Kadootje

Kadootje

Vonnie’s Happy Challenge

~ 62 ~

Gestart op 15 januari 2016

Iedere vrijdag staat er een feel good log op Vonnies blog met de naam “Happy”.
Zij daagt jou uit een “Happy-blogpost” te schrijven en bij haar jouw link achter te laten.
De inhoud van die blogpost kan van alles zijn zolang jij er maar Happy van wordt…
Een quote, of regel, foto, weer, jaargetijden, dier, kind, sport… etc
Het kan, én mag, van alles zijn! Doe jij ook mee?

Dat vindt Vonnie ♥stikke leuk!”

Kreeg ik gisteren zomaar een kadootje… een zwart met paars t-shirt met een prachtige tekst erop. Ik ben niet zo van de kleding met teksten maar ja als het over het paradijs gaat ben ik ‘om’ en dat was bij de gulle geefster natuurlijk wel bekend glimlach.

 

Ik ben gek zeker?

Ik ben gek zeker?

Hier wordt veel tv gekeken, dat apparaat staat nog net niet 24 uur per dag aan, alhoewel het op sommige dagen het er wel op aan komt glimlach. Als ik zelf de regie over dat apparaat heb, of beter gezegd, de afstandsbediening dan gaat hij vaak uit, of ik zet ‘m op een andere instelling en leg dan vervolgens een dvd in de recorder. Ik kijk graag crimi’s en programma’s over dieren, dierentuinen, dierenartsen maar ook medische documentaires zie ik graag. Waar ik niet graag naar kijk zijn de NL-talige zenders, ik stoor me enorm aan de mega vele reclames over je reinste waanzin die als ‘s werelds grootste zegen wordt gepromoot. Waar ik me nog meer aan erger is het taalgebruik, wat een grammaticale blunders er niet gemaakt worden, het is afschuwwekkend bij tijd en wijle.

Ik prijs me gelukkig met het feit dat mijn Duits en Engels van dusdanige niveau zijn dat ik geen ondertitelingen nodig heb en indien ik dus de regie over het apparaat en de afstandsbediening heb en ik niet kies voor een alternatief dan staat de tv hier dus op of Duitse zenders, of Belgische of Engelse. Bij een dvd heb je de keuze of je wel of niet ondertiteling wilt zien maar bij de tv heb je dat helaas niet, indien het wel mogelijk was zou ik het uitzetten, vooropgesteld dat ik alleen thuis ben natuurlijk want manlief heeft de ondertiteling wel nodig bij de Engelstalige programma’s.

Ik kijk met enige regelmaat naar BBC-First. Daar komt een willekeur aan programma’s voorbij en de reclames zijn niet zo veelvuldig en zeker niet zo storend als op de Nederlandse zenders. Hun programmering zou wel een verbetering kunnen gebruiken want a) ze herhalen veel en b) ze laten diverse seizoenen van series dwars door elkaar heen lopen. Zo heb je bijv. een serie die je ziet in seizoen 3, aflevering 6 die opgevolgd wordt door seizoen 1 aflevering 8 om maar een dwarsstraat te noemen. Omdat het veelal crimi’s zijn vind ik die herhalingen niet zo heel erg maar soms irriteert het wel. Natuurlijk promoten ze ook series die ‘binnenkort’ van start gaan op dit kanaal. De laatste dagen wordt een serie gepromoot die ergens volgende week van start gaat en wat is de welluidende (not!) tekst die met dat promotiefilmpje gepaard gaat? Leest en huivert: “Hun grootste leugen.. bla bla bla… wordt doorbreekt…” Ehhhhhhhhhhh ben ik nou gek offe? Ben ik aan het muggenziften? Ja wellicht in de ogen van velen maar je mag toch wel verwachten dat zulke blunders niet gemaakt worden, zeker niet in promotieteksten / -filmpjes, toch? Dit vind ik een blunder van hoge orde maar er zijn er velen meer. Kijk / luister maar eens naar nieuwslezers en let op hoe hun teksten zijn opgebouwd en hoe ze woorden uitspreken, tenenkrommend soms. En als je dan toch bezig bent, neem eens een kritisch kijkje naar de ondertitelingen, potverjankoffiestroopopeenbiscuitje-nog-aan-toe de vertaling klopt vaker niet dan wel, er worden woorden gebruikt in de ondertiteling die niets eens bij het geheel passen, tijdgerelateerde woorden worden al helemaal niet gebruikt en bovendien stikt het dan ook veelal nog van de spelfouten om maar te zwijgen van de grammaticale fouten.

