Thema Heldenreis – Schrijfveren van 13 april 2017

Toeval bestaat niet, roep ik altijd al, vandaag kreeg ik weer eens voor de zoveelste tigste keer het bewijs onder ogen toen ik de pagina van Heldenreis ~ Schrijfveren opende om te kijken naar wat het thema voor vandaag zou zijn… Een toepasselijker woord had er niet kunnen staan!

Nadat ik ruim een jaar geleden nu besloot dat het ‘zo niet langer kon’  en me weer eens op een nieuwe weg begaf om stabieler in het leven te kunnen staan kwam ik in aanraking met ‘Mindfulness’. Wonder boven wonder, verbijsterend, overweldigend en welke superlatieven ook meer, werkte het heel goed. Ik leerde de oefeningen, bracht ze in praktijk en gaandeweg kon ik veel dingen die ik al jaren niet meer gedurfd had toch weer doen, zij het dan binnen bepaalde kaders, die ik dan weer gaandeweg kon verbreden.  Begon met het afbouwen van de medicaties die jarenlang een soort van basis-stabiliteit moesten creëeren én in stand houden. Met vallen en opstaan lukte dat en een half jaar later gleed de ‘ laatste’ langs mijn huig en dat nog wel in de maand voor de meest afschuwelijke en moeilijkste maand die ik jaarlijks moet zien door te komen.

Inmiddels weer een half jaar verder kijk ik terug en zie ik dat ik best veel winst heb geboekt maar ook dat ik nog een lange weg moet gaan, het eindpunt van die weg is onzichtbaar, of ik het ooit zal halen is en blijft vooralsnog de vraag. Met mijn verstand is niets mis. In mijn verstandelijke wereld weet ik hoe het zit, weet ik wat er nodig is om te overleven en weet ik zoveel meer. Mijn emotionele wereld daarentegen is nog steeds een ramp, zij het dan iets kleiner dan een jaar terug en daarvoor, al zegt die winst helemaal geen ene flutfluit op de momenten waarop ik oorlog voer met al die persoonlijkheden in mij en de wereld om me heen.

Al die monsters in mij vormen samen een monstrueus obstakel en belemmeren me constant, 24 uur per dag. Het lukt mijn wilskracht ze te negeren maar helaas bij lange na niet voor de volle 100%, oké, oké, ik neem ook genoegen met 75% maar zelfs dat haal ik vaak niet. Met mijn verstand weet ik dat het komt door chronisch slaaptekort, het monster dat daaruit voortkomt neem dan de regie en haalt andere ellende naar boven met alle gevolgen van dien. Zoals vandaag… het rubbertje van de tranenkraan is overduidelijk lek. De zon die ervoor zorgde dat ik vanmorgen in de auto mijn zonnebril moest opzetten verstopte mijn wallen onder de natte en wanhoop uitstralende ogen, een aanblik in de spiegel waarop ik uiteraard niet zat te wachten. Zeker niet degene die vanochtend op mijn agenda stond voor het ‘ werk’ dat ik dan moet verrichten. Mijn ogen en gezicht afwendend, zoveel mogelijk toneelspelend dat ik mijn vrolijke zelf als altijd ben, sloeg ik me door de uren heen maar nog geen minuut in de auto op weg naar huis ging de kraan weer lekken. Eenmaal thuis barstte het zo mogelijk nog meer los en kreeg manlief een berg zwelgen over zich heen, die luistert dan alleen maar en laat me razen, hij weet dat dat het enige is dat hij kan doen.

Hoezo mindfulness? Ik kan nog zoveel willen, nog zoveel gedachten bewust oproepen en onderdrukken, mijn emoties proberen te reguleren n wat al niet meer zij… dat gaat allemaal niet als je voorbij de grens van normale vermoeidheid bent. De waaromvragen, retorisch als ze zijn, dienen zich toch wel aan, wat moet ik ermee? Wat kan ik ermee? Niets, helemaal niets. Dit zijn de momenten dat ik hartgrondig het hele leven vervloek, terwijl ik een intens gemeend excuus naar boven prevel. Dat ik meer nog die machine die mij op de wereld zette intenser vervloek omdat zij mij heeft laten komen ipv abortus te plegen. Ik heb niet om leven gevraagd. Het leven is monstrueus. PUNT!!