Overweldigend Parijs

Waar mijn schoonmeisje en ik al een paar weken naar uitkeken was ons tripje naar Parijs.

In 1e instantie was het een tripje voor personeel dus Daphne zou met collega’s op stap, mensen die niet werkzaam zijn in het park en niet lid van de pv mochten niet mee. Toen bleek dat men toch de bus niet vol kreeg mochten er anderen mee en ik was één van die anderen. Zondagavond, of beter gezegd maandagochtend, rond 00.30 uur stapten we hier de auto in en tuften naar Emmen. Eenmaal bij de poort zagen we de bus van FC-Emmen voor ons staan en nadat we de auto geparkeerd hadden en ons bij de anderen gevoegd, en de groep compleet was kon de reis beginnen, we vertrokken om 01.30. Na 2 tussenstops kwamen we om 10.30 bij de ingang van Eurodisney aan en kregen we de tijd tot 22.00 uur. Het Disney-avontuur kon beginnen.

Het park is mega op elke mogelijke manier. Je weet écht niet waar je het eerst of het laatst moet kijken. Je waant je acuut in een sprookjeswereld want waar je ook kijkt, zie je iets van de één of andere sprookje, en dan maakt het niet uit welke leeftijd je hebt want we groei(d)en er immers allemaal mee op.
Het weer was wisselend qua lucht en licht en temperatuur maar gelukkig bleef het wel droog. We klikten ons suf uiteraard want je wilt alles vastleggen dat je ziet, ook werden er natuurlijk de nodige ‘onsies’ en ‘selfies’ gemaakt.


Nou ben ik wel niet zo’n heel grote Disneyfan en heb ik op voorhand ook nooit echt verwachtingen van een plek waar ik voor het eerst naar toe ga maar ik had al heel diverse verhalen gehoord over dit Franse park. Waar de één tegen me zei dat ik niet te hoge verwachtingen moest hebben, zei de ander dat het Supercalifragilisticexpialidocious is, dus ik dacht: Gelukkig ben ik altijd blanco bij een 1e bezoek dus ik laat het wel over me heen komen. Nou daarin werd ik dan niet teleurgesteld want jeetje mina dat wat er over me heen kwam was alleszins overdonderend, zowel in positieve als negatieve zin. Een kakofonie aan kleuren, geuren, geluiden, mensen, bouwwerken en noem maar op. Wat mij het allermeest opviel was de grote hoeveelheid personeel dat met bezem en motblik rondloopt en constant de straten schoonhoudt. (Geloof niet dat ik daar zelf gelukkig van zou worden als ik mijn werkuren daarmee zou moeten voelen maar dat terzijde glimlach).
Dat ik geen francofiel ben wist ik al en dat is na de afgelopen 2 dagen niet veranderd, in tegendeel.

Parijs – Eurodisney stond ook niet op mijn verlanglijstje maar ja als je een buitenkansje krijgt aangeboden moet je die natuurlijk wel benutten of niet dan.
Als je van Disney houdt en bovendien fan bent van attractieparken kan ik je het echt wel aanbevelen maar ben je dat niet dan zou ik niet gaan. Afgezien van de lange rit die je ervoor moet maken en de hoge entreeprijs,moet je behoorlijk in de beurs tasten voor (ook nog junk-) maagvulling. Wil je ‘gewoon’ eten dan heb je weinig mogelijkheden in het park, er zijn een handjevol restaurants maar daar betaal je echt de hoofdprijs. Ga je voor junkfood dan kun je je uitleven want op elke zoveel meter zit wel iets. Hetzelfde geldt voor souvenirshops en tja ook daar hoef je niet naar binnen als je een koopje wilt scoren.

Toch… is er heel veel werk gedaan om het op te zetten, is het overweldigend te zien wat er allemaal staat, wat je allemaal kunt gaan bekijken, doen en ervaren. In die zin is het écht een prachtige plek om te bezoeken mits je, zoals ik al aanhaalde, fan van Disney en pretparken met attracties bent.


Vanuit een ander perspectief bekeken was dit tripje voor mij een enorme uitdaging. Voordat ik met alle medicatie stopte en aan de CBD begon zou ik van ze never nooit niet, met goud toe, deze trip niet gemaakt hebben. Al dat overweldigende aldaar, wat je redelijkerwijs kunt verwachten al ben je er nog nooit geweest, plus een groot aantal uren met een groep vreemden in een bus, oftewel je in een situatie bevindt waar je ‘niets’ te zeggen en ‘alles’ te accepteren hebt… is zo’n reisje absoluut geen feestje voor iemand die ingesnoerd is door een aantal mentale en fysieke zegeningen. Omdat ik de laatste 1,5 jaar telkens grote stappen kon zetten binnen de verworven ‘vrijheid’ van handelen besloot ik dus dit tripje wel te doen, ik wilde bovenal ontdekken in hoeverre ik die ‘vrijheid’ verder kon uitbreiden. De heenreis was redelijk te doen. Zovele uren in een bus met te weinig beenruimte is 1 ding. Het geluid dat uit een groep voortkomt is nr. 2. Dan de muziek die door de bus schalt, de keuze daarvan heb je niet in de hand, oef. Maar… dat ging best goed, al was ik wel behoorlijk dizzy toen ik op onze eindbestemming uit de bus stapte. Na al die uren uiteindelijk terug op de hotelkamer kleedde ik me uit en schoot onder de lakens en was binnen 5 seconden compleet in coma. Niet zo vreemd natuurlijk als je al 40 uur wakker bent

.Binnen enkele seconden (zo voelde het natuurlijk want in realiteit was het niet zo) liep de wekker af en zaten we een half uurtje later aan het ontbijt rond de klok van 8 in de ochtend. Weer een uurtje later zaten we weer in de bus en waren we op weg naar het centrum van Parijs. Op zeker moment stapte er een dame bij ons in, een Hollandse die 40 jaar in Parijs woont en zij vertelde ons van alles. Stel je voor… ben je als toerist in Parijs, (rijke toerist uiteraard) dan ‘moet’ je natuurlijk wel iets kopen bij Louis Vutton. Elke ochtend (ja echt waar, ongelogen) opent die winkel om 9 uur en staan mensen de rij om er naar binnen te mogen. Het goedkoopste artikel dat je in die winkel kunt kopen is een minuscuul sleutelhangertje dat 55 euro kost. Tijdens die rit langs alle ‘kenmerkende’ punten zagen we natuurlijk van alles maar helaas was dit niet te fotograferen vanaf onze stoelen want de ruiten van de bus waren beplakt met één of ander materiaal waarvan tekst gemaakt was en dat gelijk ook zonwerend was dus daar kan ik jullie niets van laten zien, op een enkele foto na. De brug waarover we op zeker moment heenreden is dé brug waaronder prinses Diana om het leven kwam en op die brug staat dus een gouden monument. Sinds haar ongeluk is ook het betreffende hotel één van de ‘places to be’ voor de toerist. Ik had zelf graag foto’s gehad van de Notre Dame maar dat lukte dus helaas niet, ook de Sacre Coeur is in die zin gemist. De glazen pyramide heb ik dan weer wel.  Veel prachtige dingen gezien in de stad zelf tijdens die rit maar dus niets van kunnen vastleggen, jawel in mijn eigen geheugen natuurlijk maar niet in die van mijn camera, ook Daphne lukte dit helaas niet.

Om 12.30 stapten we uit in de buurt van de Eiffeltoren en hadden we een uur voor ons zelf. Iedereen in de groep wilde ernaar toe en naar boven met de lift. Dat feestje ging niet door want de wachtrij was te lang en de tijd te kort. Mijn camera heeft een behoorlijke zoomlens dus je komt straks wel een foto tegen waarop je ziet hoe vol die toren al met toeristen stond op het hoogste puntje. Om 13.45 vertrokken we weer en gingen we huiswaarts, lange rit voor de boeg dus. Had ik maandag wel baat gehad bij de pijnstillers was dat gisteren niet het geval dus werd het afzien met het zitten en te weinig beenruimte. Mentaal was ik ook aan het einde van mijn latijn onderhand dus ik zag het somber in. Gelukkig had ik ‘oortjes’ mee en een boek dus kroop ik tussen Dapne aan het gangpad en het raam in, ging zo comfortabel als maar mogelijk was zitten, en zette mijn muziek aan. Op het hoogste volume om het lawaai in de bus te overstemmen in een poging mijn hoofd rustig te houden. De terugreis hadden we meer stops om de benen te strekken en andere noodzakelijke dingen te doen zoals naar het toilet, roken, koffie (en/of wat anders) te kopen etc.
De muziekkeuze in de bus werd gewijzigd en toen ging het bijna mis. Letterlijk en figuurlijk zo beroerd als een kat kroop ik nog dieper weg in mijn hoekje – boek – muziek en concentreerde ik me op het rustig blijven terwijl de andere geluiden tóch doordrongen en ik hartkloppingen kreeg en alle kracht die ik nog in mij had moest benutten om niet letterlijk te ontploffen en over mijn nek te gaan. Dát is me uiteindelijk gelukt dus daar ben ik best wel trots op máár ik heb wél weer een lesje geleerd! Ik kan al weer heel veel…. zo ontzettend véél méér dan voor juni 2017 maar deze trip was teveel van het goede / te vroeg nog wellicht ook, geen idee, maar niet voor herhaling vatbaar. Ik heb géén spijt dat ik gegaan ben, zeker niet, maar ik ga niet weer zoiets doen, het is voor mij een ‘brug te ver’ (of ik in deze context het woordje ‘nog’ moet toepassen of niet weet ik niet natuurlijk). Mijn mentale en fysieke zegeningen zijn onderdeel van mij en die kan ik niet als een jasje aan- of uit doen, er mee leren leven is en blijft een constant proces, dat is wel weer gebleken.

Kortom… 2 dagen die alleszins intensief waren, hemel en hel bevatten voor mij persoonlijk, maar ik wel overleefd heb en daar draait het uiteindelijk maar om glimlach.
De foto’s die ik maakte (440) staan HIER
De foto’s die Daphne (445) maakte staan HIER  Ik heb Daphnes foto’s in een andere map dan de mijne gezet zoals altijd en ondanks dat we natuurlijk ‘hetzelfde’ zagen valt ook hier weer op dat zij ‘anders’ kijkt dan ik dus ook ‘anders’ fotografeert. Je kunt in haar map dus gelijke dingen tegenkomen als in de mijne maar ook heel veel andere.