Bestaan er tegenwoordig geen redacties meer bij tv-producers die dit soort fouten proberen te voorkomen of zijn zij ook al lang wegbezuinigd?

Nou ben ik zeer slecht in het mezelf verkopen al hoe goed ik me ook bewust ben van mijn (ontbrekende) kwaliteiten maar daar tegenover staat dat ik zeeën van tijd heb en me met regelmaat enorm verveel vooral ‘s nachts omdat ik niet of nauwelijks slaap, dus wie dit wil zien als een open sollicitatie is van ♥-e welkom. Ik wil wel weer een betaalde baan na een aantal jaren werkloos te zijn geweest en zeker een baan die ik hier thuis kan uitoefenen. Een baan die qua kwaliteit niet afhangt van lichamelijke inspanning en waarvoor ik de deur niet uit hoef. Een baan waarbij ik weer mijn eigen tijd mag invullen en ja uiteraard hou ik me ruimschoots aan deadlines. Een beetje meer geld in het inkomsten-potje. Betere teksten op tv, zowel hoorbaar als leesbaar. Win-Win-Situatie! Toch? Kom maar op toekomstige werkgevers, niet dringen, ik ben beschikbaar. glimlach.

Moed moet

Moed moet

DiWoDi-Wo

 

Gedichten op elke 2e woensdag

 

22 – Gestart op 6 juli 2016

 

Lees ook de bijdrages van:


Het leven uitbundig omarmend en enthousiast zoete geuren verspreidend
De drang is onweerstaanbaar en de hunkering naar leven telkens weer leidend.

De wereld vol met moois te ontdekken, tegelijkertijd zo beangstigend.
Volop gewenst en in liefde ontvangen, hartelijk welkom bemoedigend.

Hoe weifelend toch is de aarzeling tot het zetten van de volgende stap
De moed verzamelen, huivering opzij zettend, opzuigend het levenssap.

De toekomst is een onduidelijk gegeven maar de weg vooruit ligt open.
Al hoe aarzelend ook eerste stappen gezet. Leven is het pad belopen.

Kan nog net…

Kan nog net…

Daphne en ik zijn sinds een paar jaar wel fan te noemen van De Keukenhof. Het gegeven is dat zij maar zo’n 8 weken per jaar open zijn en met het onregelmatige werkschema van mijn schoonmeisje, en mijn eigen ‘zegeningen’ is het niet altijd even gemakkelijk een dag te prikken die alleszins geschikt is om samen op pad te gaan. Gisteren kwam De Keukenhof weer ter sprake en we wisten dat we nog maar korte tijd hadden, de laatste open dag is de 22e van deze maand. Met de Weblog-Meeting op de 20e waren die laatste paar dagen voor mij dus in geen enkel geval al een optie. haar werkrooster valt deze week op zich relatief goed uit maar voor mij was vandaag de beste optie vooral gezien de omvang van het park met betrekking tot mijn fysieke mogelijkheden met nog een paar werkdagen voor de boeg.

En dus vertrokken we vanochtend bijtijds. Dat betekent dat we zo rond 7.45 de deur uit gaan om de ochtendspits te vermijden. Lukt bijna altijd, behalve dan als je in files beland door ongelukken, zo ook vanochtend helaas. Met het feit dat een bekende van ons afgelopen weekend een zeer ernstig motorongeluk heeft gehad en in het ziekenhuis ligt en voorlopig slapende gehouden wordt…keken we nu toch wel ff met andere ogen naar de file.

Net voor elven kwamen we in Lisse aan, de wind was fris dus de jassen konden wel aan maar eenmaal binnen viel het reuze mee en was het heerlijk in de zon. Wat een zalige dag, het was wel druk maar niet zo druk als dat we ‘gewend’ zijn. Je kijkt je ogen uit daar en geloof mij niet alleen van de bloemen. De mensen om ons heen waren voor een groot deel het bekijken minstens zo waard als al die bloemen en beelden. Diverse naties waren vertegenwoordigd, zo horen aan de talrijke talen om ons heen en dat in veel andere landen een andere ‘mode’ heerst bleek weer eens te meer. Oh mijn hemelse grutjes, wat men onder mode verstaat, wat men niet voor gruwelijks bij elkaar aan trekt… pfff.. dan doet de gemiddelde Nederlander dat toch wel stukken beter, als ik zo vrij mag zijn dat te zeggen.

