“Nieuwe” Passie

“Wat je ook kwijtraakt… er komt altijd iets voor terug” zei iemand me ooit…Ik herinner me niet meer wie het zei, noch wanneer dat gezegd werd maar dat doet er ook niet toe. Wat feit is, is dat het klopt.

Was ‘vroeger’ dansen, zingen en musiceren tezamen mijn enige en grootste passie… moest ik dat allemaal opgeven doordat zowel mijn lichaam als mijn geest daar meer en meer tegen in de weerstand gingen en het op zeker moment gewoonweg niet meer kon.

Wat daarop volgde was fotografie en het verzamelen van varkentjes, samen met mijn vader sjouwde ik elke zaterdag alle rommelmarkten in de regio af, ‘eeuwen’ geleden alweer. Die varkentjes verdwenen al heel snel toen ik via via te horen kreeg dat er iemand was die mijn hele collecte wel wilde overnemen, ik kreeg er een mooi bedrag voor, en een groot deel van de woonkamer kwam weer vrij.

Fotografie bleef, al deed ik er erg weinig mee door tijdgebrek. Ik werkte fulltime, had een gezin en had een hele kapstop vol met petten van diverse taken in het vrijwilligers- & kerkenwerk.

Tussendoor kwam Jeans opdagen en ik was ‘hooked, lined and sinker’ vanaf de allereerste voorstelling in februari 1997. Ik was voordien al groot fan van Deep River Quartet en musicals… er was een nieuwe verzameling gestart, alles dat met het thema muziek te maken had. Ik had op zeker moment een soort van letterbak van vloer tot plafond van 9 meter lang, die manlief in elkaar geknutseld had nadat ik het ontworpen had. Mega veel werk om te maken maar naderhand ook om schoon te houden. Die hele verzameling is, weliswaar in delen, weer verkocht een jaar of 5 terug. Ik kreeg het steeds benauwder van de volle woonkamer en wilde ruimte scheppen, die ruimte is er nog steeds en hou ik ook zorgvuldig in stand, zij het dan iets minder ruim dan toen omdat ik nu mijn eigen dierentuin aan het samen stellen ben.
Met het toenemen van ziektebeelden en de bijbehorende beperkingen kwam ik steeds minder huis uit, gaf mijn vrijwilligers- & kerkenwerk op. Stopte met werken en mijn sociale kring werd nog kleiner dan dat het voorheen al was. Soort van “geen andere keus hebben en tevreden zijn met wat kan en niet zeuren/treuren over wat niet meer kan”.

Eind 2016 kwam er een kentering die ik echt compleet voor onmogelijk had gehouden. Ik geloofde het in 1e instantie ook niet en ging onverdroten door om telkens uitermate teleurgesteld thuis te komen van een Jeans-voorstelling. Toen ik me realiseerde dat ik geld over de balk gooide, toenemend in hoogte omdat de theaters steeds duurder werden door veranderende belastingwetgeving etc, sloeg ik mezelf voor mijn hoofd, was ik daar nog langer gek? Het beviel me totaal niet meer dus waarom er nog geld en energie aan verspillen?!

Het enige dat overbleef was fotografie en daar kreeg ik ‘ineens’ veel meer tijd en ruimte voor, zeker nadat ik in vorig jaar juni een soort van wedergeboorte ervoer.

