Dinsdagochtend, mijn vrije ochtend, zoals elke dinsdag tufte ik in alle vroegte naar mijn 2e thuis.  Ik had al tegen Herman en Daniëlle gezegd ‘mien kop stoit schoif’ …. oftewel, in een geheel foute bui dus, afleiding was dus enormmmmm welkom.
Die kreeg ik uiteraard gelijk van dat duo maar even later in de Vlindertuin ook toen ik 18+ ontwaarde…
30 foto’s gescoord… H I E R

 

 

Op ons gemakje wandelden we naar de Leeuwenberg, en na daar wat foto’s gemaakt te hebben wandelden we terug richting Jungola, we hadden geen van drieën zien de Serenga volledig rond te lopen. Eenmaal binnen in Jungola liepen we wederom op ons gemakje richting Rimbula. We hadden zin in koffie en wat te kauwen. Die wandeling vergde wel ff want het was mega mega druk in het park en tja met de nieuwste aanwinsten, 2 bonte vari’s, duurde dat extra lang. Mijn hoofd stond toen al weer wat rechter en de drukte deerde me totaal niet. (lekker joh, nog steeds een nieuwe ervaring waar ik blij van wordt telkens). Eenmaal op het terras gezeten met happies en snappies voor onze neuzen voelde ik mijn foon trillen. Ik graaide hem uit mijn en tas en na het openen ervan zag ik een gemiste oproep van Jan. De schrik sloeg me acuut om het hart, Jan is de zoon van mijn maandagmeneer. Ik belde uiteraard gelijk terug en toen hoorde ik dat hij weer gevallen was, men stond te wachten op de ambulance om hem naar het ziekenhuis te brengen. Zo op het eerste oog niets gebroken, was de boodschap, ik hoede me niet te haasten. ehhhhhhh
We hobbelden naar buiten, rookten een sigaretje en gingen terug naar binnen. Ik wilde niet halsoverkop de auto in want autorijden is één maar veiligheid is twee toch?! Toch was ik er niet gerust op en al snel besloot ik toch maar richting het ziekenhuis te rijden. Daar was ik gelukkig vrij snel, toch wel handig zo’n plankie in de auto die omlaag kan. Op de spoedeisende hulp lag meneer in een bed, behoorlijk bleek en ietwat warrig. Het hele verhaal werd meermalen uit de doeken gedaan maar er zaten gaten en hiaten in die niet op te vullen leken. Vele vele uren later kregen we van de dienstdoende arts te horen dat er een revalidatieplek vrij was in het bejaarden- & verzorg- & verpleegtehuis dat zich achter het ziekenhuis bevindt. De beste in onze stad weet ik uit ervaring dus ik was daar wel heel erg blij mee. We regelden de rolstoel en even later liepen we het ziekenhuis uit…

Onze brokkenpiloot afgelopen zomer: H I E R   … waarmee hij landelijke bekendheid verkreeg via Hart van Nederland, Jinek etc…

 

 

Na een wandeling van zo’n 10 minuten, in de zon door het bos, staken we de weg over om het andere gebouw in te gaan. Gelijk werden we opgevangen door de dienstdoende arts en 2 verpleegkundigen die ons acuut herkenden van de vorige keren dat hij daar maandenlang verbleef. De 1e keer toen hij bij een val een heup brak en de 2e keer toen hij bij een val zijn rechterbovenbeen verbrijzelde. Voorlopig is hij onder de pannen en afhankelijk van hoe het de komende tijd gaat, welke (als al) verbeteringen er op zullen treden en we op basis daarvan kunnen besluiten of hij wel of niet in staat zal zijn terug naar zijn appartement te gaan of toch beter opgeborgen zal zijn in een verzorgingstehuis tot hij uit tijd zal gaan. Op dit moment is er weinig van te zeggen, we moeten het afwachten… tijd zal het leren….

Tjonge tjonge, stilstaan of hollen… voor mijn gevoel bestaat het eerste al een hele tijd niet meer… BAH!!!!!!!!!