Je kunt alleszins voor het Lieve Vaderland wegklikken daar. Ondanks dat je heel goed je best doet ‘aparte’ foto’s te maken, alleen de mooiere bewaart en de rest wegmietert hou je toch nog een hele lading foto’s over. En ja veelal tulpen maar gelukkig ook heel veel ander moois. Mijn foto-map is dus een grote deze keer, er zitten een paar foto’s van Daphne bij in en het aantal is…. zit je? ja?… 385… als ik Daphnes foto’s er ook allemaal aan toegevoegd zou hebben was het aantal meer dan dubbel zo hoog geweest, vond ik niet zo heel erg nodig deze keer omdat veel van haar foto’s op de mijne lijken. Hoe dan ook, je bent natuurlijk van ♥-e welkom ze te bekijken, hetzij een deel, hetzij allemaal, ik wens je er veel kijkplezier bij. Het is een kleurenpracht om u tegen te zeggen, dat kan ik je wel vertellen.

Kortom… om 8 uur stapten we het huis weer in waar manlief ons opwachtte met dampende thee en chickenwings, die er natuurlijk wel in wilden, eenmaal weer verzadigd zochten we de foto’s uit, ging ik die uploaden en dit blogbericht schrijven.
Mijn lampie is wel uit eigenlijk… ik ga plat, welterusten iedereen, tot morgen.

20 – R

20 – R

Mrs. Nesbitt’s ABC-Wednesday

Round 20-R

My 141th entry – bijdrage

Started-Gestart: 28-08-2014 : 15-G

Hello and good morning, -afternoon, -evening, dear people who all participate is this wonderful photo-meme, which is a joy to me, week after week, after week. I’m always curious to what you come up with!

The challenging letter of this week is and I’ve chosen for the word: Rural

Not my private backyard but still the surroundings were I live in. Love it!!

Have a nice ABC-Wednesday-day / – week ~
♫ M e l o d y ♫ (ABC-W-team)
(preview Round 21)

In ~ Uit

In ~ Uit

Tegenstelling – Foto uitdaging

323 Gestart op 01-03-2011

Thema 9 – 16 mei 2017

In – Uit

Heb jij ook een leuke uitvoering van deze uitdaging?
Laat dan de link naar jouw blogpost achter…
Ik kijk naar jouw bijdrage uit, bedankt alvast!

An InLinkz Link-up


Thema Tegenstelling 324 / 16 – 23  mei 2017:  Anders – Hetzelfde

Altijd tijd

Altijd tijd

TIJD… een niet alleen rekbaar maar ook extreem vaag begrip als je ‘t mij vraagt. Zonder te willen generaliseren overigens, maar bedenk eens hoe vaak we wel niet zeggen: ‘geen tijd voor…’ Feitelijk hebben we overal tijd voor, alle tijd in de wereld zoals Louis Armstrong dat ooit zong. De kwestie is “het willen inruimen voor.”

Afgelopen november had Marije een 7-dagen durende uitdaging op haar blog met de titel ‘Deel dankbaarheid’. Een uitdaging die ik niet liet liggen want a) ik hou van uitdagingen en b ) zeker van de mooiere waaronder deze wat mij betreft ook zeker valt.

TIJD om dankbaar te zijn… heb je toch eigenlijk altijd? Dankbaar zijn kost niets, geen geld, geen energie, zelfs geen tijd. Het is een gevoel en als je er even over nadenkt kom je vast wel een op een rijtje dingen in je leven die dankbaarheid als titel mogen voeren.

Vandaag is het 8 mei. 86 jaar geleden werd er in het Friese een jongetje geboren. Morgen wordt zijn 24e sterfdag. 26 maart jl 8 jaar geleden werd in het Groningse ook een jongetje geboren. Afgelopen 5 mei was zijn 2e sterfdag. Mijn schoon- & eigen vader. beiden zijn er niet meer. Allebei veel te jong gestorven, de 1e was amper een dag 62 en de 2e was 79 en 2,5 maand. Dankzij deze heren zijn manlief en ik in staat geweest bij elkaar te komen en dat is over 10 dagen al weer 40 jaar. In liefde gedenken én herdenken in dankbaarheid staat hier centraal.

Terwijl ik vanmorgen met mijn maandagmeneer een diep gesprek voerde over gemis van mensen die je liefhebt schoten er diverse gedachten door mijn hoofd. Ik heb enorme bewondering voor hoe hij in het leven staat en daar trek ik me vaak aan op, ook al beseft hij dat niet. Hij is 91, is sinds 2011 weduwnaar en sinds 2013 vader van 1 levende zoon ipv 2. Als hij met plezier elke nieuwe dag aanvaarden kan waarom zou ik er dan niet mijn uiterste best voor doen dat ook te proberen?!

Hoe de simpelste dingen je met grootste dankbaarheid kunnen vervullen zal me evengoed altijd blijven verbazen, op een aangename wijze ook nog. De intense bemoediging die ik daaruit kan putten is eveneens reden om dankbaar te zijn want het maakt dat ik toch maar niet opgeef al hoe aanlokkelijk dat soms ook is. Bovenal is het toch wel heel erg fijn dat er zoveel meer voorbeelden, dan deze alleen, aan te halen zijn die reden tot leven geven.

Theelabel-vraag-18

Theelabel-vraag-18

Thee-Label-Vraag op Maandag
nr. 18

8 mei 2017

Gestart op 2 januari 2017

Laat jij ook een link naar jouw antwoord achter?

De vraag die ik op het theelabeltje aantrof :
“Wat is de raarste droom die je ooit hebt gedroomd?”

Deze vraag vond ik een tijdje terug en ik legde hem even in de wachtstand omdat ik het met mezelf eens moest worden over het antwoord. Het antwoord dat op de 1e plaats komt is namelijk op zijn zachtst gezegd nogal bizar. Het betreft een onderwerp waarover ik niet blog omdat het niet alleen veel te pijnlijk is maar ook andere mensen betreft. Op het antwoord dat ik als 2e kan geven is precies hetzelfde van toepassing. Toch heb ik mezelf deze uitdaging aangedaan en ‘moet’ ik dus ook het lef opbrengen om dat, wat die uitdaging brengt, op te pakken en in te vullen. Moeilijke overweging dus! Het antwoord dat ik hieronder geef is dus niet mijn 1e raarste droom maar de droom die op de 3e plaats staat.

In deze 3e droom ben ik een vredestichtster. Niemand kent mijn naam, niemand weet hoe ik eruit zie maar iedereen kent mijn werken. Ik duik op plaatsen op waar het het meest nodig is en het lukt mij om strijdende partijen uit elkaar te halen en hen elkaars standpunt in te laten zien, te accepteren én respecteren. De haat in de wereld neemt af, de Liefde neemt toe en het lukt mij iedereen in te laten zien dat we alleen maar de wereld kunnen verbeteren als we samenwerken, dat niemand dat zonder de hulp van de ander kan. Het lukt mij ook iedereen te laten inzien dat ieder levend wezen evenveel recht van bestaan heeft en dat het ieders plicht is dat recht te waarborgen. Ik leer mensen beseffen dat een ieder van ons het leven met alles erin, maar heel kort te leen heeft gekregen en dat dientengevolge niemand het recht heeft diezelfde gunsten & gaven een ander te ontzeggen.

‘t Zand oaf ~ ‘t Kloi op

‘t Zand oaf ~ ‘t Kloi op

Na een nacht om niet over naar huis te schrijven belandde ik aan het eind van de ochtend totaal brak op de bank. Manlief keek me aan en zei: ‘schoit mie mor lek zeker?’ “krek” met een aanvulling die ik maar niet ga herhalen om jullie niet de goede (humhum) indruk die jullie van me hebben te verstoren.  Even later bliepte mijn foon… Anita: “We gaan wandelen op ‘t Boomkroonpad, wil je mee?” ehhhh ‘nou nee, tuurlijk niet zeg want ….’ En zoals zo vaak werd dat niet geaccepteerd en kwamen ze even later toch om mij letterlijk en figuurlijk zwaar bepakt het huis uit te slepen.


Eenmaal in Rolde en uit de auto hoorden we een lawaai van jewelste, het zag er eveneens zwart van de mensen. ‘iets te doen hier zeker?’ … ja dus. “Carvingcup 2017”. What the hell is? Bleek even later dat we er middenin vielen, neus in boter not, een wedstrijd tussen mannen, sommigen stoerder dan de andere qua uiterlijk, die zich met zaagmachines over een boomstam bogen om daar de mooiste kunstwerken uit voort te toveren. Ik maakte zo haastig als ik kon enkele foto’s en liep snel verder, al dat lawaai was toch echt wel ff teveel voor mijn stormend kokend hoofd.

