;
‘t raken van gevoel
met boze én ook lieve woorden.

Niemand heeft hierin iets te kiezen
dan weer winnen dan weer verliezen
doen we allemaal
is ons kapitaal;
de inhoud van levens-valiezen.

Korte Kunst

Sinds dinsdag hebben we -e.i.n.d.e.l.i.j.k.- een nieuw bed.
Nou sliep ik de laatste tijden al prima dankzij de CBD maar ik hoefde nooit de wekker te zetten want ik was elke ochtend vroeg wakker. Het lukte eigenlijk nooit iemand mij écht wakker te bellen, zeker niet rond de klok van 10, tot aan vandaag dus.
Ik had met mijn Emmens duo afgesproken vandaag weer naar ons 2e thuis te gaan en zij zijn gewend dat ik daar vroeg voor de deur sta, we zijn gewend dat wij op het moment dat de poorten open gaan bij de eersten behoren die naar binnen gaan… vandaag dus niet.
In eerste instantie dacht ik: “brrr pokkeweer, morgen zijn de voorspellingen beter dus ik ga morgen wel, maar al snel dacht ik: “Nee ik ga nu, want met zulk slecht weer is het vast rustiger in het park dan morgen want dan voorspellen ze schitterend weer… Ik kleedde me dus snel aan en stapte de auto in en reed, vergezeld van een stromende hemelkraan zuidoostwaarts.
Om 11.30 hobbelden we dus pas door de poortjes… Op naar de Vlindertempel want ik hoopte toch écht eindelijk eens de grondtak te kunnen scoren… Nou is dat een heel klein diertje maar na enig zoeken vonden we hem (of haar) dan toch… Op de foto lijkt het een groot dier maar dat is niet zo, het is een cm of 10 maximaal.

 

 

In de Vlindertempel was het razenddruk dus liepen we snel door naar buiten, de frisse lucht in, langs de Olifantenvallei en Monkey Market door naar Rimbula kas. Eenmaal daarbinnen waren de Maki’s en de Vari’s nog erg rustig, met een ‘zien we straks wel’ liepen we door langs de Slingerapen en die waren actiever.

 

 

Verder langs het theater van Jungle Jim op zoek naar de Geko’s en die troffen we dan ook aan. Ook de Vleerhonden hingen er en een Violet-Toerako vloog over, bleef even zitten (klik dus) en vloog verder. Ineens zag ik iets in mijn ooghoek en jawel.. joehoeeee, de Duitse Pijp bloeide weer volop, de grote verse in dit geval. Elke bloem zo groot als een half mensenhoofd ongeveer.

 

 

Inmiddels was het ruim etenstijd en na enig zoeken vonden we een leeg tafeltje / stoelen op het terras en nuttigden we onze lunch met een lekker sapje en bakkie leut. Het was erg druk en dus benauwd in de kas, altijd mede bepaald door het weer buiten, dus besloten we naar buiten te gaan want eigenlijk wilden we een deel van de Serenga pakken omdat daar eerder deze week 2 Onagers geboren waren. Eenmaal buiten met een sigaretje bespraken we dat nog even. Eerst maar terug nog een keer de kas in want we hoopten toch op actievere Maki’s en Vari’s en we wilden ook nog even over de Rimbula Rivier varen. Zo gezegd zo gedaan en even later bevonden we ons weer bij de 2 apensoorten.

 

 

We voeren ons rondje, kwamen bekenden tegen dus babbelden zo her en der en wederom werd ik afgeleid door beweging in een ooghoek en hoppata daar zat een Anolis te imponeren. Helaas mislukte de balgfoto maar anderen lukten weer wel. En met dank aan mijn zoomlens kon ik minuscule diertje heel dichtbij halen, dan lijkt het best wel heel vervaarlijk toch? Het is maar een klein diertje, een cm of 10 ongeveer, inclusief zijn ellenlange staart.

 

 

“Zeg Ko? Weet je al dat we een Boeddhabeeld hebben?” – ‘Neuhhh, waar dan?’ – “Komen we zo wel langs…” – ‘oké..’ En zo had even later bewijs voor mijn ogen en nu hier ook in mijn foto’s. ZO fijn dat ik tegenwoordig weer prima op mijn hurken kan zitten, iets dat ik eigenlijk nooit kon vanwege gewrichts- en evenwichtsproblematiek, welke ook als sneeuw voor de zon verdwenen zijn voor zo’n 99%.

 

 

De Serenga sloegen we uiteindelijk toch over want Herman had enorm last van zijn enkel. Dus besloten Krak, Kem, en Ikkig ons maar naar de uitgang te begeven. Ik had nog één boodschap te doen voordat ik mijn auto kon instappen en dat was mijn meisje opzoeken want gisteren was hier een blauwe envelop op de mat gevallen. IK vond haar op het plein alwaar ze druk doende was suikerspinnen te draaien en uit te delen. Met een ‘don’t shoot de messenger please’ stopte ik die envelop in haar broekzak want ze had natuurlijk de handen niet beschikbaar om dat zelf te doen.

 

Enkele minuten later was mijn duo in de lift op weg naar boven en ik in mijn auto op weg naar huis. Ik maakte een tweetal tussenstops; 1 langs de super voor mijn avondeten (kinderloos thuis, man aan het werk dus tja…glimlach) en 2. langs mijn maandagmeneer en weer een tijdje later werd ik hier thuis bekant ondersteboven gelopen door een paar enthousiaste 4-voeters, 5 maar liefst, zogenaamd blij mij te zien maar natuurlijk was de verborgen boodschap: “ben je der eindelijk, weet je wel hoe laat het is, we hebben honger, dus toe, schiet eens op en steek de sleutel in het slot enzo… ” glimlach . Ik deed maar wat me non-verbaal opgedragen werd, jawel, zo gehoorzaam ben ik af en toe best wel grijns… waarna ik de dingen kon doen die ik wilde doen, waaronder dus de foto’s bekijken, selecteren, uploaden en H I E R gebruiken om dit blogbericht weer te kunnen publiceren.

Van jou is heel mijn hart

Trees‘ Zwijmelen op Zaterdag ~ sinds 11-11-2017 ~  ~ voorheen bij Marja (sinds 17-11-2012) ~ 15 juni 2019 ~

 

Het onderwerp “Liefde” is één van de mooiste onderwerpen, zo niet het mooiste, dan wel het meest vaak gebruikte onderwerp dat je maar kunt bedenken. Eén van die werelden waarin het uit en te na, uit een onuitputtelijke bron, uitgewerkt wordt is wel de muziek. In welk genre je ook graag muziek beluistert, ze bevatten allemaal wel composities over dit thema. Ook ik kies vaak voor dit thema in allerlei opzichten want ik ben verliefd op dat gevoel van houden van, sak mar segguh glimlach. Ook mijn brein gaat altijd aan de haal met dit thema en al ben ik niet zo creatief aangelegd, als het om de Liefde gaat is ook mijn brein bodemloos.

Muziek dus vandaag want het is immers Zwijmelen op Zaterdag?! ( vind het overigens wel heel erg jammer dat er zovelen zijn afgehaakt nadat Marja het stokje overgaf aan Trees maar oké, dat even terzijde). Vandaag zit ik in de klassieke hoek maar dan de lichtere kant. Alhoewel ook in de zwaardere kant bijna alles over de Liefde gaat ligt operette natuurlijk bij velen ‘prettiger in het gehoor’. Eén van mijn lievelingsnummers, mijn hart maakt altijd een sprongetje zodra ik de 1e akkoorden al hoor, is wel het nummer dat ik hieronder plaats. Het is in talloze versies te vinden, uitgevoerd door de ‘groten’ der aarde in tal van genres maar het werd geschreven door Franz Lehar.  Deze Oostenrijkse componist die leefde van 30 april 1870 tot 24 oktober 1948, componeerde deze aria voor de 2e akte van de operette “Land des Lächelns” in 1929 en gaat over de ongelukkige liefde van een Chinese Prins.

Omdat zang als deze vaak niet goed verstaan kan worden, zeker niet als je er niet zo vaak naar luistert noch er bekend mee bent, en omdat het niet in het Nederlands gezongen wordt, zet ik hieronder de tekst met een vertaling (zo letterlijk mogelijk) neer. Ik hoop dan dat de tekst bij je binnenkomt zoals het hoort en wat je misschien in het beluisteren niet helemaal mee krijgt.

 

 

Dein ist mein ganzes Herz!
Wo du nicht bist, kann ich nicht sein.
So, wie die Blume welkt,
wenn sie nicht küsst der Sonnenschein!Dein ist mein schönstes Lied,
weil es allein aus der Liebe erblüht.
Sag mir noch einmal,
mein einzig Lieb,
oh sag noch einmal mir:
Ich hab’ dich lieb!

Wohin ich immer gehe,
ich fühle deine Nähe.
Ich möchte deinen Atem trinken
und betend dir zu Füßen sinken,
dir, dir allein!

Wie wunderbar ist dein leuchtendes Haar!
Traumschön und sehnsuchtsbang ist
dein strahlender Blick.
Hör ich der Stimme Klang,
ist es so wie Musik.

Dein ist mein ganzes Herz…

Van jou is heel mijn hart!
Waar jij niet bent, kan ik niet zijn.
Zoals de bloem verwelkt,
als zij niet kust, de zonneschijn.Van jou is mijn mooiste lied
omdat het alleen uit de liefde opbloeit
Zeg mij nog eenmaal
mijn enig lief
oh zeg mij nog eenmaal
Ik heb je lief!

Waarheen ik ook ooit ga
ik voel je nabijheid
Ik wil de adem drinken
en je aanbiddend ter voeten zinken
jou, jou alleen!

Hoe prachtig is je helder haar
Wonderschoon en heimwee-angstig is
jouw stralende blik
Hoor ik de klant van de stem
is het als muziek is.

Van jou is heel mijn hart…

 

Mocht je dit lied liever beluisteren van één enkele man, dan kan dat hieronder want dan hoor je mijn favoriete tenor, Rudolf Schock (1915-1986). Die ik in mijn jonge jaren meerdere malen mocht zien optreden en waarvan ik écht altijd kippenvel kreeg, nog steeds.

Vier het leven

…. zijn de woorden van een bijzonder mens die er vele jaren geleden al met een stukje van mijn hart vandoor ging.
In gehele andere context sprak zij zeer recentelijk deze woorden wederom naar mij uit en ik kon niet anders, ik wilde ook niet anders natuurlijk, dan haar volkomen gelijk geven want zowel zij als ik weten maar al te goed hoe je leven in een fractie van een seconde zó totaal anders kan zijn.
Met alle voorbereidingen, alle stress die daarmee gepaard ging, dan het buffelen en daaropvolgend de uittocht van onze jeugd met als gevolg dat ik hier ook eens écht de poetsmiep kon gaan uithangen… was het ‘samen eten’ natuurlijk maar half half aan de orde en als we dat al deden dan was het met redelijke haast omdat er ‘nog even dit en dat en dan dit en dat … ‘ gebeuren moest. Vandaag dan uiteindelijk hadden (namen) we de tijd om een restaurant binnen te huppelen en daar op ons gemakje onze buiken te vullen met een diversiteit van lekkere hapjes en sapjes.

 

 

De uren daarvoor had ik met de jeugd de Ikeja-vestiging in Groningen onveilig gemaakt. Een nieuw op te zetten huishouding, ook al heb je je uitzet compleet (denk je), vergt toch wel het eea aan organisatie en dus bleken er bepaalde zaken te missen en nodig, dus met een halve auto vol spullen reden we enkele uren later terug naar het Drentse.
In het restaurant hebben we getoost op de omvattende veranderingen in onze beider koppel-levens maar ook op de nog wat jongere jeugd die vanmiddag te horen had gekregen dat ze geslaagd waren en waar dus de vlag uit ging en die specifieke jeugdigen uit hun plaatje, jonge mannen Stijn (Cum Laude) en Dariën en een jongedame met de naam Elisah, die wij uiteraard ook van harte feliciteren met deze geweldige resultaten. Ook hun levens zullen gaan veranderen. Wiens leven eigenlijk niet, in ieders leven komen immers wel punten voorbij die je nooit meer vergeet en je altijd zult herinneren en dat geldt zowel voor de mooie als de (echt) niet mooie momenten.

Kortom… Vier het leven, en doe dat NU!