Ik heb nu zeeën van tijd en ik krijg er leuke, heel erg leuke, invullingen bij. Ik kan weer lezen… dat is 1… ik geniet weer van boeken verslinden en net als ‘eeuwen’ geleden (voordat ik in mijn hoofd ziek werd) lees ik weer op een razend tempo en kost 1 boek me gemiddeld 1 tot 1,5 dag.
Daar is nog iets bij gekomen… iets dat mij veel meer plezier verschaft dan ik op voorhand gedacht / verwacht had.
Alweer een paar jaar geleden, toen Wildlands open ging en ik foto’s van de Gentle Giants op mijn blog plaatste… kreeg ik mail van een Duitse dame uit Berlijn die mijn foto’s op het internet tegen gekomen was en mij vroeg of zij die mocht gebruiken op haar WEBSITE Natuurlijk mag dat, ik ben geen miep die zeurt over rechten etc, integendeel, het vervulde me met trots dat iemand mijn foto’s goed genoeg vond om ze te hergebruiken.
We hielden contact en er ontstond een leuke vriendschap uit.
Afgelopen voorjaar besloten Daphne en ik weer een aantal dagen ervan tussen te gaan, over een locatie hoefden we niet na te denken want ik wilde natuurlijk wat graag terug naar Berlijn omdat dat de mogelijkheid zou bieden die Duitse dame te ontmoeten. Daphne vond dat een prima plan en Petra was helemaal blij toen ik haar dat voorstelde. Eenmaal in Berlijn, samen aan een tafeltje met wat lekkers tussen ons in, bleek de klik die er online al was zich te verstevigen. Bizar hoe het zo met iemand gelijk al kan klikken, maar oke, er gebeuren wel vaker wonderbaarlijke dingen dus ik vroeg me verder niks af, verwonderde noch verbaasde me erover, was (en ben nog steeds) er alleen maar blij mee. Tijdens dat samenzijn bleek al heel snel dat zij door allerlei oorzaken te weinig tijd heeft om haar tijd super actueel te houden. Ik zei haar, dat er diverse mogelijkheden waren om iemand in te schakelen om haar te helpen. Ik wist toen al dat zij, net als ik overigens, ‘vertrouwen’ wel een dingetje vind. Ik legde haar uit dat zij, iemand die zij wel durfde te vertrouwen, slechts beperkte rechten kon geven zodat het voortbestaan van haar website niet in het geding kon komen. Simpelweg mijn kennis met haar delen. Zij vatte dat echter anders op, zij dacht dat ik mezelf aanbood. Grappige taalverwarring, mijn Duits is goed maar toch anders dan wanneer ik van Duitse oorsprong zou zijn geweest. Uiteindelijk zei ik dat ik alle tijd had en haar met alle liefde zou helpen maar dat ik er niet vanuit wilde gaan dat zij mij zou vertrouwen want heej, we kennen elkaars immers nog maar een uurtje face2face?! Haar enthousiasme ging met haar aan de haal en dus vroeg ik haar er rustig over te na te denken en als ze dan helemaal zeker zou weten dat ze mij haar wel wilde laten helpen dat ze me dan maar moest mailen/bellen oid. Dat deed ze dan ook een week ongeveer nadat Daphne en ik weer thuis waren.

Altijd al ben ik gek op dieren geweest. De “Big Five” uiteraard hoog op mijn favolijst maar helemaal bovenaan staan altijd de gevederde vrienden, met name Pauwen en Kroon-Kraanvogels. Olifanten zijn deel van de Grote Vijf maar niet echt mijn top-favoriete dieren, al hoe idolaat ik ook over hen kan zijn. Inmiddels merk ik wel een verandering… want mijn nieuwsgierigheid groeit en gaandeweg ontdek ik zoveel over deze schitterende dieren.
Ik weet dat Petra niet alleen graag actuele info wil over elke olifant op onze planeet die in een dierentuin woont maar natuurlijk ook foto’s. Daarnaast is ze altijd op zoek naar afstammelingsinfo, zo uitgebreid mogelijk. Ook is ze heel consciëntieus als het gaat om privacy etc. Zij zal niet een foto plaatsen zonder toestemming van de maker ervan.
Wij speuren het internet af naar foto’s, proberen dan de eigenaar te achterhalen. Ook schrijven we dierentuinen aan. Mijn Engels is beduidend beter dan het hare, zij heeft een rekenhoofd en ik een taalhoofd, en zo vullen we elkaar aan en dus ook haar website. Ik heb inmiddels Instagram opgestart, Flicr en ben weer actief op FB om op alle mogelijke manieren maar contacten te leggen met olifantenliefhebbers, -fotografen, -verzorgers, etc etc. Er is de afgelopen weken al het een en ander binnengekomen en dat maakt ons blij en motiveert en stimuleert ook om door te gaan natuurlijk.

Een ander luikje in mijn hoofd ging ook open, vol met vraagtekens… over ‘mijn’ eigen park. Nu is dat natuurlijk Wildlands, maar voorheen was dat Het Noorder Dierenpark. Het ‘oude’ park heeft op het gebied van olifanten enkele records op haar naam staan. Grootste kudde, grootste bull, gemengde kudde, grootste aantal babies etc etc. Maar… hoe zat het nou precies en wanneer en hoe is het begonnen?
Jullie weten wel dat ik al 2 pagina’s aan mijn blog gekoppeld had die over olifanten gaan. De ene benoemt de olifanten die in Wildlands staan en de andere de olifanten die in Nederlandse dierentuinen staan.

