Schrijverij

Mwèèhèhè

Donderdag 10 oktober 2019… Ik zit op de bank, zoals zo vaak, en toch totaal anders als voorheen en voorheen is voorgoed verleden tijd. “Watskebeurt?” Is een vraag waarop jullie het antwoord ondertussen al kennen want het vuurtje dat ik aanwakkerde breidde zich rap uit dankzij een aantal heel lieve mensen.
Dus wil ik , voor ik verder ga met dit blogbericht, eerste iedereen bedanken die op welke wijze dan ook heeft meegewerkt aan het ‘hart onder de riem steken bij Mel’. Al jullie berichten die mij bereikten hebben me enorm goed gedaan!! (daarom plaats ik dit bericht dus ook in de catergorie “dankbaarheid” ipv de categorie die ik normaal zou kiezen want “dankbaarheid” is in alle opzichten volop van toepassing!!!)

Hoe het (onbekend en ongepland) begon… Zoals bekend roken man en ik en dus is het met enige regelmaat zaak dat onze woonkamer een nieuw verfjasje krijgt. Aangezien man toch best nog wel veel problemen heeft met zijn knieën werd er enige tijd geleden met Herman en Daniëlle afgesproken dat ik hen op een ochtend op tijd zou ophalen, dat Herman dan hier de boel zou verven, en Daniëlle en ik het bos in zouden om op jacht naar paddenstoelen te gaan. Wij zouden ons dan met de camera’s prima vermaken en de heren niet voor de voeten lopen. So far so good. Ik haalde het duo rond 8 uur op afgelopen dinsdagmorgen en rond 9.30 vertrokken Daniëlle en ik richting het bos.

We hadden de grootste lol met dieren die we onderweg tegenkwamen. Sommigen kregen ietwat meer aandacht dan anderen maar dat mocht de pret niet drukken. Ook de paddenstoelen waren rijkelijk aanwezig dus onze camera’s konden maar wegklikken. Op een enkele vliegenzwam na dan, die mistten we dus wel. Dus besloten we een stukje met de auto te rijden naar de andere kant van het bos en daar nog een poging te doen voor vliegenzwammen. We vonden daar maar eentje!! Terwijl ik die ene dan fotografeerde bemerkte ik dat ik moe werd, niks bijzonders, gebeurt vaker, dus langzaamaan doorlopen. Het werd erger dus ik stelde voor de auto op te gaan zoeken en huiswaarts te keren.

Nog zo’n 20 meter verder ging ik me van erg moe naar extreem moe voelen, alsof ik een hyperventilatie-aanval kreeg. Nou ben ik daar bekend mee dus deed ik wat mij in het verleden geleerd was aan ademhalingsoefeningen, die mochten echter niet baten. Proberen meer stikstof dan zuurstof binnen te krijgen werkte ook niet. Ik besloot dat ik man zou bellen om ons op te komen halen want autorijden durfde ik echt niet en Daniëlle heeft geen rijbewijs. Weer een minuut later ofzo ongeveer voelde ik me als het ware uit elkaar barsten van uit elke porie van mijn lichaam gutste het zweet naar buiten. Ik keek Daniëlle aan, vroeg haar 112 te bellen want ik had zelf geen adem meer om dat ook nog te doen. Bizar, op nog een 100m vanaf het ziekenhuis, zeeg ik in elkaar op het gras en in no time was de ambu er en weer ‘even’ later stond de interventie-cardioloog in mijn arm te wroeten om naar mijn hart te gaan voor een dottering.

Wat er dan allemaal gebeurt vanaf het moment dat je je realiseert dat er écht iets zó niet oké is, tot het moment dat je in een bed ligt in een kamer alleen met niemand om je heen… tja, dat is nauwelijks uit te leggen, nog minder te bevatten en heel aangrijpend. Het vreet energie en voor iemand die zoals ik ‘erger dan een normaal mens’ gevoelig is voor prikkels is het een mega-energievreter en bijna ondoenlijke uitdaging maaaarrrrr het is me gelukt. Gelukkig trof ik het aan alle kanten met mensen die bereid waren te luisteren en alles binnen hun macht wilden doen om het aantal prikkels voor mij zoveel mogelijk te beperken.

Man, die met Herman en Daniëlle was achtergebleven bij de plek vanwaar de ambu vertrok, legde allerlei zaken in de handen van het duo en stapte ook in de ambu om te gaan naar het UMCH in Groningen. Om en nabij de 200km per uur, lichten en sirenes, sjonge sjonge. Hij zat naast de chauffeur en vond dat ritje best wel heel leuk om eens mee te maken. Klinkt natuurlijk ietwat raar maar ik snapte wel hoe hij dat bedoelde.

Mijn auto is in Emmen, het duo mag zich er mee uitleven de komende weken want ik mag toch niet autorijden. Zowel dat duo als het andere duo (Niels en Anita) deden wat ze konden om man te helpen zodat hij veel naar mij toe kon. IK werd ondertussen van het ene ziekenhuis naar het andere getransporteerd en weer enkele uren later van de ene afdeling naar de andere verplaatst en kreeg een hele rits aan personeel met namen bij de hand die ik nu niet meer weet. Op een paar mensen na die een dusdanige indruk maakten dat ik hun namen niet zal vergeten. En tja, vanaf 2 dagen terug ben ik voortaan hartpatiënt… jeetje, hartpatiënt, ikke? ja ikke!

Vanochtend kwam de cardioloog en die vertelde dat ze allemaal uiterst tevreden waren en dat er geen medische gronden meer waren om mij nog langer vast te houden want ze begrepen allemaal wel dat de omgeving waarin ik me bevond nou niet bepaald zou bijdragen aan ‘rustig’ blijven en stress is nooit goed, zeker niet voor iemand die een hartinfarct had gehad, dus mocht ik man informeren dat hij mij mocht komen halen.

Eenmaal thuis ben ik eerst maar effe lekker gaan liggen. Herman heeft de boel keurig in de nieuwe verf achtergelaten en man heeft tussendoor uiteraard ook zijn best gedaan doe boel weer in te richten maar met zere knieën en een schouder met ontstekingen loopt dat natuurlijk niet zo snel als dat hij graag had gewild. Het speet hem dus ook wel mij in een rommelig huis terug te halen, temeer ook daar hij weet dat dat voor mij een negatieve prikkel is maar op dit moment kan het me echt niet boeien, ik ben thuis en dat was wat ik wilde. De rest komt nog wel.

Man’s vakantie zou per morgenochtend afgelopen zijn maar de huisarts zei hem afgelopen maandag dat hij niet mocht werken en eerst maar eens moest zorgen dat zijn schouder genas, kortom de ziektewet in… of dat effe goed uitkomt? Ja dus. Zijn chef regelde het allemaal gelijk, zeker toen hij hoorde wat er met mij gebeurd was.

BIZAR!!! Het is écht héél bizar. Ga je hulp regelen voor schilderwerkzaamheden omdat je beiden rookt… Ga je in je eentje op en neer in het donker in de regen om een duo zonder auto op te halen.. Ga je daarna heeeeeeeel relaxed wandelen in prachtige natuur… Ga je je focussen op één van, zo niet de, je grootste hobby’s… Is het stoptober… Is sinds enkele dagen ‘Hulp bij stoppen met roken’ terug in het ziekenfondspakket… heb je nog niet zo heel lang geleden een vurig betoog geschreven… Krijg je ineens ladingen mensen over je heen die je op het hart drukken (letterlijk bijna) dat stoppen met roken toch echt wel moet nu. Ehhhhhhh?????????? Mijn antwoord was telkens: “Ik beloof niet dat ik stop want ik haat loze beloftes, ik haat het beloftes te doen waarvan ik niet weet of ik ze na kan komen… ik beloof wél dat ik mijn best zal doen..” Daar nam iedereen (gelukkig) genoegen mee want kennelijk is wel het kwartje gevallen in de medische wereld dat ‘stoppen met roken’ wel degelijk een moeilijke klus is omdat het een verslaving is ipv iets dat je alleen maar doet omdat je er plezier aan beleeft. En ja, verslaafd of niet, zei ik er telkens achteraan met een grinnik, ‘ik vind het gewoon lekker’…

Inmiddels is het eind van de middag op donderdag en terwijl man nog bezig is met het weer op orde brengen van de woonkamer zit ik op de bank en heb ik ondertussen op mijn gemak alle foto’s van dinsdag bekeken en online gezet in een album. Mijn handen jeuken want ik kan heel slecht over een rommelige woonkamer maar mijn verstand zegeviert (mede ondersteund door mans ‘boze’ stem) en ik blijf zitten en doe niks waarvoor ik omhoog / in de benen moet. Althans, ik heb wel zelf mijn tas vol meegekregen medicijnen opgeruimd en Anita was hier zopas en zij heeft mijn haren gewassen want daar heb ik niet de puf noch de stabiliteit voor op dit moment.