We kozen de kortste van de aanwezige routes omdat we maar een korte tijd beschikbaar hadden, Anita moest namelijk om 3 uur op haar werk zijn, dat zich op een steenworpafstand van Rolde bevindt. Heerlijk, zalig weer, frisse bries, mooie omgeving en veel meer. Ik probeerde het in me zuigen als was ik een spons maar helaas lukte dat niet helemaal door de zware zwarte deken die mij omhuld gevangen hield. Bewegen is goed voor lijf en geest dus dat goede van deze dag had ik in ieder geval te pakken toch? Enige tijd later waren we terug bij de auto, lieten enkele km’s verderop Anita uit en wensten haar een fijne werkdag waarna Niels en ik de reis voortzetten. Eerst terug naar huis, Niels wilde zijn fototas halen en nadat we samen een bakkie hadden gedaan stapten we weer de auto in. Het zanderige Drentse grond af en het Groninger klei op. Ons doel? Een vissieeeeee, ja duhuh, what else?. Via een mega mega omweg reden we door de kleinste gehuchtjes en bleek dat ik in mijn geboorteprovincie toch nog steeds aardig de weg weet.ook al is die kennis onderhand aardig gehavend, gezien de wijzigingen die we tegenkwamen. Gaandeweg begon de deken om mij heen te verslappen en kon het licht doordringen, klaarde het op… hè hè hè!!!

We kwamen onderweg een minuscuul kerkje tegen met een groot bord ervoor ‘open’ en dus was onze nieuwsgierigheid gelijk gewekt. De auto aan de kant en het kerkje in alwaar bleek dat een kunstenares daar een deel van haar werk exposeerde, mooie werken ook, en leuke gesprekken eveneens. zo maar een cadeautje op een zondagmiddag. We reden weer verder en veel tijd later kwamen we dan aan bij onze ‘favoriete visleverancier’.  We bestelden het menu en even later zaten we heerlijk te smikkelen en te smullen. De avond was al ruim gevallen toen we daar weer vertrokken en via een minder mega omweg kwamen we rond 9-en weer hier thuis aan. Nu zit ik fysiek dan wel enorm vermoeid en Meneer Pijn laat zich ook behoorlijk gelden maar heej wat kan ‘t boeien, ‘t koppie is weer een stuk helderder, de tranenbuizen ruimschoots doorspoeld, de tranenvoorraadzakken leeggeknepen en dat is me beduidend meer waard.

Echt, zonder te overdrijven kan ik wel stellen dat het leven me gestolen mag worden, het zal me een worst zijn werkelijk waar  maar momenten zoals vanmiddag zijn eveneens onbetaalbaar en daar kan ik God Zij Dank daardoor dan wel weer heel veel dankbaarheid voelen.

Foto’s ……► ► ► HIER ◄ ◄ ◄

Pak van…

Pak van…

… mijn ♥ !!!

Eer-eergisteren kreeg ik nieuws waar ik niet blij van werd, integendeel! Even daarna spookten diverse herinneringen door mijn hoofd alsmede vele vraagtekens. Ik zag wisselend een 4-tal gezichten voor mijn ogen langs flitsen van zeer dierbare mensen van wie ik in de afgelopen 2 jaar afscheid heb moeten nemen. Dat ik er niet aan zal kunnen ontkomen dat nogmaals mee te maken besef ik natuurlijk wel maar heej, niet nu, niet eerdaags, niet over een lange tijd, niet over heeeeeel lang niet, niet en nog eens niet!
Toen ik dat bericht kreeg was Anita bij me en die kent me natuurlijk dus wist ze ook wel dat dat nieuws invloed op mij zou hebben. Vandaag zou er uitslag komen… ik zou alleen thuis zijn en na een half slapen (omdat ik besef dat erover piekeren de situatie toch niet verandert)  half wakker (omdat het me toch wel bezig houdt) nacht stond Anita vanochtend op de stoep en trok me het huis uit om me af te leiden. “Of ik al iets gehoord had?” ‘neuh….’.moedeloze zucht …  we praatten over de situatie en de persoon en hoopten samen er het beste van. Een klein half uur later bliepte mijn foon: “is het zij?”…  ‘jup’ … “en?”…. ‘ff lezen’… met trillende vingers opende ik whatsapp en klikte ik het betreffende bericht open en hieperdepieperdepieperhoeradihadzikidee goed nieuws, niet de voorspelde K maar iets anders, weliswaar lastig maar dat is maar tijdelijk.
Anita en ik joelden in vreugde in de auto, nou was het slecht weer dus de ramen waren dicht en er was verder geen kip bij de straat maar volgens mij hebben we toch wel ergens mensen doen opschrikken *grinnik*
Even later zagen we een restaurant langs de weg, zonder overleg draaide Anita de parkeerplaats op, parkeerde de auto en weer even later zaten we aan de cappuccino met gebak want we mochten wel ff vieren vonden wij. Gelukkig hadden we beiden onze escapepilltjes in de tas zodat de onveilige zooi ons het feesten niet kon belemmeren. Daarna reden we verder en stapten her en der uit om wat kleine boodschapjes te doen en onze ogen te trakteren op veel moois…deel ik natuurlijk wel ff hier met jullie: