Onderweg, unterwegs, on the way, sur le chemin

Op dit moment (van publiceren) ben ik met mijn schoonmeisje in de auto op weg naar Emmen.
Aldaar stappen we met een deel van haar collegae in een bus die ons naar Parijs rijden zal.
Rond een uur of 10 hopen we dan bij de ingang van Euro Disney te staan.
De rest van de dag toeven we dan daar tot het tijd wordt om naar het hotel te vertrekken
De volgende ochtend maken we dan eerst een rondrit en hebben we een aantal uren vrij
om ergens in de loop van de middag de terugreis te aanvaarden
om, als alles goed gaat, rond middernacht weer thuis te komen…

Oftewel…
tot later, see you later, biss später, à plus tard
Kortom…
wordt vervolgd, to be continued, wird fortgesetzt, à suivre

Zing Zo op Zondag ~ Géén Verbeelding

Jaaaaaaaaaaa joehoeeeeeeeeeeeee

Duncan heeft gewonnen.

De 3e Nederlandse overwinning in het Eurovisie Song Festival in mijn leven…

Na 44 jaar jaar eindelijk weer eens Nederland nr. 1!!

GEFELICITEERD TEAM DUNCAN!

 

 

  Zing-ZO ~ Limerick op Zondag
Gestart op 29 januari 2012 ~ Zondag 19 mei 2019

You are invited to the Inlinkz link party!

Click here to enter


 

De één zegt wel: “dat is verbeelding”
De ander zegt: “oh ja, herkenning!”.
Of niet of wel waar
‘t gebeurt mij toch maar
die zo liefdevolle omlijsting.

Met alle goud niet te betalen
wat tot mij komt uit de kanalen
van verleden tijd
hoe mij dat verblijd
en mijn stemming weet te bepalen.

Een geluid, een geur, iets dat ik zie
ontstaat door onzichtbare chemie,
dat is zonneklaar:
van iets mij dierbaar
met houden van is het nooit fini.

Het was er weer weer -en tijd en gelegenheid- voor

Alhoewel ik een paar slechte nachten achter de rug heb en intensieve dagen voor de boeg en een heel drukke week had en de komende weken ook heel erg druk gaan worden… moest ik me vanochtend over een fysieke drempel heen slepen om in de auto te stappen en oostwaarts te tuffen. Keuzes maken, of gaan voor het lijf dat zegt “geef mijn portie maar aan Fikkie” of kiezen voor een hoofd dat schreeuwt: “mag ik mijn naam in Fikkie wijzigen alsjeblieft?” De weersvoorspellingen waren natuurlijk helemaal geweldig en wat is er dan fijner dan te mogen toeven in de frisse buitenlucht, overladen met zon en prima gezelschap op een locatie waar ik het altijd zó naar mijn zin heb?! De keus maken kostte dus totaal geen moeite. En rond de klok van 10 hobbelden we door de poortjes na de blieb waarop je altijd wachten moet.

Als eerste De Zonnetempel door en De Serenga op want bij de prairiehondjes is een babyboom en het aantal kleintjes is écht ontelbaar, zeker zo’n 60 a 70 telden we en dan weten we het nog niet zeker omdat a) het terrein erg groot is, b) we niet weten hoeveel gangenstelsels er onder de grond zitten c) hoeveel mama’s met jongen zich nog daarin bevinden en d) dat grut is zo vliegensvlug, het ene moment zie je eentje uit een holletje komen en terwijl je erop focust duikt er in de ene ooghoek weer eentje een holletje uit en in de andere ooghoek duikt er eentje een holletje in, dat is niet bij te benen.

Zo eens in de zoveel tijd doen we een ritje met de Safari truck, vandaag was dus weer zo’n dag. Het is een prachtige rit van zo’n 10 minuten maar voor mensen met lichamen waarin botten en gewrichten graag op de ongewenste wijze hun dansmoves uitvoeren is dat niet per definitie aan te bevelen en leuk. Al is het natuurlijk wel hilarisch dat de truck in zijn gang gestopt moet worden omdat de weg ‘vol’ staat met wat zich ook maar vrijelijk over de Savanne mag verplaatsen. Giraffen in dit geval.

