Veranderd & Verandert

Veranderingen

 

Onze jeugd
Inmiddels zijn we weer 4 weken verder, op de dag af, nadat onze jeugd de sleutels inleverde en hun nieuwste versie in hun eigen slot stak. Dat had, en heeft nog steeds, heel veel voeten in de aarde. Het huis dat zij kochten moest een behoorlijk jas uitdoen, zowel aan de binnen- als aan de buitenkant. De dingen die wel haast hadden kostten ons een dikke week van ‘s ochtends vroeg tot ‘s avonds laat. Elke avond kropen we als het ware onze eigen trap op om ons bed in te duiken. Slapen deden we dus wel *glimlach*. De dingen die geen haast hebben komen de komende tijd aan de orde, er staat nu geen agenda tegenover, er is geen deadline, lekker rustig aan, tijd zat immers.
De volgende maand houdt de jeugd housewarming en dan vieren we ook gelijk 2 verjaardagen mee. Die van man, wiens verjaardag zo goed als aandachtsloos voorbij ging tussen de verfblikken & -kwasten en andere obstakels. En die van mijn schoonmeisje dat volgende week jarig is.
Zo’n feestje kun je niet vieren als je visite zich eerst een weg moet banen naar de deur om binnen te komen en ook niet als het prachtig weer is dus buiten plaats kan vinden als de achtertuin zo’n oerwoud is dat je je nekt kunt breken over het onkruid en andere zooi. Toch naïever dan ik dacht dat ik was, bleek de voortuin niet een halve dag maar een hele dag te kosten. Ongelofelijk wat we met zijn vieren (!!!) niet aan werk moesten verzetten om het leeg te krijgen. Een tuin(tje) van zo’n 4 meter breed en 3 meter diep, maar het is uiteindelijk gelukt. En gelukkig was het koopavond dus konden we toch nog nieuwe beplanting aanschaffen en die er gelijk in poten ook.
De achtertuin is iets breder maar stukken langer, ik schat zo’n meter of 15 ongeveer. 1/3 daarvan was betegeld, 1/3 groen en de 3e 1/3 de poort met uitgang en schuur met een klein terrasje ervoor. Die tegels waren in meerdere kleuren gelegd, bleek pas toen al het onkruid eraf / ertussenuit was. De hogedrukreiniger moet zijn werk nog doen maar ik verwacht dat als dat gedaan is het er heel mooi uitziet. De begroeiing moet nog verder bijgewerkt worden maar dat gaat wel lukken voordat het de dag van de housewarming is.
Binnen in huis vorderen de werkzaamheden gestaag. Ze werken natuurlijk beiden fulltime en tja met die hele hoge temperaturen kom je ook niet zo snel verder, toch kan ik niet anders zeggen dan dat hun werkzaamheid mij aangenaam verrast. In hun jaren hier ergerde ik me vaak aan hun gemakzucht en laten rondslingeren van alles maar daar is op hun eigen adres amper sprake van.
Kortom… ik heb er alle vertrouwen in, meer dan ik een maand geleden had, dat het wel goed komt en hun huis ‘eerdaags’ een mooi paleisje zal zijn waar die twee het enorm naar hun hebben!

 

