Hoe snel een planning omgegooid kan worden weet ik natuurlijk wel maar kennelijk vond de voorzienigheid dat het weer eens tijd werd dat ik dat zou ervaren… Kom ik vanochtend in de straat van mijn maandagmeneer zie ik dat bij hem alle lichten op zijn… oeps, nee he, wat nu weer… gespannen betreed ik zijn huis en vind hem in een stoel in een rare houding, half zittend, half liggend.
Na veel 5-en en 6-en heb ik begrepen wat er gebeurd is.
Ik bel de huisarts, vervolgens de spoedeisende hulp en na het doorworstelen van een menu (bij een 112- nood nummer? Grrrrrrr) krijg ik eindelijk een arts aan de lijn die me het hemd van het lijf vraagt en dan toezegt een arts te sturen.
Nog geen half uur later staat er een ambulance en weer een half uur later zit ik naast zijn bed in een hokje op de eerste hulp. Ongelofelijk druk daar, er staan zelfs rijen op de gang, het personeel vliegt zich de benen onder hun minder edele delen vandaan.
Allerlei apparaten piepen en bliepen en het kost mij veel mentale moeite om al die geluiden te verdragen. De ene na de andere arts komt binnen wandelen en doet het 1 of ander. Iedereen schudt diens hoofd, niemand weet wat er aan de hand is, behalve dan dat het niet oké is.
Rond half tien komt zoon ook binnen, die was op Ameland dus had wat reistijd nodig.
Na veel henen en weren komt er een transferverpleegkundige en wordt het geregeld dat hij tijdelijk in een verpleegtehuis komt want alleen zijn is nu niet aan de mogelijke orde. Voor hoe lang hij daar zal moeten blijven is totaal onbekend, er zullen de komende dagen tal van onderzoeken gaan volgen…
Het enige dat we nu wel weten is dat hij, zoals hij nu is, absoluut niet alleen kan zijn en aangezien ik niet bij hem in woon kan hij dus niet in zijn eigen huis zijn. Dat doet wel wat met een mens van 93 jaar en 3.5 maand kan ik je vertellen.
Zoon en ik overleggen wat er nu allemaal als eerste gebeuren moet en geregeld moet worden en we verdelen de taken en gaan aan de slag.
Ruim na 2-en val ik mijn eigen huis binnen en ontvangt manlief me met koffie want daar ben ik wel aan toe natuurlijk.
Gelijk aan de bel want er moeten veel mensen en instanties gebeld worden.
Zit nu met mega kromme tenen op de bank want bij elk bedrijf kom je in een menu terecht en hoor je uiteindelijk ‘al onze medewerkers zijn nog steeds in gesprek, nog een moment geduld aub’… hoeveel momenten wordt je als beller geacht geduld te hebben? De minuten tikken weg en mijn telefoonrekening zal eind vd maand ook geen feestje zijn met als die servienummers. grrrrrrrrrrrr

Niks lange ritten, 2x, vandaag. Niks licht en donker in Antwerpen Zoo. Niks knuffelen met geëmigreerd vriendje. Snikkkk

Tja…zo zie je maar… plannen in een kabeltje zetten is leuk maar daar kan zo maar een kink in komen…

Verder is het op dit moment wel fijn dat er (ogenschijnlijk) niks ergs aan de hand is met mijn heerschap maar de duvel zit altijd in een doosje dus wanneer en hoe hij eruit zal ploppen wachten we maar af… we kunnen immers niks doen nu behalve dat afwachten…

BAH! Ik me mijn maandag van deze week toch wel een beetje anders voorgesteld