Over de horizon gestapt

Schaap Schrijft – Schrijfuitdaging  – – – Gestart: 29 september 2018 – – –
Themawoord 13 – 27 april :  Schrijf-Uitdaging nr. 15

 

 

Eeuwen tijd kropen voorbij en met regelmaat betrapte ze zich op een moment die later in tijd lag dan het moment dat ze de tijd bewust ervoer. Droom-momenten, noemde zij ze. Ze was dan ‘even weg’ . Waarheen? Dat wist ze wel maar wilde ze niet delen want dat zou weer vragen oproepen die ze nog minder wilde beantwoorden omdat die antwoorden nog meer vragen zouden opleveren, vragen die ontstonden uit ongeloof, verbijstering, weigering te accepteren, niet kunnen begrijpen, niet willen begrijpen, oftewel het hele woordenboek aan woorden die onbegrip als synoniem hebben zou aan de orde komen en dat was wel het laatste waar ze zin in had.

Haar dagen regen zich aaneen met gebeurtenissen die de moeite van het onthouden, benoemen en koesteren waard waren maar helaas werden die overschaduwd door gebeurtenissen die die moeite absoluut niet waard waren maar die onuitwisbaar leken. De optelsom van al die gebeurtenissen liet de weegschaal uitslaan naar de verkeerde kant en veel te hoge getallen. Altijd weer probeerde ze die middenweg te vinden die haar de moed, én de kracht, zou geven om de naald in die weegschaal naar de overkant te laten doorslaan. Met al haar kracht koesterde ze het noemenswaardige en was ze elke wakkere seconde in strijd, alsof tot de tanden bewapend, om de opdringerige andere kant overhoop te schieten, te vermorzelen, uit te vegen, om hen alle invloed te ontnemen.

Op de moeilijkste momenten nam ze een plekje in beslag dat al sinds jaar en dag haar plekje was. Een plekje met vrij zicht op de horizon maar het hoogteverschil belemmerde het kijken voorbij die lijn, alsof er een grens was die zij niet mocht overschrijven, althans nu nog niet. Al zou ze het nooit aan iemand toegeven, de enige wens die zij werkelijk had was zich over die lijn verplaatsen. Niet alleen wilde zij zien wat zich daar bevond maar bovenal deel zijn van wat daar zou zijn. In haar verbeelding bevond zich daar een soort van leegte die als een 2e huid haar zou passen, die op haar wachtte. Als een soort van pronktafel met allemaal fotolijstjes waarvan er eentje nog leeg was, leeg zou blijven tot zij erin geplaatst zou zijn. Als je het haar vroeg stond dat ene lijstje al veel te lang leeg, en ze was de tel al lang kwijt geraakt hoe vaak ze geworsteld had met de vraag hoe of ze toch die grens moest overschrijden, sterker nog, wanneer ze dat e.i.n.d.e.l.i.j.k. mocht, het voelde namelijk altijd alsof er een onzichtbare muur was die haar tegenhield, die haar belette die muur te doorbreken, er een gaatje in te maken die groot genoeg was voor haar om er doorheen te kruipen.

Ze zat weer op haar plekje… staarde naar die heuvel en voelde hoe haar hart opsprong van vreugde bij de gedachte dat het haar deze keer wel zou lukken er overheen te gaan. Ze stond op en zette een paar passen vooruit, vastberaden als nooit eerder zette ze meer stappen dan de vorige keren. Alle keren dat ze die stappen had gezet werd ze op zeker moment geblokkeerd. Zonder enige waarschuwing vooraf doemde dan ineens die muur op waar tegen ze haar neus stootte. Ze keek achterom en zag dat ze verder was gekomen dan ooit tevoren. Met een mengeling van vastberadenheid en twijfel tilde ze haar voet op om voorwaarts te stappen. JA, dat ging probleemloos, nog een stapje? Hoeveel stapjes zou ze nog kunnen zetten? Zou die muur er weer zijn en zo ja waar zou die zich dan tonen? De heuveltop kwam nu steeds dichterbij. Elke stap die lukte zorgde voor groeiende extase want nog heel even en dan zou ze de heuveltop bereiken, kunnen aanraken als ze haar armen uit zou strekken. Uit angst voor die plotsklaps opdoemende en onzichtbare muur durfde ze dat toch niet te wagen, alsof ze door het uitstrekken van haar armen de Goden zou verzoeken. En nee, dát waagde ze toch écht niet want kijk eens hoever ze nu al was gekomen, vooral ten opzichte van alle vorige keren, in haar herinneringen schoten alle lijntjes omhoog die ze getrokken had als grenzen die haar al die vorige keren in haar gang gestopt hadden. Heel even stopte ze, voeten naast elkaar, extra diep ademhalend en langzaam tot 10 tellend. Zou het haar dan deze keer wél lukken? “God zegenen de greep” sprak ze zichzelf toe en lichtte haar been weer op om de volgende stap te zetten. Een snel rekensommetje vertelde haar dat ze nog 4 a 5 stappen moest zetten om óver de rand van die heuveltop te kunnen kijken. Opwinding maakte zich van haar meester, wát zou ze dan te zien krijgen? Heel even flitst het door haar heen; -wat nou als ik iets zie dat zo anders is dan ik altijd hoopte, wat nou als daar niets blijkt te zijn, helemaal niets?- Een beetje twijfel sloeg toe, vaag achter in haar hoofd dook een zinnetje op: -zal ik toch maar niet verder gaan dan? Nou écht niet, ik ben nu al zo ver gekomen, dit wil ik al zo lang, nu zet ik door ook!!-

Ze strekte haar hand uit en legde het neer, de grond voelde als dons, minuscule kleine donsveertjes. Heel even zakte de moed haar in de schoenen en ze boog het hoofd. Ze wist dat als ze nu naar hoofd ophief ze zou zien wat zich achter die rand bevond. Vragen schoten in willekeur door haar hoofd, verrassing of teleurstelling, wat stond haar te wachten. Ze was inmiddels zo opgewonden dat ze bijna misselijk van die spanning werd. Ze wilde dit al zo lang, zo lang zelfs dat ze zich niet kon herinneren wanneer ze zich voor het eerst die wens écht gerealiseerd had. Nooit eerder had ze nagedacht over de mogelijkheid van teleurstelling maar nu ze zich op die grens bevond doemde die mogelijkheid ineens op. Ze keek niet op, draaide zich om en zette zich neer, met de rug naar daar dat ze nog niet had durven aanschouwen.

Weet je zeker dat dit is wat jij wilt? Weet je het écht écht écht h.e.l.e.m.a.a.l. zékér?
Haar hart sprong haar in de keel, ze voelde het op het achterste van haar tong wild kloppen in een enthousiaste dans.
Haar hele lijf zinderde, elke vezel stond op en top gespannen, adembenemende sensatie maakte zich van haar meester en een luidruchtig en vastberaden, onwrikbaar, zonder enige spoor van twijfel erin doorklinkend, knalde het JA uit haar. Dat ene woordje van 2 letters bleef in haar hoofd rondzingen, elke keer dat het uit haar mond vloeide klonk het krachtiger, luider en vaster beraden. Een onbeschrijflijk geluksgevoel daalde op, én in, haar neder. Ze voelde zich licht worden, lichter, steeds lichter. Een zacht briesje streek langs haar gelaat en haar glimlach werd groter. Ze voelde hoe ze begon te gloeien, het gevoel dat ze nu in zich had spreidde zich uit, uit elke porie stroomde het rijkelijk en omhulde haar. Als een nieuwe huid, vol schoonheid, geen onvolmaaktheden, perfect passend, bij haar horend, alsof ze voor het eerst ooit, echt ooit, nu pas echt, helemaal compleet was. Alle gaten gevuld, alle mankementen verholpen. Ongeschonden en puur werd ze. De euforie van dit gevoel zou nooit te beschrijven zijn in dusdanige woorden en wijze dat anderen, die zich nog aan de andere kant van die grens bevonden, het zouden kunnen begrijpen.

Ze stond op, sloot haar ogen en draaide zich om. Strekte haar armen uit, opende haar handen en draaide ze om. De dons in haar handen werd door een zuchtje wind opgetild en dwarrelden voor haar uit. Ze zag ze niet maar voelde hoe haar handen vastgepakt werden, zacht, liefdevol, niet dwingend maar bemoedigend. Alsof die handen er waren om zich aan vast te houden, niets meer en niets minder. Die handen zouden haar niet vooruit trekken noch achteruit duwen. De keus was volledig aan haar. Die handen die haar vasthielden zouden elke beslissing die zij kon maken goedkeuren want het was puur en alleen haar beslissing wat de volgende stap zou zijn.

Ineens hoorde ze stemmen, eentje met name. Ze herkende ze allemaal. Wat een schitterend geluid, zoiets moois had ze nog nooit gehoord.
Langzaam opende ze haar ogen, een spoortje van weifeling was er wel omdat ze toch wel huiverde voor de mogelijke teleurstelling. Toch bleef dat geluid aanhouden en ze sprak tot zichzelf, -dat wat zo mooi klink, kan onmogelijk een teleurstelling opleveren!-
Zonder dat het haar ooit verteld was, zonder enig greintje van bewijs wist ze als vanzelf dat het goed was, dat dit was wat ze wilde, wat ze moest doen, waarnaar ze altijd gehunkerd had, waarnaar ze altijd gezocht had, wat haar zou geven wat zij zó nodig had gehad, altijd al.

Niets, écht niets, h.e.l.e.m.a.a.l. niets, kon haar nu nog tegenhouden!
E.i.n.d.e.l.i.j.k. wás het zover, haar grootste wens ooit zou in vervulling gaan.
Zij wist dat het goed was en zette die allerlaatste stap!

22x Akkoorden op “Over de horizon gestapt

  1. ha die Melody
    ik wist niet dat een schaap kon schrijven
    wat ik wel weet is dat jij het zeer goed kan

    dus je vond het stukje uit mijn oude leven wel leuk hihi

    koers groet

          1. ja dat is zeer jammer , niks van vroeger tijden meer te hebben
            ik zit o.a op een FB site van Makkum en kon er al enige blij maken met oude kiekjes 🙂
            zo ik zal weg van de pc
            fijne dag verder

  2. Een heel mooi verhaal die je schreef en had gevonden(las ik bij Karels reactie )maar dromen zijn ook om te verwezenlijken en stapje voor stapje kom je ook steeds dichterbij als je maar geduld heeft. Ze zijn niet altijd bedrog hoor. Er is altijd iemand die je begeleiden kan als je er open voor staat en dan maakt het niet uit waar je heen gaat. Elke stap geeft weer moed om verder te gaan en ook al val je eens, dan nog word je opgevangen. Als een zaadje van een bloem zal men jou verspreiden naar waar het meisje in dit verhaal naar toe werd gedragen.

    1. Dank je wel Tine voor je mooie reactie!

      En ja je hebt gelijk, gelukkig heb ik steunpilaren om me heen om me aan vast te grijpen als het minder gaat, en handen om mij weer omhoog te helpen als ik onderuit gegaan ben.

  3. Het verhaal is mooi geschreven, maar geeft me toch een bezorgdheid of hier ook een grond van waarheid in schuilt?
    Je kan het natuurlijk op meerdere manieren interpreteren.

    1. Dank je wel.

      Geen reden tot bezorgdheid hoor…. in dit verhaal zit waarheid, dat klopt wel maar ik ben niet van plan zelf actie te ondernemen voor die ene stap.

Verras me met jouw ♫ ~ Surprise me with your ♫

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.