Wij, ons leven en ons huis…
Wij vinden het nog steeds heerlijk dat ze eruit zijn. Nee, geen last dus van lege-nest-syndroom-achtige emoties. Integendeel, ik wil nog steeds wel de vlag uithangen maar ja dat doe ik natuurlijk niet want het impliceert iets dat ik niet als zodanig ervaar. Ik vind het fijn dat ze eruit zijn omdat zij er al lang aan toe waren zelfstandig verder te gaan. Dat is dan zo’n fase die maakt dat wij er ook aan toe geraakten dat ze vertrokken. Gelukkig is er nog alle dagen contact en staan wij met raad en daad terzijde. Ons huis is schoon en opgeruimd en ik heb nu beduidend minder werk om dat ook zo te houden. Vond ik het voorheen altijd een noodzakelijk kwaad doe ik het nu met veel zin, energie en plezier. Nu is het resultaat van mijn werk, in tegenstelling tot voorheen, wel duidelijk zichtbaar. Dat maakt het wel een stuk dankbaarder werk of niet dan? De enige rommelplek is de hoek waar mijn vechtgenoot zit als hij thuis is. Ja ja, zoon heeft het niet van een vreemde natuurlijk *grinnik*. Moest ik voorheen met mijn was altijd zoeken naar plek, uitkijkend niet mijn nek te breken over alles dat her en der stond uitgestald… moet ik dat nu nog steeds maar dan omdat er poezels liggen dan wel om mijn benen heen draaien. Laat één van hun favoriete plekjes nu de plaatsen onder mijn wasrekken zijn…
Onze veestapel mist de jeugd ook niet echt. Alleen Bilbo liep de eerste paar dagen te zoeken, klagelijk te mauwen en dan bij ons om antwoord (in de vorm van troostende knuffelpartijen) vragen. Brego en Vanyar gaan natuurlijk altijd mee als we naar de jeugd gaan en zij lijken het prima te vinden, zo van: “dit is zoals het is, zoals het hoor, dus het is oké”.
Met het vertrek van de jeugd verwachtte ik overigens wel een probleem met de honden… al snel bleek “de mens lijdt het meest door het lijden dat hij vreest..” aan de orde want er kwam geen spoort van die vrees tevoorschijn. Doordat ik altijd heel slecht ter been was én omdat ik écht schijtensbenauwd ben ‘s avonds in het donker alleen naar buiten te moeten… ben ik nooit degene geweest die de honden veelvuldig uitliet. Dat deed man altijd, zeker het laatste rondje voor het naar bed gaan, en als man de nachtdienst draaien moest deed mijn jeugd dat. Nu zij hier niet meer wonen betekent dat dus dat de honden ‘s avonds om 20.30 hun laatste rondje krijgen en dan moeten wachten tot 6.45 de volgende ochtend. Ik verwachtte dat dat een probleem zou worden gezien het aantal uren en zat dus al bibberend en zenuwachtig op de bank bij de gedachte dat ik dan toch maar die angst moest zien te overwinnen. Had ik ff mazzel.. de honden zijn van mij gewend dat ik ze uitlaat wanneer het mij schikt (als de baas niet thuis is dus) en als ze er al zelf om komen vragen is de nood echt echt echt heel hoog. Totaal probleemloos komen ze niet vragen. Gaat de baas de deur uit na die ronde om half negen, gaan ze liggen. Brego in zijn eigen bed en Vanyar aan mijn voeten of bij mij op de bank tot ik dan naar boven ga, dan gaat hij mee en kruipt op bed stijf tegen me aan.
Kortom… Het weer samenwonen zoals we in april 1983 startten en woonden tot we in januari 85 onze 1e spruit kregen heeft zich hervat met veel winst.

 

Mijn Maandagmeneer
Betroffen mijn taken voorheen ‘s ochtends om 7.00 en ‘s avonds om 19.00 naar hem toe te gaan en al het nodige te doen, met vaak ook tussendoor nog wel iets als er ‘nood’ in welke vorm dan ook was… heb ik het nu al weken veel rustiger. 23 april liep ik in mijn 2e thuis toen ik een telefoontje kreeg. Hij was wéér gevallen (ik ben écht al lang de tel kwijt geraakt) en de ambulance was onderweg om hem naar het ziekenhuis te brengen. Zo snel als ik kon liep ik met mijn Emmens duo het park uit, mijn auto in en hoppa naar het ziekenhuis. Eenmaal daar aangekomen en vele uren later bleek dat hij (alwéér) héél véél geluk gehad had en er niets gebroken was. Zijn zoon keek mij aan met vragende ogen en ik kon niet anders natuurlijk dan hem gelijk geven en toegeven dat het niet meer verantwoord was hem alleen te laten wonen. Er werd gelijk gebeld met een revalidatiecentrum, hetzelfde waar hij eerder al 2x ettelijke maanden doorbracht, en gelukkig was er plek. Aan het einde van de middag konden we hem in de rolstoel zetten en het tuinpad van het ziekenhuis aflopen en de weg oversteken om aldaar dat revalidatiecentrum binnen te lopen. Op mijn uitleg en verzoek bleek het gelukkig mogelijk dat hij alsnog een warme maaltijd kreeg, honger heeft hij altijd wel en tja na zo’n dag zonder eten was de maag natuurlijk leeg. Gaandeweg de afgelopen weken werd er gewerkt aan revalidatie en hadden we regelmatig familiegesprekken. Iedereen was het erover eens dat terugkeren naar huis geen optie is, behalve hijzelf dan. Dát kwartje moest duidelijk nog vallen, zijn weerstand was behoorlijk actief. Ik bezoek hem om de dag en heb dan iedere keer diepgaande gesprekken op diverse manieren en uiteindelijk 2 weken geleden viel het kwartje dan toch. He he, eindelijk, nou komen we ergens. Onderwijl hadden de diverse specialisten in samenwerking met zoon eea in gang gezet want hij kan niet terug naar huis maar ook niet in dat revalidatiecentrum blijven want hij houdt de plek bezet van iemand die wel revalidatie nodig heeft. Zo leuk onze zorg-wetgeving (not!!!!!).
Er zijn in Assen diverse instellingen waar hij gezien zijn zorgindicatie terecht zou kunnen. Maarrrrrr dan moet er wel plek zijn en die is er dus niet. De gemiddelde wachttijden zijn 4 tot 6 maanden of zelfs langer. De instelling waar hij nu verblijft zou de afsluiting van de revalidatie in gang zetten en dat betekende dat per die einddatum hij nog maximaal 2 weken daar mag blijven. Als er dan geen plek is … tja… geen idee… dat moeten jullie zelf oplossen…
Eeeeehhhhhhhhhhhhhhhhhhh hoeeee dannnnnnnnn??????????????????? Zoon woont op een half uur rijden afstand, is in de weekenden op een eiland bij zijn partner, werkt nog fulltime. Zijn 2e schoondochter is zelf verre van gezond dus niet in staat schoonvader te verzorgen. Ik, ben niet zijn dochter, heb zelf een eigen leven, echtgenoot en ga zo maar door. 24-7 zorg inkopen is niet te doen, is ook niet te betalen. Bovendien zijn dat mensen die zorg verlenen, die doen geen huishouden, boodschappen, gezelschap houden etc etc etc.
Op zo’n 15 km buiten Assen, zo’n kwartier rijden, bevindt zich een (relatief nieuwe nog) instelling waarover ik alleen maar goede berichten had gehoord maar ja Klaas wilde natuurlijk het liefste in Assen blijven, logisch ook, bijna 94 jaar oud, nog een paar vrienden in leven en verder niks… die allemaal zijn leeftijd hebben dus voor wie reizen ook een probleem is… maar ja je moet wat als je geen andere optie hebt toch? Dus gingen zoon en hij afgelopen maandag een kijkje nemen. Gelukkig viel het allemaal gelijk goed want hij was enthousiast. Er komt daar binnen nu en 2 weken een appartement vrij en die kan hij krijgen als hij dat wil, en gelukkig wil hij dat wel dus kunnen we nu aan de slag om alles in orde te maken in theorie. Zodra dat appartement dan leeg staat kunnen we aan de slag met schoonmaken en inrichten. Een prachtig appartement met een ruime woonkamer, een ruime slaapkamer, een kleinere slaapkamer en een keukentje en dat alles met optimale zorgmogelijkheden, toegespitst op de behoefte van de individuele bewoner. Klaas ziet er tegenop en maar er ook naar uit, en dat begrijp ik natuurlijk wel. ‘Oude bomen moet je niet verplanten’… zegt hij met regelmaat tegen me waarop ik dan zeg, als de wortels van die boom geen voeding meer krijgen moet je nieuwe potgrond geven en bomenmest toevoegen. En dan kijkt hij mij schalks aan en grinnikt; “was ik maar zo nuchter als Jan en jij… “. Waarop ik hem probeer (telkens weer) gerust te stellen met een ‘maak je geen zorgen, zoon, schoondochters en ik hebben het beste met je voor en vertrouw ons dat nu ook maar toe, het altijd nog goedgekomen toch?!’.
Kortom… ook voor hem staan ingrijpende veranderingen op stapel. Het ongepland afscheid moeten nemen van zijn eigen stek, veel spullen moeten achterlaten die echt niet mee kunnen omdat er geen ruimte voor is, het wennen aan een nieuwe omgeving en nieuwe mensen om hem heen… er komt nogal wat op hem af. Gelukkig kon ik wel één angst bij hem wegnemen, “als ik daar woon kom je dan een keertje kijken?”… waarop ik hem verbaasd aankeek… ‘ik kom nu toch ook om de andere dag?… waarom zou dat straks anders zijn?’ “Nou ja, verder weg enzo”.. ‘Nou laat die gedachte maar varen, je komt niet van me af’ zei ik met een grinnik. Waarop hij vervolgde “maar als jullie verhuizen dan?” … waarop ik nog luider grinnikend zei: ‘dat ga jij niet beleven!’.