Schoongewassen en in schone kleding zit ik nu op de bank en besef ik dat ik heel veel geluk heb gehad (is me óók ontelbare malen ingepeperd de afgelopen 50 uren). Het infarct was van behoorlijke omvang maar door ons adequaat handelen kon de interventie-cardioloog relatief snel aan de slag en werd de ader open gepoetst en de stents geplaatst. Sinds die kleine 50 uur dus een veranderd leven die ik nu moet gaan invullen… ik heb nog niet echt een idee hoe precies maar dat zal vanzelf wel komen; heb een agenda met een rijtje medische afspraken en daarnaast zal ook het mentale nog wel het eea vragen maar komt tijd komt raad, ik probeer maar me er niet druk om te maken en het over me heen te laten komen…. tijd zal alles leren, toch?

Bovenstaande foto opent het album met mijn foto’s van afgelopen dinsdag en onderstaande foto opent het album met foto’s van Daniëlle.

Tot slot… heel veel dank nogmaals aan jullie allen voor al die lieve berichtjes en wat al niet meer zij.
Ik kom bij jullie allen langs zodra dat me lukt, nu dus ff niet, geen puf voor, maar dat nemen jullie me niet kwalijk hoop ik *Glimlacht, please please pretty pleaasse??*

Melody

❤️-elijk Welkom én voel je vrij om je ❤️ te luchten. (mag ook in: mel62ko@gmail.com)

https://melodyk.nl

90 geluchtte ❤️❤️ op “Mwèèhèhè

  1. ha die Melody
    een mooi geschreven blog , kan ook niet anders , zijn we zo van je gewend 🙂
    alleen het onderwerp werd wel ff anders , van paddenstoel naar ziekenhuis bed
    en of dat nu enkel door dat peukje komt , neem ik niet zo maar aan
    je had geluk niet in de rimboe te zijn zo ik vaak ben , ik zou zo’n ervaring dan niet redden
    jullie huisje weer netjes in de verf , kan je nu op je gemak van genieten
    niet helpen met het zware werk , man lief red dat wel in z’n eigen ritme
    goed dat je mensen hebt die zo behulpzaam zijn 🙂
    smakelijk en fijne avond groet

    1. Ha die Karel

      Dank je wel.

      Ja dat klopt wel … nee hoor, niet alleen dat peukje, integendeel. Zit in de familie, mijn vader, diens moeder, broers / zussen zijn inmiddels allemaal overleden aan hartproblemen dus tja zo gek is het niet dat het mij overkwam/overkomt

      Klopt allemaal… geluk bij een ongeluk zal ik maar zeggen dat ik deze keer niet alleen was, wat ik heel vaak wel ben

      Nee ik doe dat niet , gelukkig wil man dat ook niet , dus bonjoert me terug naar de bank

      Dank je wel, jij ook.

      1. kijk een verstandige man 🙂
        ja ik ben zo je weet ook vaak alleen onderweg , uren wandelen zonder een ander mens te zien , ik mag dat ook graag doen
        dus de kans dat ik tijdens een mooie hobby in de natuur onderuit ga , nou daar kan ik mee leven 🙂

        zit in de familie zeg je , ik nadenken pppfffttt , nee bij ons niet

        alvast een slaap wel groet

        1. 🙂

          Ja ik weet het, en dat moet ook gewoon zo blijven… ik ben ook vaak in mijn eentje onderweg en zal dat ook heus wel weer doen over enige tijd al zal dat even duren want voorlopig mag ik niet autorijden ofzo

          We gaan het wel zien, we hebben het immers niet voor het uitkiezen

          Ja bij mij dus wel, zowel mijn vader als diens moeder, en zijn broers/zussen zijn allemaal jong overleden aan hartproblemathiek alleen kreeg mijn vader er nog kanker bij ook.

          Dank je wel, is voor een deel gelukt, nu een tijdje wakker, straks weer proberen… . jij ook slapen en fijne dromen.

  2. Jeetje meis wat een verhaal
    Had al van Karel gehoord wat er was en dan schrik je toch wel even.
    Doe jij maar lekker je eigen ding en langzaamaan weer fit worden
    De eerste stap is gezet en nu mag jezelf aan de slag
    Wens je een spoedig herstel en liefs

    De foto’s kijk ik later wel want ook wij zijn de kamer aan het aanpakken.
    Groetjes

    1. Ja best wel he, ben nog behoorlijk onder de indruk hoor (mentaal dan bedoel ik)

      Doe ik ook zeker…deze waarschuwing neem ik letterlijk en figuurlijk wel ter harte

      Dank je wel ,liefs terug.

      aha oke, mooi dna, suces ! Zwaaiiiii

  3. Fijn dat je weer thuis bent Mel. En meteen alweer zo actief, alsof er niks gebeurd is. Enfin, van mij geen vermaningen want je weet alles al.
    Ik laat het (inmiddels gewijzigde) stukje op mijn welkomsttekst nog maar even staan voor laatkomers. De rest lezen ze wel bij jou.
    En mocht je af en toe in de put zitten, besef dan: dit is niet iets van Mel maar van alle hartpatiënten. Het komt goed maar eerst moet de barmhartige tijd er overheen gaan. En je verstand zal je zeggen: ik ben ok want ze laten me niet zomaar even naar huis gaan.
    Dat was het. Geniet van je herwonnen vrijheid en vandaag zelfs van een zonnetje 🙂

    1. Ja nou en of… haha ja dat lijkt zo maar een blog schrijven is voor mij iets anders dan voor jou 🙂
      Het is overigens in delen geschreven omdat ik tussendoor telkens rust pakte.

      Ja klopt, dat is me al verteld en realiseer ik me ook , gelukkig wel.

      Doe ik allemaal met een andere energie dan voorheen, je snapt wel wat ik bedoel .

  4. Mens,mens,mens, je bent eigenlijk knotsknettergek om hier een heel blog met prachtige foto’s neer te zetten.Maar ik begrijp je wel, want natuurlijk ben je mega geschrokken (net als wij allemaal ) en wil alles op een rijtje zetten. Heel fijn dat je nu al thuis bent en tja, dat roken.
    Natuurlijk kán iedereen gewoon stoppen, écht ik deed het ook maar het punt is. “je moet het zelf willen”anders lukt het niet ook niet met hulp. Als je het niet echt zelf wilt ga dan geen energie steken in het proberen, dan heb je alleen een rottijd en het levert niets op . Natuurlijk het is niet goed voor mensen en zou het zeker nu beter zijn om te stoppen, maar er zijn legio mensen die roken en kerngezond zijn op hoge leeftijd. Maar voor nu alleen maar blij dat je thuis bent welkom thuis en een dikke knuffel!XXX

    1. Haha ja klopt…. maar helemaal nutteloos en nietsdoend op de bank zitten… zonder sigaretten ook nog…. oeffff
      Bloggen mag en kan… zij het dan met pauzes …

      Ja nou en of.

      Dat klopt.. op dit moment wil ik het wel dus laat ik eht even zo… ik verwacht niks op dit moment van ‘straks’ dus wat ‘straks’ gaat opleveren ga ik ‘straks’ wel zien, ik focus me nu op het ‘nu’ en dat is genoeg voor ‘nu’.

      Ik dus ook, dank je wel, knuffeeelllll teruggg

      1. De “relatief makkelijkste “manier om te stoppen als je het w;el wilt is inderdaad als je ziek bent, domweg omdat je er dan minder naar snakt. Ik ben destijds ook gestopt na een ziekenhuisopname.
        Ja ik snap dat je het bloggen nu fijne afleiding vindt, dus leef je maar lekker uit hoor;-)

        1. Ja precies….we gaan het gewoon zien….

          🙂 JIj snapt dat natuurlijk wel 🙂 Ik ga het wel zien, doen waar ik zin in heb en enegie voor, en de rest niet… nu ff ik op de 1e plaats.

  5. Lieve, lieve Mel!
    Zo fijn dat je al thuis bent. Ik ben “blij” het hele verhaal te kunnen lezen want ik had veel vragen maar wilde Joop en jou er niet mee lastig vallen. Wat een zeldzaamheid om op 100 meter afstand van een ziekenhuis in elkaar te zakken. Zouden ze daar boven deskundig over hebben overlegd? Je hebt wel veel engeltjes om je heen gehad, dát is zeker. Ben net terug uit het ziekenhuis en dacht ik start m’n laptop op. Effe bij Mel kijken (-: en ja hoor…je (bloggers)bloed stroomt goed.
    De adviezen van Rietepietz wat betreft het roken onderschrijf ik luid en duidelijk. Mocht je bang zijn dat je niet weet waar je je handen moet laten als geen peuk kan vasthouden, koop een jojo of laat iemand een jojo kopen (-: Is mij goed bevallen.
    Ik kan niet beschrijven hoe blij ik ben dat je ongewoon weer thuis bent, want gewoon kan ik het niet noemen.
    Houd je rust in ere ♥
    Een mega dikke knuffel XXX

    1. 🙂

      Ja dat was ook wat menigeen benoemde die het verhaal hoorde… mede ook omdat het niet enkele minuten langer had moeten duren want dan was het einde oefening geweest, bizar toch?!