Sinds gisteren is er een 3e pagina aan toegevoegd. KIJK MAAR EENS HIER, deze gaat over de geschiedenis van het ‘oude’ park. Het is moeilijk info te vinden en helaas hebben degenen die ik reeds aanschreef niet gereageerd maar dat boeit verder niet. Ik ga gewoon door en pas die pagina aan zodra er iets ‘fout’ vermeld staat of aangevuld dient te worden.

Hoe dan ook… olifanten nemen een groeiende plaats in mijn hoofd in… en ik verveel me niet want ik besteed veel tijd aan het zoeken naar  – vinden – vergaren – op waarheid controleren en bevestigen,  van info. De fotootjes van vroeger zijn helaas klein maar onder het mom van ‘beter iets dan niets’ ben ik hier toch wel heel erg blij mee. En elke keer dat ik iets vind groeit mijn enthousiasme ook.

Dus… kijk ik uit naar onze verhuizing wanneer die ook maar plaats moge gaan vinden… dus blijf ik foto’s maken… dus blijf ik genieten van alle capriolen die dat grote grut voor mijn ogen uithaalt… dus blijf ik zoeken want het meer is immers nooit vol glimlach.

Wellicht ten overvloede maar ik zeg het toch maar… mocht jij informatie hebben, tekst en/of foto’s van olifanten… maakt niet uit van welke dierentuin… je maakt mij (En Petra zeker!!) er heel erg blij mee. AnneMarie ging jullie al voor… een foto van haar is zelfs tot Profiel-Foto verkozen en nee dat heb ik niet bepaald grijns … staat HIER.

Ziezo… niet langer gekletst, ik moet aan het werk 😉

6 thoughts on ““Nieuwe” Passie

  1. fietszwerver says:

    ha die Melody
    ben blij dat het je na alle rottigheid , weer fijn door het leven gaat
    je hebt een paar prachtige hobby’s over gehouden
    en maakt velen er mee blij
    fijne middag groet

    Beantwoorden
    1. Melody says:

      Ha die Karel

      Jij niet alleen grijnsssss
      Ja toch… wat is er leuker dan anderen blij maken?

      Dank je wel, net weer thuis van noodzakelijke zaken met mijn maandagmeneer, nu in de ruststand, morgen nieuwe dag nieuwe kansen .

      Beantwoorden
  2. rietepietz says:

    Nou nou, druk druk druk dus! Maar oke, helemaal in jouw straatje dus helemaal leuk voor je. Aan mij heb je niets, ik kom nooit in dierentuinen en zoek nooit op het internet. Maar het komt vast helemaal goed.

    Beantwoorden
    1. Melody says:

      Ja joh maar zo leuk.

      Nouhou dat moet je niet zeggen…. google gooit de boel deels op een grote hoop…gisterenavond bij het zoeken naar info over oud emmen, kwam ik een foto tegen van jouw dochter met jouw lief in de rolstoel ervoor bij de olifanten in blijdorp…

      tuulk. altijd toch, opgeven is geen optie he

      Beantwoorden
  3. AnneMarie says:

    Super dat je weer een nieuwe passie aan hebt weten te boren. Ik snap het ook heel goed van deze passie.
    Er is niets fijner dan ergens met hart en ziel voor te gaan.
    Ben wel een beetje vereerd dat mijn foto tot profiel-foto is gekozen.
    Of er meer gaan volgen weet ik niet. Het zijn wel fotogenieke dieren dus wie weet.

    Beantwoorden
    1. Melody says:

      😉 Ja he… passie voor dieren had ik natuurlijk altijd al… op diverse manieren ook uitgeleefd… dit is een volgende stap 😉 En ja jij snapt dat wel… fijn!!

      Haha ja dat weet ik… ik ken je een beetje inmiddels… Kijk maar, je weet immers nooit wat je wanneer voor je lens krijgt en hoe de foto dan uitvalt… zolang er geen afscheidingen / mensen opstaan is Petra er altijd blij mee… en ja de heel mooie foto’s maakt zij dan tot profielfoto, daar heb ik geen invloed op.

      Beantwoorden

Voel je vrij je ♥ te luchten...

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.

%d bloggers liken dit: