Onherstelbare schade

Thema van 22 maart 2017 van Heldenreis~Schrijfveren : Onherstelbare schade

Wat een betekenisvol woord is dit of niet dan?

Zonder te overdrijven kan ik wel zeggen dat mijn leven uitdagend was, zeer uitdagend als ik zo objectief mogelijk probeer terug te kijken. Vooruit kijkend is het nog steeds uitdagend. Ik ben heel blij van de diverse medicatie af te zijn om mijn mentale status in balans te houden. Niet dat die middelen echt afdoende goed werk deden, ik had meer last van de bijverschijnselen dan van het ‘goede’ dat ze moesten doen. Steeds meer verloor ik het zicht op mezelf, op wie ik werkelijk was en op zeker moment realiseerde ik me dat dat toch niet de bedoeling kon zijn.

Bij een zekere professionele hulpverlener kwam ‘onherstelbare schade’ op tafel. Die is aanwezig en ja helaas heeft die ook jaar in jaar uit mijn bestaan essentieel beïnvloed, teveel zelfs. Het bepaalde alles. “Kun je dat herstellen?” werd mij gevraagd, ‘nou nee niet dus, onmogelijk toch?’. “Dat klopt” was de tegenreactie. “Dus wat kun je dan wel doen?” ‘Zoeken naar handvatten de me helpen te leren ermee te dealen…’ “Juist, en dat is waar we ons op gaan richten”.  ‘Oké want ik wil vooruit, stilstand is achteruitgang, er moet ergens een opening zijn waardoor ik kan zien wat er voor me ligt als ik de invloed van die onherstelbare schade tot een minimum kan beperken…’

Ik begon me in te lezen op het internet in mindfulness, in eerste instantie om het ‘moderne hype-nonsens-zweverig-etc’ gevoel bij mijzelf weg te halen. Las veel van mensen die er zeer positief over waren, kocht bij de kringloop een paar boeken en begon te lezen. De huisarts stond volledig achter me toen ik bij haar kwam met de mededeling dat ik  het over een andere boeg wilde gooien, dat er iets moest gebeuren om het roer volledig om te gooien en dat ik dan maar dingen wilde gaan proberen waarbij ik (nog) niet het gevoel had dat ze zoden aan de dijk zouden zetten. Zij stuurde me door naar Jos nadat ze me uitgebreid over hem en zijn activiteiten had ingelicht. Onder het mom van ‘erger dan het nu is kan het toch al niet worden dus laat ik het maar proberen’ ging ik naar hem toe. Er volgden vele 1-op-1-sessies en 2 cursussen met groepen mensen. Vele kwartjes vielen gaandeweg. Dat heb ik uitgebreid beschreven in diverse logs tijdens die maanden waarin de cursussen plaatsvonden.

Ik leerde erkennen dat er onherstelbare schade is, dat die schade mij ziek heeft gemaakt en dat dat ook altijd zo zal blijven maar ik leerde ook dat ik niet die ziekte ben, ik heb het maar ben het niet, daartussen zit een wereld van verschil als dag en nacht.  Mijn grootste leerdoel was dus vanaf dag 1, het leren accepteren van. Met de aangereikte handvatten als het ware vanaf 0 het leven weer opbouwen, uitdagingen aangaan en me constant realiserend dat gedachten slechts gedachten zijn, geen feiten en dat ik dus me niet door gedachten mag laten weerhouden van het doen van dingen die ik wil én kan binnen de fysieke on-mogelijkheden die ik immers ook heb al sinds een jaar of 45 inmiddels. Na de, best wel heftige en intensieve, aanpak van het mentale deel kon de aanpak van het fysieke deel natuurlijk niet achterblijven want 1 van die fysieke problemen belemmerde me 24/7 veel te veel om ‘voluit leven’ zoals ik leerde in de mentale aanpak, toe te passen.  Die fysieke aanpak pakte heel verrassend, zeer positief uit. Het is zo ontzettend fijn om niet meer 24/7 mijn darmen te voelen, niet constant gefocust te moeten zijn op de locaties van kamer 100. Ik begon zelfs beter te slapen… het aantal uren nam toe, niet per dag maar wel per week. De slaap die ik krijg, remslaaploos, geeft meer rust dan ‘vroeger’.  Dat ik daarnaast ook zo’n 16-18 kg verloor is een bijkomstigheid die ook wel positief te noemen is.

Onherstelbare schade… iemand die geweld heeft ervaren op alle niveaus. Iemand wiens vertrouwen meermalen behoorlijk beschaamd is, met name door mensen van wie je onvoorwaardelijke liefde en trouw zou mogen verwachten… verkracht, misbruikt, gestalkt, in de steek gelaten, lichamelijk en psychisch mishandeld, bedrogen, belogen en verraden… ja die schade is er maar ik kan oprecht zeggen dat het me nu lang niet meer zoveel beïnvloed als dat het altijd deed. Het enige waar ik nog steeds mee worstel zijn de stemmetjes in mijn hoofd als het gaat om het schenken van vertrouwen aan mijn medemens. Het heel veel houden van iemand maakt die, in tegenstelling tot wat je zou verwachten, niet makkelijker helaas. Dáár heb ik dus nog wel het één en ander te leren! Maar goed… alle goede dingen komen langzaam, toch? Aanhouder wint, toch? Opgeven is geen optie, toch? Elke stap voorwaarts is er eentje, toch? Meer dan mijn uiterste best doen kan ik niet en dat is genoeg, dat moet genoeg zijn, het is natuurlijk je reinste onzin om mezelf onhaalbare doelstellingen op te leggen.

Terug kijkend op 2016 sinds ik bij de huisarts kwam te zitten,  nu een jaar geleden… kan ik niet anders zeggen dan dat dit wel een heel speciaal jaar is geweest. Soort van wedergeboorte, zo voelt het. Ik besef dat ik er nog lang niet ben, dat ik nog een lange weg te gaan heb maar ik weet wel dat ik kan bouwen op het groepje mensen dat om me heen staat en dat ik erop mag vertrouwen dat zij er zullen zijn met uitgestoken handen om mij omhoog te trekken dan wel voort te duwen als ik ‘even’ weer vastloop, vastgelopen ben, dreig vast te lopen…

Onherstelbare schade… die is er… het is niet alleen maar negatief. Het is een leerboek waarin gaandeweg de jaren vele kanttekeningen in zijn gekerfd, ik mag hetgeen ik ervan leerde toepassen om herhaling te voorkomen maar ik mag ook volledig zelf bepalen in hoeverre het mij belemmeren zal op mijn weg om voort te gaan. Ik heb de controle, niet de ziektes, niet die onherstelbare schade, niet de medicatie, niets, alleen ik!