 

Veranderd… verandert… slechts één letter verschil maar wel hele werelden vol verandering met verhalen, ervaringen en emoties.
Hét is goed zö!

Hoe? Zoo!

 

Hoe introduceer je je 2e thuis bij iemand die ‘alleen maar’ jouw verhalen kent en foto’s zag?
Hoe stapel je cadeautjes?
Hoe heb je een fantastische dag?
Nouhou, héél (on-)-gewoon Zoo!!

 

 

Zo stond ik vanochtend met bovenstaand uitzicht te wachten tot Karel gearriveerd was, uitgestapt, overgestoken was, mij gevonden en in mijn auto gestapt was waarna we naar Herman en Daniëlle reden om daar de auto achter te laten en vervolgens de 550 meter te lopen die nodig zijn vanaf hun voordeur naar de ingang van ons 2e thuis. Uiteraard begonnen we met koffie! Daarna gingen we op pad en logisch of niet, voor ons wel, startten we bij de ingang van Nortica. Langs de Zeeleeuwen lopend begroetten we luie Gonzo die vandaag duidelijk geen zin had in een foto-sessie, zijn luierende én zwemmende haremleden evenmin. Enkele meters verderop zagen we de tijdelijke bewoners van het voormalige pinguïnverblijf, de zeehonden, zwemmen. We sloegen linksaf zodat we Karel konden tonen hoe het eruit ziet als je onder water kunt kijken naar zwemmende Pinguïns en IJsberen. Dan kom je langs de voliere met de Sneeuwuilen. Ineens stonden we met zijn drietjes verbaasd stil, telden we het nou goed? Hertellen, hertellen en nog een keer hertellen. We konden onmogelijk anders concluderen dan dat we toch écht 3 exemplaren zagen. Dat kon niet want er waren er maar 2. Met de focus op ‘waren’ want het zijn er nu 3. Van die verbijstering bekomen gingen we naar boven om de ijsberen en pinguïns van een andere kant te bekijken. Herman spotte Wanda, een dierverzorger, en vroeg haar naar het hoe en wat van de uilen, ook zij was stomverbaasd, dus kennelijk hadden wij iets ontdekt dat nog niet bekend was. Zo leuk om dat weer eens te beleven, is ons al vaker overkomen.

 

 

 

 

Inmiddels was ook mijn schoonmeisje aan komen lopen, rechtstreeks vanaf een werkoverleg maar verder wel de dag vrij en dus sloot zij zich bij ons aan. Via het nieuw meridianenpad staken we over naar Serenga. We zagen de Nijlpaarden ‘boven’ dus besloten we dat het weinig zin zou hebben naar ‘beneden’ te gaan, dat kon dan later wel en dus liepen we door, langs de Nandu’s en de Walibi’s naar de Leeuwenberg. Ze lagen allemaal te maffen… dus ook wij liepen verder om maar niet al te zeer besmet te worden want wij konden ons geen slaaptijd permitteren, er moesten nog veel stappen gezet worden want uiteraard wilden we met zijn allen Karel zoveel mogelijk laten zien want hij was er immers voor het eerst?! Het licht om in te fotograferen was helemaal super, schhitternd hoe het licht speelde met donderwolken terwijl de zon een deel van de wolken sneeuwwit liet opschijnen, het wierp ook vreemd licht en schaduwen over de savanne etc. Omdat het voor Karel zijn 1e bezoek was wilde ik de Safari-Truck-Rit niet overslaan. Meestal doen we dat wel want zowel Daniëlle als ik moeten voor het gehobbel in die truck vaak een te hoge boete betalen aan rammelende gewrichten. Via mijn zoomlens probeerde ik te ontdekken wie de chauffeur was, onderwijl stevig duimend dat het mijn favoriet zou zijn. En jawel, mazzel die was het! Met een geruster hart stapte ik dus die truck in. Tot ik dus mijn chauffeur zag weglopen en me realiseerde dat hij bij het wisselen van de gasten zijn plaats ook wisselde met een andere chauffeur. (wat er toen even door mijn hoofd ging aan tekst zal ik hier niet uitschrijven, ben immers een fatsoenlijk persoon enzo toch *grinnik*) Daniëlle en Herman waren al ‘buiten’ gebleven en toen zij de chauffeurswisseling zagen waren ze extra blij natuurlijk.

 

 

Na vervolgens een kijkje bij de Bavianen werd het al weer de hoogste tijd om even te gaan zitten, een bak leut te nemen en natuurlijk onze rookwaren qua hoeveelheid te verminderen. En terwijl we daar even zaten kregen we dubbel bezoek… enerzijds een mega grote libelle, Beekoever Libelle om precies te zijn, en anderzijds blogster St@@rtje die ons gezelschap kwam houden.

 

 

 

Weer verder op weg langs de andere kant terug gingen we even kijken bij de Textor Wevertjes en weer even later liepen we door de trein in de woestijn om heel goed zicht te kunnen krijgen op de Onagers, de beide jongen van 2 weken geleden waren al prachtig gegroeid en het verschil was heel goed zichtbaar toen we het 3e jong spotten die eergisteren geboren was. Daarna weer langs de Nandu’s en Walibi’s. En toen toch maar naar ‘beneden’ bij de Nijlpaarden, want stel je voor dat er iets moois te zien zou zijn en wij zouden verzuimen dat aan Karel te tonen? Dat kon natuurlijk niet. Nou joh! Eenmaal beneden wachtte ons de verrassing van dé dag want we hadden zulk ongelooflijk helder water, zo helder hadden we het nog nooit gezien. Compleet zwijmelen kan ik je vertellen… kijk maar eens in dit filmpje:

 

 

 

 

 

Bijna aan het eind van Serenga, bij de uitgang Zonnetempel liepen we een vrijwilliger tegen het lijf die ons stralend vroeg of wij konden raden wie zij zo juist geknuffeld had? Nou nee natuurlijk. Bleek dat Frankwin in het park was. Wij blij natuurlijk, nu maar hopen dat we hem dan ook nog tegen zouden komen en tja dat moet je altijd maar weer afwachten want het park is zo groot. Voor ons echter werd het eerst tijd onze knorrende magen te vullen en met (niet functionerende) oogkleppen op liepen we zo snel we konden naar achteren in Jungola om daar het Rimbula-restaurant op te zoeken. Daar waren we dus toch nog later dan we dachten maar oke. Weer even later zaten we met zijn allen heerlijk te knoeien met ons eten. We kregen vieze gezichten en handen, en tja dat betekent heel simpel… als je iets zo moet eten omdat bestek niet echt handig werkt, smaakt het des te lekkerder *glimlach*. Weer buiten het restaurant konden we de Vleerhonden van dichtbij bekijken en daarna gingen we de bocht om want we wilden uiteraard de boottocht niet aan onze neuzen, vooral niet aan die van Karel, voorbij laten gaan.

 

 

 

Eenmaal de boot weer uit liepen we langs de Slingerapen naar de Ringstaartmaki’s en Bonte Vari’s. De laatste zagen we helaas niet. Eveneens was het al meermalen door mijn hoofd gegaan dat het wel erg jammer was dat de zon zich ook niet meer liet zien want dat betekende dat ik Karel geen Anolis, noch een Geck, noch een Zonneral zou kunnen laten zien. Via Birdy Bush gingen we naar buiten want de rokers onder ons waren weer toe aan hun dosis. Buiten nam St@@rtje afscheid en bleven we met zijn vijven over. Daphne was ondertussen in het paviljoen gaan staan met Karel om foto’s te maken van de Olifanten die buiten waren en vooral het jonge grut Mauk en Manoa hadden klaarblijkelijk hun speelkwartiertje, was een pret die 2 hadden!!

 

 

 

we gingen terug de kas in om Karel het andere deel te laten zien en jawel hoor, toen hadden we wederom mazzel want zowel de Anpolis als de Geco lieten zich zien en fotograferen. Ook de Zoembawalijster liet zich zien. Ik was volop bezig met al mijn aandacht op een 2-tal ruziemakende Witwangtoerako’s toen ik mijn naam hoorde roepen door mijn gezelschap en ik draaide me om, om gelijk in Frankwins armen te duiken. Uiteraard kletsten we ff een tijdje! Zo leuk om hem weer eens te ontmoeten. Wat een inspirerend en bevlogen mens is dat toch! Mijn dag kon al niet stuk maar nu natuurlijk helemaal niet meer.

 

 

 

Een blik op de klok leerde ons dat we een beetje voort moesten maken. De Vlindertempel moest immers niet overgeslagen worden en, alhoewel het park nu niet om 5 maar om 6 sluit en we dus een uur extra hadden, was de tijd wel omgevlogen. VIa de Doodshoofdaapjes en de Agoeti’s, waar ook jongen geboren waren, waren we al snel in de Vlindertempel gearriveerd en daar hadden we nog even ruim tijd ook. Nou zijn er vaak wel heel veel vlindersoorten aanwezig maar hen spotten is verhaal 2. Vandaag was er een overvloed aan Oleanders, niet zo heel vreemd want toevallig net deze vlindersoort leeft langer dan een gemiddelde andere vlinder. Toch fladderde er het eea aan moois voorbij.

 

 

Eenmaal de Vlindertempel uit had ik mijn tong wel op 6.30 hangen maar prees ik me wel gelukkig met het feit dat ik mijn ‘drugs’ bij me had vandaag want anders had ik het écht niet zo kunnen doen als dat het vandaag ging. Nou neem ik meestal maar 1 portie op zo’n dag maar vandaag moest er een 2e aan te pas komen. We sloten af op het terras waar we begonnen waren, bij Travellers, en daar nam ik mijn 2e portie ook in want ik moest nog wel een klein uurtje sturen en de dag was nog niet om, ik wilde wel veilig thuis komen natuurlijk.

 

 

Eenmaal thuis was het ‘even’ op en nam ik eerst een half uur voor mezelf om op adem te komen. Daarna zette ik de foto’s en het filmpje op de pc en zette ze online. De fotomap staat H I E R, het bevat 200 foto’s. Het filmpje dat ik noemde staat verder naar boven in dit verslag.

De foto’s van de anderen zal ik plaatsen zodra ik de links naar de diverse mappen binnen heb uiteraard. St@@rtje heeft al een blog geplaatst, klik HIER. Karel is nog onderweg naar huis in de trein en mijn schoonmeisje is in het park gebleven vanwege een barbeknoei en mijn Emmens duo waren ook afgepeigerd toen zij thuis waren dus het is nog even wachten tot ik hun foto’s via links kan laten zien, maar dat komt zeker weten wel goed.

Al met al een fantastische dag, in alle opzichten, ééntje om in te lijsten dus en heel lang te koesteren!!

 

Om de 116 foto’s van Daniëlle te bekijken klik je op onderstaande foto:

 

Om de 300 foto’s van Daphne te bekijken klik je op onderstaande foto:

 

Om het verslag van Karel te lezen klik je HIER en om zijn 335 foto’s te bekijken klik je op onderstaande foto

24-Z

Have a Z-2-share?
Please join us and share your link at https://abcwednesday.com & Leave your link:

You are invited to the Inlinkz link party!

Click here to enter


 

Hi Everybody… and Goodmorning / -afternoon / – night

24-Z

 

Well dear people out there, whereever you are… this is it, the last letter of Round 24.
Next week Round 25 will start and on Januari 2020 first, letter Z will close this meme, which has run for many years and has had many contributors from all over t he world. Some have particapted for a short while, some for longer and some for very long. I don’t know if there is anyone amongst you who has participated from day one till now… is there anybody who will participate the entire time?

A subject for Z… lots of possibillities ofcourse but which one to choose?
For today I choose a saying… a Dutch one ofcourse… “Zoveel hoofden, zoveel zinnen”… which liturally translated sais: “As many heads, as many opinions”… the deeper meaning behind this saying is that no matter how many people, in some subject, they will never all together agree about it.
Quit fitting for a meme like ABC isn’t it?
Every contributor comes with his/her own idea about the letter on turn.. and what one will choose is always a surprise for the visitors. Even is some choose the same subject, his/her opinion about is, the way they fill their entry, is never te same.

24-Z for today… the end of another round, almost the starting point for a new one.
I hope you will joine me on this journey and we’ll work together to make Round 25 memorable!

 

 

 

I joined ABC Wednesday halfway through round 15. My other Z-entries for previous rounds:

 

Have a splendid, ♥-warming ABC-wednes-day / – week!
♫ M e l o d y ♫

Meer dan op…

… het 1e oog…

 

… de kans benutten om verder te kijken dan je neus lang is…

 

In een dierentuin is altijd veel meer te zien dan je op het 1e oog zou denken. Gelukkig neemt het aantal mogelijkheden, om ook onder water te kunnen zien wat een dier doet etc, in de dierentuinen toe. Ook voor mijn 2e thuis geldt dit gelukkig.  Konden we tot voor kort ‘alleen’ maar de Nijlpaarden en de IJsberen van onderen bekijken, kunnen we dat sinds 20 juni ook voor wat betreft de pinguïns.  Je krijgt toch wel een ander beeld van dieren als ze kunt constateren hoe verschillend hun manieren van bewegen zijn tussen ‘op het droge’ & ‘in het natte’.
Bij de IJsberen zie je bijvoorbeeld hoe groot ze werkelijk zijn als ze op een haartje na langs de ramen scheren en bij de Nijlpaarden zie je hoe ontzettend beweeglijk ze zijn, beter gezegd; gewichtsloos als het ware want lijken ze op het land één van de logste diersoorten die je je maar kunt voorstellen, blijken het onder water regelrechte ballerina’s te zijn. Hetzelfde geldt eigenlijk voor de houterig lopende pinguïns, Hoe verbazingwekkend die door het water vliegen!

 

 

 

Ik juich het dan ook van harte toe en hoop dat men nog veel meer van dit soort mogelijkheden zal scheppen, bijv. bij Olifanten zou ik dat heel graag willen zien… maar ja of dat mogelijk is???  Hoe dan ook, morgen loop ik er weer heerlijk rond en daar heb ik natuurlijk vreselijk veel zin in.