      Het niet-roken is momenteel totaal geen probleem… ook nog niet geweest… als het zo blijft vind ik het goed, blijft het niet zo dan zie ik dat ook wel weer en zal ik wel handelen zoals mijn gevoel mij het ingeeft…

      ‘gewoon’ is het zeker niet dus ik snap wel wat je bedoelt hoor 😉

      Doe ik zeker… dank je wel, knuffel terug <3<3<3

  6. Gelukkig ben je weer thuis.Ja het nogal wat met jou gebeurd is geweest. Gelukkig was net op tijd. Roken is boos doende ook. Maar oppassen geblazen. Rustig weer opbouwen. Herstellen moet maar voor tijd nemen. Wat erg allemaal voor jou Melody. Nogmaals heel veel beterschap. Dierenfoto’s zijn zo leuk geworden. Lieve groetjes van ons. 🌺🌺🌺🌺🌺🌺🌺🌺🌺🌺 Knuffel voor jou.

  7. Ha, je bent thuis. Dat is denk ik alleen maar goed voor je. Ik heb net de postbode in de benen geschopt. Het verhaal hierboven is knap heftig, dat allemaal verwerken is niet niks net als de draad weer oppakken. Maar met dit uitgebreide blog ben je de verwerking waarschijnlijk al begonnen. Als je nog hulp nodig hebt bij haarwassen zou ik verder thuis de boel de boel laten. Maar zo te zien staat manlief zijn mannetje, groot gelijk. Die moet vast de komende tijd wel vaker zijn eindje vasthouden. Luister naar je lijf! Beterschap en sterkte. Ik hou de postbode ook in ere de komende tijd.

    1. Ja klopt hoor. IN een ziekenhuis liggen is niet fijn, zeker niet als je extra gevoelig bent voor prikkels die daar onvermijdelijk zijn.

      Klopt… je hebt inderdaad gelijk en zo gaat het ook… Het kost allemaal tijd en die tijd zal ik er ook aan geven…

      Dank je wel hoor !!

  8. Gossie, de artsen mogen dan tevreden zijn, maar het was wél even schrikken natuurlijk. Je hebt nu een stok achter de deur om te stoppen met roken, toen ik 5 jaar geleden te horen kreeg, dat ik COPD had, ben ik na 56 jaar paffen, onmiddellijk gestopt. Doe het vooral nog een tijdje rustig Melody, beterschap hoor!

    1. Ohja absoluut… die schrik zit me nog behoorlijk in de benen hoor.

      Vooralsnog heb ik nog geen zin aan een sigaret gehad dus ik ga het wel zien hoe het gaat lopen… ik hoop dat het me lukt zonder al teveel moeite eraf te blijven… en zo niet, dan schakel ik wel hulp in.

      dank je wel, ga ik doen hoor.

  9. Was me dat schrikken, maar dat zal voor jou en jouw omgeving nog erger geweest zijn. Ik wens je het allerbeste, je bent wijs genoeg om te weten wat dat is Mel. Ondertussen zend ik je een ondersteunende groet, Viviane

  10. Wichie wichie…. hou nog eens op met roken! O nee! Dat heb je vermoed ik sinds zeer kort al gedaan. Gut meisje, ik schrok van je bericht. Goed dat jullie zo adequaat gehandeld hebben! En gelukkig dat het zo goed is afgelopen! Kalm aan de komende dagen, maar dat had je al begrepen. Ik denk aan je!

    1. MIjn laatste sgigaret was dinsdag rond de klok van 11.. dus tja… nog geen zin gehad daarna, ik kan alleen maar hopen dat dat zo blijft.

      Inderdaad heel veel geluk gehad.

      Ga ik uiteraard zeker weten doen. dank je wel , lief van je !

  11. Lekker weer thuis waar je kunt ontspannen in een cocon van vertrouwdheid. Houden de honden en katten je gezelschap op die bank, meis?
    Zoals hier al eerder gezegd: je hebt machtige en zorgzame beschermengelen, in zichtbare en onzichtbare vorm.
    Een zorgzame knuffel, rust goed uit en neem pauzes. Je lijf en je hele wezen moeten bijkomen van deze ingrijpende gebeurtenis.
    Oh en trouwens, je foto’s zijn weer prachtig! 😉
    x

    1. Zo is het helemaal.. .en mjin eigen bed natuurlijk ook 😉

      Jah dat ben ik me wel bewust geworden!!

      Dank je wel, komt goed, ik neem alle tijd die nodig is.

      🙂 Dank je wel, ben er zelf ook wel tevreden over al hebben ze wel een bijsmaak inmiddels

      XXX

        1. Klopt ja…

          Maar daarentegen zijn het nu ook beelden (deze morgen bedoel ik) die mij het verschl vertellen in mijn energieniveau… zo beroerd als ik me voelde bij de laatste paddenstoelen in de serie… tegenover het kiplekker voelen nu.

  12. Melody, Melody, wat liet je ons schrikken. Het is niet niks als ik dit hier allemaal lees. Ik vind het ongelofelijk dat je dit al allemaal weet neer te pennen. Rust nu maar veel. Maak je geen zorgen ook, voorlopig mag je even niets moeten.
    Draag goed zorg voor jezelf.
    Ik duim voor een voorspoedig herstel.
    Dikke knuffel en zoen 😘

    1. 😛 Ja best wel, begrijp ik nu meer en meer maar ja dat was niet een keuze noch plan zoals je zult begrijpen 😛

      Ik probeer me nu inderdaad volledig te focussen op wat ik ‘wil’ en dus ‘doe’ en ‘laat’
      het “moeten” is nu heel vet doorgestreept

      ga ik doen hoor, knuffel xxx terug, dank je wel.

  13. Gelukkig kun je het nog na vertellen en ja je wereld is ineens gekrompen en je gemak houden is best moeilijk.
    Lieve groetjes van de schipper en matroos.❤❤❤❤

    1. Ja nou zo is het maar net.

      Dat hoef ik jou niet uit te leggen inderdaad, dat is ook deel van het proces nu in de gewenning… maar zal wel goed komen, heb goede remmen om me heen 😉

      Dank je wel hoor, erg lief!! ❤❤

  14. Tegen beter weten in kom ik op je blog kijken, en waarom verbaast het mij niet dat je alweer aan het bloggen bent. Wat fijn dat je weer thuis bent, maar lieve lieve Koba…het was niet niets. Je denkt aan iedereen, doe dat ook aan jezelf. Je bent te veel waard.
    Welkom thuis,
    Dikke dikke knuffel.

  15. Lieve Melody

    Wat heb je ons laten schrikken! Maar er is ook veel om dankbaar voor te zijn. Je hebt een engeltje op je schouder. En toeval bestaat niet. 100 meter van het ziekenhuis.
    Ik las het bericht bij Karel. Ook van Kakel en Marion.
    Er is al veel gezegd. Er zijn zoveel mensen die aan je denken.En ook aan Joop en ‘de jeugd’, zoals jij altijd zegt. Ik wens je heel veel sterkte en beterschap. Doe kalm aan. Maar lief dat je ons laat weten wat er gebeurd is.

    Liefs en een dikke kusssss…. Joanne

    1. Ja dat geloof ik gelijk wel, schrok me zelf ook 10tandjes

      Absoluut en dat ben ik ook hoor.

      KLopt allemaal… is hartverwarmend al die aandacht!

      Dank je wel, komt goed.

      Knuffeeellxxxx

  16. Kom alleen even goede morgen wensen, hoop dat je lekker hebt kunnen slapen maar in ieder geval is in je eigen bed wakker liggen nog altijd minder erg dan in een ziekenhuisbed. Ik denk aan je. XXX

    1. 🙂 Heeej halloeooeoeoe oookkk goedeeeeeemorgennnnn

      Ja ondanks veelvuldig wakker worden heb ik toch lekker geslapen en ik voel me kiplekker op dit moment, bizar he.

      Dat is hartstikke lief, dank je wel, xxx

  17. Las bij Joanne wat er was gebeurt en even dacht ik dat je overleden was, maar gelukkig had je een beschermengel die goed zijn best deed. 100 meter van een ziekenhuis vandaan! Pfffff…

    Fijn te lezen dat je naar huis mocht en dat doen ze niet als het echt niet kan. In je eigen omgeving weer opknappen en realiseren dat je door het oog van de naald bent gekropen. Sterke en ook voor je man.

    1. Dat had zomaar gekund, als de ambu een paar minuten later bij mij was geweest (of wij een paar minuten later dan gedaan 112 gebeld hadden) was dat inderdaad het geval geweest. Het was mede deel van het geluk dat ik in elkaar zakte achter het ziekenhuis dus de ambu kon in de 1e versnelling van het terrein af om bij mij te komen.

      Dat klopt, het gaat prima, lichamelijk dan bedoel ik. Mentaal was het een enorme dreun en al is dat normaal, in mijn geval hebben ze mede daarom besloten mij vroeger naar huis te laten gaan, ook omdat we dichtbij het ziekenhuis wonen. Jah klopt helemaal!!

      Dank je wel hoor, komt helemaal goed.

    1. 🙂 SNap ik wel hoor, maar ik ben er nog !

      Ja hoor, ik voel me kiplekker …. al moet ik nog een lange weg van herstel gaan natuurlijk.. nee dat denk ik ook niet.

  18. Als een donderslag bij heldere hemel… Plato melde zich op mijn blog en zo ontdekte ik wat er gebeurd is.
    Ik wens je van harte (!) beterschap!
    In mijn familie ken ik niemand met hart- of longklachten, maar ik ben gestopt met roken toen ik met een klaplong in het ziekenhuis belande, en merkte hoeveel pijn het deed als ik probeerde door te ademen. Dat was voor mij voldoende motivatie; ik weet hoe moeilijk stoppen kan zijn – ik heb ‘s morgens voordat ik naar het ziekenhuis ging op de rand van mijn bed mijn laatste sigaret gerookt. Dertig jaar later kreeg ik een longontsteking, en de longarts liet me op de scan zien wat het roken.van 30 jaar daarvoor met mijn longen had gedaan. Twee jaar geleden overleed een schoonzus, die niet kon stoppen.
    Doe rustig aan, en vraag je af wie sterker is: jij of de hebzuchtige werkelijke saboteurs van je gezondheid – de tabaksindustrie, die keihard is blijven liegen over de gevolgen, en wetenschap hebben misbruikt om hun handel nóg verslavender te maken…
    Sterkte, en nogmaals: ik wens je spoedige beterschap!

    1. Ja zo iets ja, zo ervoer ik het ook hoor…

      Ik ga het proberen… en zie wel wat of me lukt of niet, gelukkig is er nu hulp volop verkrijgbaar maar wie weet ben ik uiteindelijk toch de sterkste en lukt het me zonder die hulp in te hoeven schakelen…

      Dank je wel.

      1. Let op: hulp is er om te helpen. Je moet het echt zelf doen, want de hulp is niet sterk genoeg om het voor jou te doen;)

    1. 🙂 dat is lief, dank je wel.

      Grapjas… dat wordt ‘m voorlopig nog lang niet, a mag ik voorlopig niet autorijden en b heb ik een bloedhekel tegenwoordig aan afstanden rijden, en in mijn eentje doe ik dat ook al een paar jaar niet meer.

  19. Jemig, ik schrik me wezenloos, lees net bij Dwarsbongel dat je een hartinfarct hebt gehad. Ik doe momenteel eigenlijk niets meer op mijn lapje, alleen het zwijmelen kijk en luister ik elke week, dus, vandaar zo laat: meis, ik wens je heel veel sterkte en rust toe de komende tijd, al zal de rust je waarschijnlijk niet altijd bevallen. Kop op, je redt het wel/

    1. Hoioi
      Ja dat geloof ik wel, dat een reactie die iedereen met je deelt, ik ook 🙂

      IK heb wel een zware rem he, naast me op de bank enzo, en als hij het niet redt haalt ie Anita er wel bij 🙂

      Dank je wel hoor, komt vast helemaal goed.

  20. Hoi Melody, das schrikken! Wens je een goed en voorspoedig herstel. Gelukkig mocht je snel naar huis, altijd beter om daar te revalideren dan in het ziekenhuis.
    Heel veel beterschap!
    Ik doe weliswaar niets meer met mijn blog, maar lurk zo nu en dan nog bij bekenden uit de tijd van de Thursday Challenge.
    Zo “hoorde” ik van jouw ziek-zijn!
    Groet,
    MarjaK

    1. Hallo Marja

      Dat klopt inderdaad!!

      Dank je wel, komt wel goed, al zal dat wel ff duren nog…

      Fijn dat je dan toch even langskwam met je lieve wensen. Hoop dat het je verder goed gaat!

  21. Goede avond Melody, ik ben hier via Kakeltje’s blog terecht gekomen. Je hebt inderdaad mazzel gehad dat alles zo goed is afgelopen dat had heel wat minder kunnen zijn. En stoppen met roken is best te doen hoor zelf heb ik dertig jaar gerookt, van mijn achttiende tot mijn achtenveertigste . Toen ben ik op een dag in maart gewoon gestopt, expres niet met nieuwjaar of met een verjaardag, dan is het minder beladen voor mijn gevoel. De rest van mijn pakje weggegooid en gewoon nooit meer een sigaret opgestoken. Ik heb destijds wel dat boek van Carr gelezen maar als je vastberaden bent, lukt het jou zeker ook. Ik rookte niet heel veel voor mijn idee dan, met een pakje (25 stuks) deed ik twee dagen. Nu ben ik inmiddels zeventig en voel geen enkele behoefte om ooit weer een sigaret op te steken.
    Kortom succes ermee, mocht het niet in één keer lukken, dan gewoon weer opnieuw proberen, en een logje maken om afleiding te zoeken.

    1. Hallo Haba… ik ken je naam via Kakel inderdaad 😉

      EN ja ik heb heel veel geluk gehad, een paar minuten later en alles wat zinloos geweest.

      Op dit moment *zaterdagnacht 01.18 uur) heb ik inmiddels 4,5 dag niet gerookt en ik mis het niet, heb ook nog geen enkel spoor van verlangen gevoeld… raar maar waar want dat hield ik voor onmogelijk. Zo zie je maar hoe snel iets kan veranderen.

      Ik probeer me nu nergens druk om te maken… en vooral dat te doen wat mijn lichaam vraagt…

    1. Hallo Djaktief.

      Ja nou en of!!

      Dank je wel.

      Absoluut niet nee… maar ik heb geen andere keus, en ‘gelukkig’ beschik ik over zo weinig energie dat ik niet eens eigenwijs kan zijn al zou ik willen.

      1. Misschien maar goed dan even. Van schrik vergat ik me voor te stellen. Dorothé is de naam. Ik lees wel altijd de naam Melody naam bij anderen ivm uitdagingen die jij geïnitieerd hebt maar las je blog nog nooit ☺️

        1. Ja dat zei hier ook al een aantal mensen 😉

          Dat geeft helemaal niks hoor, ik wist wel dat Djaktief & Dorothé de beide namen van één blogger waren maar omdat jij het zelf niet noemde in je reactie reageerde ik dus met je ene naam terug ipv de andere 😉

          Ook dat geeft uiteraard helemaal niks… je kunt onmogelijk iedereen volgen zelfs als zou je willen 😉

  22. Lieve Mel, een zeer ingrijpende gebeurtenis zeg.
    Goed dat je het zo uitgebreid omschrijft, niet voor ons, maar voor jezelf.
    Je schrijft het goed, niet alleen lichamelijk doet het iets met je maar zeker ook mentaal, het zou zomaar kunnen dat pas na het revalideren je daar last van gaat krijgen …… hoort er allemaal bij…… spreek uit ervaring (dan geen hartinfarct, maar wel een hele heftige lichamelijke gebeurtenis)
    Luister goed naar je lijf en probeer het niet sneller hersteld te krijgen.
    Ik ben blij dat je gewoon nog zelf je verhaal hier kunt doen.
    Je bent een sterke vrouw, en dit gaat je ook lukken.

    1. Ja nou en of…. inmiddels 6 dagen verder ben ik nog steeds verbijsterd en kan het nog niet allemaal bevatten

      Mijn lijf heeft me al vaker in de steek gelaten, en niet zo’n klein beetje ook, dus ik ben in die zin behoorlijk wat gewend… het verschil zit ‘m in de tijd… (daar kom ik nog wel op terug in mijn volgende blogpost)

      Ik doe niets anders dan luisteren naar mijn lijf en het gehoorzamen, voor iets anders heb ik fysiek noch mentaal de energie.

      Daar ben ik ook blij om… en ja dat denk ik ook wel….

  23. Héél veel beterschap Melody, en tja, hóe moeilijk het ook is…. als je zo’n ferme tik heb hebt gekregen denk ik dat het wel een stok achter de deur is om te stoppen, een van de betere dingen die ik gedaan heb ik mijn leven, dussssss, als ik het kan 🙂 kan jij het ook…. peeenuts fijn dat je een blog maakte,
    heel veel beterschap gewenst

    1. Dank je wel Lieve Dien, ook voor je prachtige en ♥-verwarmende post!

      Ja dat kan een stok zijn maar die is hier niet nodig, noch bij mij noch bij mijn (v)echtgenoot … bijzondere ervaring overigens

      Haha ja …. we gaan het zien… zolang het geen stresspunt wordt is er niks aan de hand. dank je wel xx

  24. Jeeee…. Melody… ben ik even min of meer offline…lees ik dit….
    Wat een schrik voor je. En wat een adequaat handelen.
    Ik hoop dat je herstellende bent. En vooral ook de tijd neemt om alles te verwerken.

  25. Het leven gaat gewoon door 😉 on- & offline…

    Ja schrikken was het zeker maar dat zal bij andere mensen niet anders zijn toch

    Ja hoor, langzaam aan, het ene moment up en het andere down, hoort er allemaal bij, het gaat erg goed binnen de omstandigheden dus ik klaag niet 😉

  26. Jeetje, zeg, dat is schrikken! En dan op een moment dat je het totaal niet zou verwachten, maar zo gaat het vaker in het leven… ik wens je heel veel sterkte de komende tijd. lekker uitrusten en alles laten bezinken.

Voel je vrij je ♥ te luchten...

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.

Back To Top
%d bloggers liken dit: