Nelliieessssssssss

Gisteren waren ze voor het eerst buiten en zichtbaar voor het publiek… Vandaag gingen we ze (uiteraard) opzoeken om kennis te maken…
Een koppeltje Nellies!
Met de komst van dit duo is een wens van vele fans in vervulling gegaan waartoe ik ook behoor. In het oude park liepen ze ook rond op de savanne en hun interactie met de neushoorns was altijd hartstikke leuk om mee te maken…. Natuurlijk zijn het geen “Nellies” qua echte naam maar heten deze dieren Penseelzwijnen. De naam Nellie kwamen ‘eeuwen’ geleden bij ons, Anita en mij, op en sindsdien hebben wij ze nooit anders genoemd. Hoe of het verder rond gegaan is weet ik niet maar vele anderen noemen deze diertjes ook Nellies.

Dame:

Heer:

Hoe hun namen zijn weet ik nog niet maar daar hoop ik uiteraard nog achter te komen. Nou heeft op bovenstaande foto het heerschap de ogen dicht, waarom dat is zie je wel als je in het album kijkt waar ook de andere foto’s staan. We hadden alle drie ons lampje op waakvlammetje staan dus besloten we ons rondje niet al te groot noch intensief te maken maar de Serenga moesten we natuurlijk wel op omdat dit nieuwe duo aldaar te vinden is. We maakten nog enkele foto’s in de Serenga en gingen op een redelijk tempo naar Jungola, wellicht zouden onze vlammetjes wat groter gaan branden als ze brandstof kregen… Na het eten troffen we een aantal Anolissen aan, een piep-piep-kleine en een aantal grotere. Ook de Madagascar Dag Gekko liet zich in veelvoud zien vandaag. Een ander iets dat we steeds vaker constateren is dat bepaalde dieren kennelijk een favoriet plekje hebben, waaronder naast de Anolissen en de Madagascar Dag Gekko’s ook de Balispreeuwen en de Sneeuwkaptatuiten, die lieten zich dus ook allemaal gewillig fotograferen.

Met tussendoor weer een aantal ontmoetingen met andere vaste bezoekers en bijbehorende gezellige kletsmomenten maakten we ons rondje af. En geruime tijd later namen we afscheid van elkaar waarna ik huiswaarts keerde om op de bank te duiken met mijn pootjes omhoog.

Als je op onderstaande foto klikt opent zich het album met de andere van 65 foto’s die ik vandaag maakte.

Zaterdag beginnen de Summernights in onze 2e thuis… enkele weken lang extra feest in het park met tal van activiteiten en sluitingstijd pas om 20.00 uur ‘s avonds. Jullie snappen natuurlijk wel dat wij er zaterdag weer zullen zijn want dat willen we natuurlijk meemaken. We zagen in het park al her en der voorbereidingen en dat wat we zagen beloofde veel goeds.
Ook ontmoetten we vanochtend een ouder echtpaar met wie we iets leuks afspraken mbt onze blog, hou die dus maar in de gaten want daar komt eerdaags iets heel erg leuks op te staan!!

Fijne dinsdag verder aan jullie allen en de groeten uit Assen!

25-A

Have an A-2-share?
Please join us and share your link at https://abcwednesday.com & Leave your link:

You are invited to the Inlinkz link party!

Click here to enter


 

Hi Everybody… and Goodmorning / -afternoon / – night

25-A

Today is a special day.
A new round starts… the 25th no less. Who could have imagined that at the start so many years ago?
A brand new round… and I for one am very curious to what it will bring us.
So do join in and show me and all your fellow participants what goes through your mind when you think about letter A!

 

 

 

I joined ABC Wednesday halfway through round 15. My other A-entries for previous rounds:

 

Have a splendid, ♥-warming ABC-wednes-day / – week!
♫ M e l ☺ d y ♫

Promoten maar

Zing-ZO  ~ Limerick op Zondag ~ Gestart op 29 januari 2012 -/- ~ Zondag 7 juli 2019
~ ~ Z.i.n.g. –  o.o.k. – m.e.e. – m.e.t. – : 

You are invited to the Inlinkz link party!

Click here to enter


 

1= ~ ~ 2= 3= 4=
Zing-Zo = Limerick op Zondag

Tegenstelling

Write on Wednesday

Zwijmelen op Zaterdag

5= ~ ~ 6= ~ 7= 8= ~
ABC Wednesday

6 Woorden 1 Beeld 

Zwart Wit op Vrijdag

Japans Gedicht 

 

 Kom maar mijn blog volop bestormen
Hier gelden niet te strikte normen
Uit vanuit gevoel
met maar slechts 1 doel
Zing-zo jij vrij in alle vormen.

 

De Zing-Zo hier om te promoten
bij jullie, lieve blog-vennoten.
8 uitdagingen,
niet alleen zingen,
zó kun je ‘t blogplezier vergroten.

Laat dus ook je camera klikken
of ga op het toetsenbord tikken.
Vul daarmee je blog,
want dat doe je toch,
creativiteit blijvend prikken.

Hierboven daag ik je uit, 8 keer
Is dat genoeg of wil je er meer?
Wees echter gerust
want het is geen must
wel / niet, je blijft een toffe blogpeer.

Andere parelen

Trees‘ Zwijmelen op Zaterdag ~ sinds 11-11-2017 /

~  voorheen bij Marja sinds 17-11-2012

~      6 julii 2019

Vandaag duik ik weer de klassieke hoek in. Veel duetten uit de klassieke muziek zijn wel bekend, vooral qua melodie dan ook al weet je niet altijd gelijk uit welke opera het komt noch hoe het heet maar mee neuriën gaat vaak wel. Vandaag dus ook eentje uit dat voorbeeld. De Parelvissers, door talloze zangers bezongen. Vandaag kies ik een duo dat ik graag hoor, ook afgezonderd, 2 mannen met niet alleen een mooi hoofd en beiden veel charisma maar ook dijken van stemmen.
De ene heet Dmitry Khvorostovsky , een Russische Bariton, geboren op 16 oktober 1962 te Krasnojarsk. De andere heet Jonas Kaufman, een Duitse tenor die geboren werd op 10 juli 1969 in München. Beiden hebben ze een omvangrijke staat van dienst inmiddels.

Dit lied, De Parelvissers, komt uit de opera De Parelvissers. Een opera in drie bedrijven uit 1863. Het is een werk over mannenvriendschap, liefde, trouw en verraad. Het verhaal speelt zich af in Sri Lanka. De parelvissers Nadir en Zurga zijn beiden verliefd op het meisje Leïla. Om hun vriendschap te behouden, zweren zij elkaar het meisje niet het hof te maken. Ze beloven nooit hun vriendschap teniet te laten gaan om de liefde van een vrouw. Daarna verliezen ze het meisje uit het oog. Jaren later keert Leïla als priesteres terug naar het dorp van de vissers. Nadir herkent haar en maakt haar het hof. De twee worden betrapt en het vonnis is de brandstapel. Zurga, inmiddels aanvoerder van de vissers, voorkomt dit en laat hen ontsnappen. De woedende dorpelingen grijpen hem en werpen hem op de brandstapel die bedoeld was voor de twee geliefden.
De Parelvissers werd gecomponeerd door Georges Bizet (1838-1875).

Aangename verrassing

Het stond al een tijdje in de agenda en vandaag was het dan zover, we zouden een dierenpark bezoeken die we nog niet kenden. Ongelofelijk toch eigenlijk als je bedenkt dat het op nog een 3 kwartier rijden afstand vanaf schoonmeisjes huis, en een half uur vanaf mijn huis, vandaan ligt. Hoe dan ook, ik kan nu zeggen dat ik er geweest ben, dat ik het ken en ik kan niet anders zeggen dan dat het geheel me zeer aangenaam verrast heeft. Het is een klein park qua ruimte maar de ruimte die men heeft heeft men ten volle benut zonder hun dierencollectie daarbij te kort te doen. Om de entree hoef je het ook niet te laten, 8.50 euro maar en parkeren is gratis.

Waar we waren? Nou hier… Taman Indonesia, in Kallenkote vlak bij Steenwijk. Een plaatsje waar ik tot voor kort nog nooit van gehoord had en dat terwijl ik geboren en getogen ben in het noorden, foei Ko *grijnssss*
Kortom… als je er eens in de buurt bent, bezoek sla het dan vooral niet over. Als je het op je gemak doet ben je 2 uur kwijt, het ligt bovendien in een prachtige omgeving waar je je hart kunt ophalen als je wilt wandelen maar ook voor fietsers is het een schitterend gebied.

Klik H I E R voor de andere foto’s, de map bevat 170.
Zodra ik Daphnes foto’s ook heb zal ik deze blogpost uiteraard aanvullen!

Eenmaal weer terug op het adres van mijn jeugd was zoon inmiddels ook thuis van zijn werk en bleken er nog wat taken te liggen, die verdeelden we eerlijk en Daphne en ik stapten weer de auto in en zoon ook, beiden in tegenovergestelde richtingen vertrekkend. Weer thuis werden die taken verder afgehandeld (scheelt toch wel een hele slok op de borrel als het ‘maar’ 20+ graden is in plaats van 30+) en kookte zoon een smakelijke maaltijd. Daarna was het voor mij de hoogste tijd om huiswaarts te keren want mijn hondjes zouden vast al wel zin hebben aan een wandeling dus vertrok ik en plankte terug, alwaar ik eenmaal thuis natuurlijk nog net niet ondersteboven gelopen werd door een 6-tal 4-voeters die allemaal kennelijk hetzelfde doel voor ogen hadden: Etuhhhhhhhhhhh

Verbazend sneller dan anders hadden mijn beide heren hun bakken leeg en sprongen ze als dartele kalven voor de deur heen en weer waaraan hun riemen hangen en dus liep ik even later het Peelose bos in. Weer thuis was het natuurlijk ‘mijn beurt’ en dook ik op de bank met een bak leut en een glas sap en nam ik de flap op schoot, wat ik daarna deed snappen jullie wel zonder verdere uitleg neem ik aan *glimlach*


Door op bovenstaande foto te klikken open je het album met 140 foto’s van Daphne.

Veranderd & Verandert

Veranderingen

 

Onze jeugd
Inmiddels zijn we weer 4 weken verder, op de dag af, nadat onze jeugd de sleutels inleverde en hun nieuwste versie in hun eigen slot stak. Dat had, en heeft nog steeds, heel veel voeten in de aarde. Het huis dat zij kochten moest een behoorlijk jas uitdoen, zowel aan de binnen- als aan de buitenkant. De dingen die wel haast hadden kostten ons een dikke week van ‘s ochtends vroeg tot ‘s avonds laat. Elke avond kropen we als het ware onze eigen trap op om ons bed in te duiken. Slapen deden we dus wel *glimlach*. De dingen die geen haast hebben komen de komende tijd aan de orde, er staat nu geen agenda tegenover, er is geen deadline, lekker rustig aan, tijd zat immers.
De volgende maand houdt de jeugd housewarming en dan vieren we ook gelijk 2 verjaardagen mee. Die van man, wiens verjaardag zo goed als aandachtsloos voorbij ging tussen de verfblikken & -kwasten en andere obstakels. En die van mijn schoonmeisje dat volgende week jarig is.
Zo’n feestje kun je niet vieren als je visite zich eerst een weg moet banen naar de deur om binnen te komen en ook niet als het prachtig weer is dus buiten plaats kan vinden als de achtertuin zo’n oerwoud is dat je je nekt kunt breken over het onkruid en andere zooi. Toch naïever dan ik dacht dat ik was, bleek de voortuin niet een halve dag maar een hele dag te kosten. Ongelofelijk wat we met zijn vieren (!!!) niet aan werk moesten verzetten om het leeg te krijgen. Een tuin(tje) van zo’n 4 meter breed en 3 meter diep, maar het is uiteindelijk gelukt. En gelukkig was het koopavond dus konden we toch nog nieuwe beplanting aanschaffen en die er gelijk in poten ook.
De achtertuin is iets breder maar stukken langer, ik schat zo’n meter of 15 ongeveer. 1/3 daarvan was betegeld, 1/3 groen en de 3e 1/3 de poort met uitgang en schuur met een klein terrasje ervoor. Die tegels waren in meerdere kleuren gelegd, bleek pas toen al het onkruid eraf / ertussenuit was. De hogedrukreiniger moet zijn werk nog doen maar ik verwacht dat als dat gedaan is het er heel mooi uitziet. De begroeiing moet nog verder bijgewerkt worden maar dat gaat wel lukken voordat het de dag van de housewarming is.
Binnen in huis vorderen de werkzaamheden gestaag. Ze werken natuurlijk beiden fulltime en tja met die hele hoge temperaturen kom je ook niet zo snel verder, toch kan ik niet anders zeggen dan dat hun werkzaamheid mij aangenaam verrast. In hun jaren hier ergerde ik me vaak aan hun gemakzucht en laten rondslingeren van alles maar daar is op hun eigen adres amper sprake van.
Kortom… ik heb er alle vertrouwen in, meer dan ik een maand geleden had, dat het wel goed komt en hun huis ‘eerdaags’ een mooi paleisje zal zijn waar die twee het enorm naar hun hebben!

 

Wij, ons leven en ons huis…
Wij vinden het nog steeds heerlijk dat ze eruit zijn. Nee, geen last dus van lege-nest-syndroom-achtige emoties. Integendeel, ik wil nog steeds wel de vlag uithangen maar ja dat doe ik natuurlijk niet want het impliceert iets dat ik niet als zodanig ervaar. Ik vind het fijn dat ze eruit zijn omdat zij er al lang aan toe waren zelfstandig verder te gaan. Dat is dan zo’n fase die maakt dat wij er ook aan toe geraakten dat ze vertrokken. Gelukkig is er nog alle dagen contact en staan wij met raad en daad terzijde. Ons huis is schoon en opgeruimd en ik heb nu beduidend minder werk om dat ook zo te houden. Vond ik het voorheen altijd een noodzakelijk kwaad doe ik het nu met veel zin, energie en plezier. Nu is het resultaat van mijn werk, in tegenstelling tot voorheen, wel duidelijk zichtbaar. Dat maakt het wel een stuk dankbaarder werk of niet dan? De enige rommelplek is de hoek waar mijn vechtgenoot zit als hij thuis is. Ja ja, zoon heeft het niet van een vreemde natuurlijk *grinnik*. Moest ik voorheen met mijn was altijd zoeken naar plek, uitkijkend niet mijn nek te breken over alles dat her en der stond uitgestald… moet ik dat nu nog steeds maar dan omdat er poezels liggen dan wel om mijn benen heen draaien. Laat één van hun favoriete plekjes nu de plaatsen onder mijn wasrekken zijn…
Onze veestapel mist de jeugd ook niet echt. Alleen Bilbo liep de eerste paar dagen te zoeken, klagelijk te mauwen en dan bij ons om antwoord (in de vorm van troostende knuffelpartijen) vragen. Brego en Vanyar gaan natuurlijk altijd mee als we naar de jeugd gaan en zij lijken het prima te vinden, zo van: “dit is zoals het is, zoals het hoor, dus het is oké”.
Met het vertrek van de jeugd verwachtte ik overigens wel een probleem met de honden… al snel bleek “de mens lijdt het meest door het lijden dat hij vreest..” aan de orde want er kwam geen spoort van die vrees tevoorschijn. Doordat ik altijd heel slecht ter been was én omdat ik écht schijtensbenauwd ben ‘s avonds in het donker alleen naar buiten te moeten… ben ik nooit degene geweest die de honden veelvuldig uitliet. Dat deed man altijd, zeker het laatste rondje voor het naar bed gaan, en als man de nachtdienst draaien moest deed mijn jeugd dat. Nu zij hier niet meer wonen betekent dat dus dat de honden ‘s avonds om 20.30 hun laatste rondje krijgen en dan moeten wachten tot 6.45 de volgende ochtend. Ik verwachtte dat dat een probleem zou worden gezien het aantal uren en zat dus al bibberend en zenuwachtig op de bank bij de gedachte dat ik dan toch maar die angst moest zien te overwinnen. Had ik ff mazzel.. de honden zijn van mij gewend dat ik ze uitlaat wanneer het mij schikt (als de baas niet thuis is dus) en als ze er al zelf om komen vragen is de nood echt echt echt heel hoog. Totaal probleemloos komen ze niet vragen. Gaat de baas de deur uit na die ronde om half negen, gaan ze liggen. Brego in zijn eigen bed en Vanyar aan mijn voeten of bij mij op de bank tot ik dan naar boven ga, dan gaat hij mee en kruipt op bed stijf tegen me aan.
Kortom… Het weer samenwonen zoals we in april 1983 startten en woonden tot we in januari 85 onze 1e spruit kregen heeft zich hervat met veel winst.

 

Mijn Maandagmeneer
Betroffen mijn taken voorheen ‘s ochtends om 7.00 en ‘s avonds om 19.00 naar hem toe te gaan en al het nodige te doen, met vaak ook tussendoor nog wel iets als er ‘nood’ in welke vorm dan ook was… heb ik het nu al weken veel rustiger. 23 april liep ik in mijn 2e thuis toen ik een telefoontje kreeg. Hij was wéér gevallen (ik ben écht al lang de tel kwijt geraakt) en de ambulance was onderweg om hem naar het ziekenhuis te brengen. Zo snel als ik kon liep ik met mijn Emmens duo het park uit, mijn auto in en hoppa naar het ziekenhuis. Eenmaal daar aangekomen en vele uren later bleek dat hij (alwéér) héél véél geluk gehad had en er niets gebroken was. Zijn zoon keek mij aan met vragende ogen en ik kon niet anders natuurlijk dan hem gelijk geven en toegeven dat het niet meer verantwoord was hem alleen te laten wonen. Er werd gelijk gebeld met een revalidatiecentrum, hetzelfde waar hij eerder al 2x ettelijke maanden doorbracht, en gelukkig was er plek. Aan het einde van de middag konden we hem in de rolstoel zetten en het tuinpad van het ziekenhuis aflopen en de weg oversteken om aldaar dat revalidatiecentrum binnen te lopen. Op mijn uitleg en verzoek bleek het gelukkig mogelijk dat hij alsnog een warme maaltijd kreeg, honger heeft hij altijd wel en tja na zo’n dag zonder eten was de maag natuurlijk leeg. Gaandeweg de afgelopen weken werd er gewerkt aan revalidatie en hadden we regelmatig familiegesprekken. Iedereen was het erover eens dat terugkeren naar huis geen optie is, behalve hijzelf dan. Dát kwartje moest duidelijk nog vallen, zijn weerstand was behoorlijk actief. Ik bezoek hem om de dag en heb dan iedere keer diepgaande gesprekken op diverse manieren en uiteindelijk 2 weken geleden viel het kwartje dan toch. He he, eindelijk, nou komen we ergens. Onderwijl hadden de diverse specialisten in samenwerking met zoon eea in gang gezet want hij kan niet terug naar huis maar ook niet in dat revalidatiecentrum blijven want hij houdt de plek bezet van iemand die wel revalidatie nodig heeft. Zo leuk onze zorg-wetgeving (not!!!!!).
Er zijn in Assen diverse instellingen waar hij gezien zijn zorgindicatie terecht zou kunnen. Maarrrrrr dan moet er wel plek zijn en die is er dus niet. De gemiddelde wachttijden zijn 4 tot 6 maanden of zelfs langer. De instelling waar hij nu verblijft zou de afsluiting van de revalidatie in gang zetten en dat betekende dat per die einddatum hij nog maximaal 2 weken daar mag blijven. Als er dan geen plek is … tja… geen idee… dat moeten jullie zelf oplossen…
Eeeeehhhhhhhhhhhhhhhhhhh hoeeee dannnnnnnnn??????????????????? Zoon woont op een half uur rijden afstand, is in de weekenden op een eiland bij zijn partner, werkt nog fulltime. Zijn 2e schoondochter is zelf verre van gezond dus niet in staat schoonvader te verzorgen. Ik, ben niet zijn dochter, heb zelf een eigen leven, echtgenoot en ga zo maar door. 24-7 zorg inkopen is niet te doen, is ook niet te betalen. Bovendien zijn dat mensen die zorg verlenen, die doen geen huishouden, boodschappen, gezelschap houden etc etc etc.
Op zo’n 15 km buiten Assen, zo’n kwartier rijden, bevindt zich een (relatief nieuwe nog) instelling waarover ik alleen maar goede berichten had gehoord maar ja Klaas wilde natuurlijk het liefste in Assen blijven, logisch ook, bijna 94 jaar oud, nog een paar vrienden in leven en verder niks… die allemaal zijn leeftijd hebben dus voor wie reizen ook een probleem is… maar ja je moet wat als je geen andere optie hebt toch? Dus gingen zoon en hij afgelopen maandag een kijkje nemen. Gelukkig viel het allemaal gelijk goed want hij was enthousiast. Er komt daar binnen nu en 2 weken een appartement vrij en die kan hij krijgen als hij dat wil, en gelukkig wil hij dat wel dus kunnen we nu aan de slag om alles in orde te maken in theorie. Zodra dat appartement dan leeg staat kunnen we aan de slag met schoonmaken en inrichten. Een prachtig appartement met een ruime woonkamer, een ruime slaapkamer, een kleinere slaapkamer en een keukentje en dat alles met optimale zorgmogelijkheden, toegespitst op de behoefte van de individuele bewoner. Klaas ziet er tegenop en maar er ook naar uit, en dat begrijp ik natuurlijk wel. ‘Oude bomen moet je niet verplanten’… zegt hij met regelmaat tegen me waarop ik dan zeg, als de wortels van die boom geen voeding meer krijgen moet je nieuwe potgrond geven en bomenmest toevoegen. En dan kijkt hij mij schalks aan en grinnikt; “was ik maar zo nuchter als Jan en jij… “. Waarop ik hem probeer (telkens weer) gerust te stellen met een ‘maak je geen zorgen, zoon, schoondochters en ik hebben het beste met je voor en vertrouw ons dat nu ook maar toe, het altijd nog goedgekomen toch?!’.
Kortom… ook voor hem staan ingrijpende veranderingen op stapel. Het ongepland afscheid moeten nemen van zijn eigen stek, veel spullen moeten achterlaten die echt niet mee kunnen omdat er geen ruimte voor is, het wennen aan een nieuwe omgeving en nieuwe mensen om hem heen… er komt nogal wat op hem af. Gelukkig kon ik wel één angst bij hem wegnemen, “als ik daar woon kom je dan een keertje kijken?”… waarop ik hem verbaasd aankeek… ‘ik kom nu toch ook om de andere dag?… waarom zou dat straks anders zijn?’ “Nou ja, verder weg enzo”.. ‘Nou laat die gedachte maar varen, je komt niet van me af’ zei ik met een grinnik. Waarop hij vervolgde “maar als jullie verhuizen dan?” … waarop ik nog luider grinnikend zei: ‘dat ga jij niet beleven!’.

 

Veranderd… verandert… slechts één letter verschil maar wel hele werelden vol verandering met verhalen, ervaringen en emoties.
Hét is goed zö!