Klushulpjes

 Zing-ZO  ~ Limerick op Zondag
 

~ Gestart op 29 januari 2012 -/- ~ Zondag 30 juni 2019
 

~ ~ Z.i.n.g. –  o.o.k. – m.e.e. – m.e.t. – :  ANNEMARIE

 

 

Zodra ik zeg: ‘Mee in de auto?’
Blaft Brego: “niet zonder mij, hallo?”
Omdat hij mee wil,
niets krijgt hem nog stil,
springt dan op en neer als een jojo .

 

 

Vanyar toont iets minder zijn smachten,
gaat iets rustiger zitten wachten.
Toch is dat slechts spel
want ook hij wil wel!
Enthousiast toont hij dan zijn krachten

 

 

Zo laat mijn auto zich dan vullen,
met levende en dode spullen.
Klushulpen oké
gereedschap moet mee.
Kortom, werken is wat we zullen.

Weer voor de dag gehaald

Trees‘ Zwijmelen op Zaterdag

~ sinds 11-11-2017 / ~  voorheen bij Marja sinds 17-11-2012

     29 juni 2019

 

Vandaag haal ik iets uit de oude doos, een heel oude doos maar wel eentje met schitterende herinneringen!
In de jaren 80 ontmoette ik ze voor het eerst en was acuut een nog grotere fan dan dat ik al was, ik kende ze tot dan toe alleen van de tv. Het Deep River Quartet, opgericht in 1972 door Siebe Vink met Otmar Kortman, Eric Suyderhoud en Ton Eykelenboom. Toen ik ze ontdekte was van dat oorspronkelijke viertal alleen Siebe nog aanwezig, de andere drie waren vervangen door Dick Rietveld, Wout Bijker en Kees Hendriks. Ik volgde het quartet jaar in en jaar uit en maakte dus ook diverse castwisselingen mee. Door het onverwachte overlijden van Dick Rietveld op 8 november 2014 , slechts 58 jaar jong, viel de groep uit elkaar en stopte het quartet te bestaan.
Midden jaren 90 zat ik op een gegeven moment bij een concert in Den Haag in Hotel Des Indes en werd ik, en natuurlijk de andere vaste fans maar ook het overige publiek verrast met een extra toevoeging, een dame met een stem die mij kippenvel bezorgde, en nee niet van afschuw. *glimlach*.  Zo af en toe komen de cd’s / lp’s uit de kast en beluister ik ze nog. Shine On uit 1990 dan eigenlijk het vaakst… omdat de zangeres in kwestie dan ook voorbij komt met 1 van mijn favo nummers. Helaas zijn hier geen beelden noch opnames van, behalve wanneer je spotify hebt. Haar stem en charisma zitten nog steeds vers in mijn geheugen alsof ik haar gisteren voor het eerst voor mij zag staan.  Ik  plaats dan ook 2 video’s vandaag.. eentje uit die tijd en eentje van haar solo tegenwoordig…

 

 

Van dit lied zet ik de tekst eronder:

 

Als het zwaar wordt om je hart
Als de tranen bijna stromen
Als de wanhoop aan je trekt
Met een brok in je keel
En een knoop in je maag
Als het zwaar wordt om je hart
En je weet niet wat het is
Dan moet je komen
Als de herfst je overvalt
Als de zomer is verdwenen
Als de angst je overmant
Met een brok in je keel
En een knoop in je maag
Als de herfst je overvalt
En je weet niet wat je moet
Dan moet je komen
Ik geef je een glas wijn
En een zakdoek om te snuiten
Ik draai een mooie plaat
En de kachel gaat op tien
Ik leg je op de bank
Onder een warme deken
De gordijnen zal ik sluiten
En binnen maak ik licht
En we gaan nog niet naar buiten
En we drinken en we wachten
En we wachten en we drinken
En we drinken en we wachten
Tot het voorbij is
Als het koud is in je ziel
Als je moeder is begraven
En je bang bent voor de nacht
Met een brok in je keel
En een knoop in je maag
Als het koud is in je ziel
En je weet niet wat te doen
Kom dan bij mij