Etenstijd naderde en dus op naar Jungola. Daar is het altijd het lekkerst toeven op fotogebied (vind ik zelf) omdat je daar écht je ogen moet gebruiken wil je iets vinden. De Penisplant bijvoorbeeld. Nou bloeit die maar heel zelden en als die bloeit dan ook maar een paar dagen. Als je deze niet weet te vinden dan zie je hem ook niet. Gelukkig is de infomachine altijd op volle werkkracht dus die info had ik al ontvangen en ik wist dat hij er stond en ook waar ik hem kom vinden.

Zonnneschijn is altijd een heel sterke motivator voor dieren om zich te tonen, vooral de allerkleinsten zoals de Bladsnijdermieren en de Anolissen en de Gekko’s. Inmiddels zijn we zover dat we de Gekko’s van elkaar kunnen onderscheiden en we weten dan ook altijd acuut dat die die we voor de camera aantreffen op zekere plek, de vorige op de plek daar en daar zat. Deze bijvoorbeeld wat ook ettelijke meters naar links verplaatst. Ook al zijn ze allemaal groen, hebben ze allemaal rode vlekken, toch zijn er geen 2 gelijk. Deze bijvoorbeeld heeft ‘tasjes’ in zijn nek.

Zoals altijd sloten we af met een “We gaan nog ff vlinderen toch?” En eenmaal weer buiten daarna was het zover dat mijn lijf de kont in krib wilde gooien en om toch nog verantwoord auto te kunnen rijden en veilig thuis te kunnen komen maakten we ons op weg richting mijn auto alwaar we afscheid namen en ik de laate 50 km in mijn eentje voor mijn rekening nam. Eenmaal thuis ben ik eerst een uurtje gaan liggen, zo moe was ik dus wel geworden dat ik niet eens de puf had om foto’s te uploaden en dit blog te schrijven glimlach, je wordt ouder mama geeft ‘t maar toe.

De foto’s van vandaag staan H I E R

Zwijmelen op Zaterdag ~ Geheime Liefde


Trees‘
Zwijmelen op Zaterdag ~ sinds 11-11-2017
voorheen bij Marja (sinds 17-11-2012) ~

 

Afgelopen maandag overleed ze op 97 jarige leeftijd.
Haar naam zal ‘iedereen’ kennen, althans van mijn generatie en die van daarvoor.
Natuurlijk had ik kunnen kiezen voor het nummer dat werkelijk iedereen kent, al was het alleen al om die 3 woordjes
Dat doe ik niet… ik kies een ander nummer, simpelweg omdat ik dat nummer mooier vind ….

WIe zij was…. hoe zij het ouder worden uiterlijk beleefde…

RIP Doris Day.

(On-)-Gewoon verder

Het is half mei inmiddels… en er is veel, heel veel, gebeurd sinds de jaarwisseling.
Dat heeft zijn impact zeker gehad en nog maar erbij stil blijven staan is natuurlijk niet goed.
Het leven gaat door, on- & gewoon en de mens volgt en logischerwijze ‘moet’ ik dat ook.

*- Manlief loopt er weer aardig over al plaagt zijn knie hem nog wel als hij, wat hij volgens mij nog steeds veel, te veel over zijn grenzen gaat. Hij is soms moeilijk in beweging te krijgen maar als ie eenmaal in beweging is, is hij niet te stoppen. De afgelopen dagen hebben we de tuin een grote beurt gegeven want al die regen en snel wisselende temperaturen zorgden voor een explosie van onkruid. Alles is nu schoon, al staat er nog 1 hoop zooi, die vandaag of morgen naar de stort gaat.

*- Met dank aan de CBD en B12-kick heb ik energie voor 10 en ben ik alleen dan nog maar moe als ik vele uren knoeterhard gewerkt hebt. Mijn longen zijn weer schoon inmiddels, evenals de holtes in het hoofd. De ontstekingen die daar zaten hebben het behoorlijk lang volgehouden ondanks medicatie, tja antibiotica is leuk maar dan moet het wel werken en mijn fabriek doet niet wat een ander gemiddelde fabriek wel doet.  Het slapen gaat prima, gemiddeld 10 uur per dag. Mijn eetlust is weer aanwezig. De afgelopen maanden hebben me overigens wel een gewichtsverlies van 20 kg gekost.  Dat kostte een paar duiten want tja als je ineens maatje 38 hebt terwijl je altijd tussen de 44 en 46 schommelde wil je niet constant in oversized rondlopen en van anderen horen dat alles om je lijf slobbert toch? Emotioneel ben ik weer behoorlijk in balans al heb ik nog wel momenten die me overvallen en me overstuur maken. Daar verzet ik me niet tegen, hoort er immers gewoon bij, daar is niets ongewoons aan.

*- Mijn maandagmeneer zit inmiddels 3 weken in een verpleegtehuis en knapt op. Hij wordt daar prima verzorgd maar ja zijn karakter (en de wijzigingen die het ondergaan heeft na een tia en beginnende dementie) zit hem soms behoorlijk in de weg. Nou het is in zulke gevallen vaak het beste om veel het ene oor in en het andere weer uit te laten gaan maar ja zo zit ik nou eenmaal niet in elkaar dus krijgt hij soms wel tegengas. Vorige week hadden we een familiegesprek met de arts en volgende week hebben we een soortgelijk gesprek maar dan met de maatschappelijk werker van die zorginstelling om te kijken welke mogelijkheden er zijn voor de toekomst. Of hij wel of niet terug kan naar ‘zelfstandig’ wonen moet blijken…

*- Met Vanyar gaat het goed. Hij is inmiddels behoorlijk gewend al moet Brego hem af en toe nog wel in hondentaal corrigeren. Tja als bijna 11-jarige tegenover een nog geen 2-jarige is het verschil in energie en activiteit niet gelijk. De poezels negeren hem voor zover mogelijk. Vanyar wil wel met ze spelen maar daar hebben ze (nog) geen zin in. Vanyar moet zelf ook nog veel leren overigens dus daar heb ik wel een taak aan en ook afleiding van. Vrijdag gaat hij naar de trimmer in ieder geval zodat hij de warmte makkelijker kwijt kan en ik niet zoveel moeite hoef te doen om hem van klitten te verlossen.

*- De jeugd mag eind volgende week hun handtekeningen zetten onder het koopcontract van hun eerste huis en de sleutels in ontvangst nemen. Dan kan de exodus echt beginnen. Er moet nog wel het eea aan dat huis gebeuren maar het meeste ervan kan als ze er al wonen. Hun vakantie / vrije dagen gaan op 1 juni in en ook manlief heeft een week vrij geregeld. Inmiddels staan door het hele huis nu stapels met dingen en ingepakte dozen. Het begin is er, ze zijn er nog lang niet wat dat betreft… Manlief en ik krijgen straks weer zeeën van ruimte en eindelijk de gelegenheid om het huis van boven naar beneden eens goed onder handen te nemen. Dat is er de afgelopen 8 jaar niet van gekomen want we konden nergens bij. De beneden etage hou ik keurig en opgeruimd (met name om wille van mijn hoofd natuurlijk) maar achter de deur naar boven begint het al… straks is dat allemaal schoon en opgeruimd, ik verheug me er op.

*- Zondagavond laat tuf ik met mijn meisje naar Emmen om aldaar in een bus te stappen die haar, deel van haar collegae en mij naar Parijs zal brengen. We stoppen dan uiteindelijk bij Eurodisneu en zullen daar de rest van de dag vertoeven. Laat in die avond gaan we dan naar een hotel en de volgende ochtend gaan we een stadstour maken met de bus en krijgen we ook een aantal uren ‘vrij’. Aan het eind van de middag stappen we dan weer de bus in om ‘s avonds laat in Emmen terug te komen. Wij verheugen ons daar natuurlijk ook op. We zouden samen naar Schotland in mei maar ja Bruin trekt niet alles, zeker niet als je tegenslag op tegenslag (waarom schijt de Duivel altijd op dezelfde hoop?) hebt. Parijs kwam ineens op de proppen, is ook niet erg, Schotland loopt immers niet weg.

*- Dan een paar dagen kalmpies aan om bij te komen… en om me te verheugen op zaterdag de 25e! De dag van de Weblog-Meeting in Apenheul. Zoals het er nu naar uitziet zal het groepje die dag bestaan uit 6 mensen. Hartstikke gezellig al mogen het er natuurlijk meer zijn. Anita gaat ook mee, is het plan althans, want dat staat nu op losse schroeven omdat Niels gisteren geopereerd is en er veel zorgen zijn om haar zus die strijd met kanker en haar moeder die problemen met het hart heeft.

2019 was tot dusver een jaar met veel meer downs dan ups. We zitten in maand nr. 5 en van die maand zijn nu 2 weken om, allemaal fijne dagen tot dusver zonder tegenslag of wat ook, wat mij betreft mag dat voorlopig wel even zo blijven. Wat de 4 maanden daarvoor mij wel hebben bewezen is dat ik mensen heb op wie ik mag leunen als ik dreig te vallen dus in die zin waren de afgelopen 4 maanden zeker niet slecht dus al met al heb ik veel redenen om dankbaar te zijn en dat ben ik dan ook. Zowel aan de mensen hier om mij heen als aan de mensen hier in blogland die hun steentje bijdroegen, en nog bijdragen, om mij door een donkere periode heen te slepen.

Ik ga maar on-gewoon door, gaan jullie met mij mee?

Write on Wednesday ~ Acceptatie

WoW~  Schrijf-Uuitdaging ~ Write on Wednesday ~ Thema 15 mei 2019
Gestart in het web-log.nl tijdperk-Loesjes 2007/2009 – Aline 2010/2012.
Herstart hier: 06-02-2019

2-wekelijkse Schrijf-Uitdaging in max. 175 woorden.

Thema 29 mei: Groei

You are invited to the Inlinkz link party!

Click here to enter


 

 

Het moeilijkste wellicht te leren
is hoe je iets moet accepteren.
Dat valt soms niet mee
heel je zijn schreeuwt nee
zó simpel is ‘t niet mee te veren.

Toch zul je gaandeweg ontdekken
dat ook jij jezelf kunt oprekken.
Je moet immers door,
voortgaan op jouw spoor,
en onderweg weer moed opwekken.

Met goed en fout de balans vinden
Niet-Wel acceptatie verbinden.
Ja het doet soms pijn
toch moet dat er zijn
Laat het nare je niet verslinden.

Er valt immers veel moois te winnen.
Het vraagt alleen wil te beginnen.
Focus op het doel
Volg hart en gevoel
Haal dat wat jou blij maakt maar binnen!

Al zit je af en toe aan stukken,
wil je wat je voelt onderdrukken,
‘t niet accepteren
zal je verteren,
dus blij zijn moet jou ook gaan lukken!

24-S

Have a S-2-share?
Please join us and share your link at https://abcwednesday.com & Leave your link:

You are invited to the Inlinkz link party!

Click here to enter


 

Hi Everybody… and Goodmorning / -afternoon / – night

24-S

This one need no introduction, does it?
The Siberian Tiger
I always find them mesmerizing, how about you?

 

 

 

I joined ABC Wednesday halfway through round 15. My other S-entries for previous rounds:

 

Have a splendid, ♥-warming ABC-wednes-day / – week!
♫ M e l ☺ d y ♫