Mie toe

De inmiddels 44 jarige, Alyssa Milano (bekend al vanuit haar kindertijd van diverse tv-series en films) ontketekende ruim een week geleden een explosie aan talloze berichten over de hele wereld door op Twitter een oproep te plaatsen waarin ze meisjes/vrouwen, die seksueel geweld hadden ervaren, vroeg met hun verhaal naar buiten te komen.

Tja… wat doe je dan???

Ook ik ben van mening dat er nog steeds, al hoe onbegrijpelijk dat ook is, een heel groot taboe ligt op dit thema. Het overkomt meisjes en vrouwen over de hele wereld, ongeacht milieu of wat ook maar. Het is niet van nu, het is van alle tijden. Hoe men er mee omgaat is daarnaast ook nog eens afhankelijk van de generatie waarin men geboren is. Hoe ook maar je verleden was, hoe ook maar je heden is, noem het maar op… 1 van de vele emoties die met dit thema gepaard gaan is schaamte.

Mijn gedachten toll(d)en in het rond, wel of niet vertellen, en zo ja wat dan wel benoemen en wat niet? Ik wilde er geen openbare aandacht aan besteden, ook niet op mijn blog, en toch… doe ik dat nu wel. Ik plaatst geen links, ik heb heel bewust niet de officiële titel boven mijn blog gezet. Waarom ik er nu wel iets over schrijf?

Omdat mijn maandagmeneer er vol van is. In tranen was hij nadat het lichaam van Anne gevonden was en 2 dagen later in onze stad, bij het politiebureau, een auto was aangetroffen met het lijk van de 12-jarige Djamila. Deze en andere ‘slachtoffers’ zijn de afgelopen dagen constant onderwerp van gesprek geweest tussen hem en mij. Hij snapt er helemaal niks van en ik probeer hem dan met mijn lekenkennis uit te leggen hoe het werkt met het rechtsysteem in ons land. Hij vroeg op zeker moment ook waarom er zo weinig aangifte gedaan wordt door meisjes/vrouwen… Nou heb ik een zeer rappe tong en ik spreek 99 van de 100x vóór ik nadenk over wat ik wil zeggen maar hier deed ik dat dus niet. Ik wikte zeer zorgvuldig mijn woorden en probeerde het zo mild mogelijk uit te leggen, wat me (uiteraard) maar zeer matig lukte.

Afgezien van allerlei emoties, inclusief gedachten (zonder die in goed of fout te definiëren), die je als slachtoffer hebt… (afgezien ook van het feit dat je nooit iets kunt bewijzen, het is altijd jouw woord tegenover dat van hem en hij wordt altijd het eerst geloofd omdat zijn soortgenoten degenen zijn die jou aanhoren/behandelen etc…)

a) Je bent slachtoffer van geweld op de meest kwetsbare manier van een?
… Juist! Een man (meestal).
b) Je komt op het politiebureau om aangifte te doen… Wie krijg je voor je?
… Juist! Een man.
c) Je moet onderzocht worden… Welk geslacht hebben de meeste artsen?
… Juist! Een man.
d) Je komt in de rechtbank om de dader te laten zien dat je boven hem staat… Welk geslacht heeft de advocaat? Welk geslacht heeft de procureur? Welk geslacht heeft de rechter?
… Juist! Een man.
e) Je komt in het circuit van profesionele hulpverleners…
… Juist! Een man (merendeel).

Veel mannen denken nog steeds dat:
a) jij een onderwerp bent dat alleen maar bestaat ter hun gerief
b) hoe je je ook kleedt / gedraagt… het is je eigen schuld, jij daagde hem immers uit
c) je zei wel nee maar als vrouwen nee zeggen bedoelen ze ja

Ja ik ben slachtoffer van deze vorm van geweld. Ja ik ben moeder van 2 die dat ook zijn. Ja, wij dragen die schade ons hele leven met ons mee en leren nog steeds hoe ermee om te gaan, elke dag weer voer je strijd tegen de demonen uit het verleden. Ja het beheerst alles maar het OVERheerst niet (meer). Kan ik zeggen dat de daders bestraft zijn? Nee, dankzij onze geweldige rechtstaat is dat niet het geval! De daders kregen in het 1e geval helemaal niets, in het 2e geval psychologische begeleiding opgelegd, in het 3e geval alleen maar een waarschuwende tik op de vingers, in het 4e geval beiden een schadevergoeding van 15.000 gulden en vele andere giften elk dankzij een procedurele vormfout en in het 5e geval een taakstraf van 120 uur platsoenendienst.

Natuurlijk steun ik de oproep van Alyssa vanuit mijn emoties, het taboe mag er heus wel af, hallo we leven potverdorie in 2017 inmiddels. Maar… of het taboe ooit werkelijk opgeheven zal worden, zelfs in onze ‘geweldig (verrotte) westerse samenleving? Dát betwijfel ik dus ten zeerste, voor de volle 100% want het ‘broederschap’ der (walgelijke) mannen hebben nu eenmaal de macht en hun woord gaat altijd boven dat van vrouwen.

Over Melody

❤️-elijk Welkom én voel je vrij om je ❤️ te luchten. (mag ook in: mel62ko@gmail.com)
Voeg toe aan je favorieten: Permalink.

20 reacties

  1. Een lastig en heftig onderwerp waarbij je tóch niet alle slachtoffers over één kam kunt scheren.
    Natuurlijk moét het nee van iedere vrouw ook echt als nee geaccepteerd worden . dikke punt!
    En natuurlijk moet iedere man die op dit gebied in herhaling valt domweg gecastreerd worden al is een tweede kans soms al onverantwoord.
    Maar ik maak wel een aantekening bij zaken zoals nu in de Amerikaanse filmwereld spelen en wil niet uit het oog verliezen dat er wel degelijk vrouwen zijn erg veel voor hun carrière over hebben en ook dát is van alle tijden. Zodra de aandacht om hen heen verslapt is alsnog ruchtbaarheid geven dé manier voor aandacht.
    Maar begrijp me goed, ook dáár moet nee NEE zijn maar wordt er niet altijd nee gezegd uit economische overwegingen.

    • Klopt!

      Die kanttekening heb ik overwogen mee te nemen maar aangezien die aktie van deze filmster daar niet voor bedoeld is, liet ik het achterwege.

      Er zijn ‘beeroemdheden’ die minder beroemd waren geworden als ze niet de weg via het matras hadden belopen, of beter gezegd, begleden.
      Ook zijn er ‘slachtoffers’ als je kijkt naar de moeders dus in een vechtscheiding hun as-ex aanklaagden om maar de volledige voogdij te krijgen,,,de schade die de kinderen daarbij oplopen is groot maar komt zelden echt in beeeld.
      En natuurlijk zijn er mensen, zowel mannen als vrouwen, die seks als middel gebruiken om iets te bereiken en het naderhand als ‘geweld’ melden…

  2. Ben nog steeds blij dat ik met (in) mijn ‘gevoelige ziekte’ daar nog steeds weerstand aan heb kunnen bieden.
    Het is pure misdaad!

  3. Ik heb deze keer bewust gezwegen. Al helemaal op fb.
    Het is de schaamte waardoor vrouwen zwijgen. Zelfs mijn therapeut begrijpt dat niet. Logisch: ook een man…
    Vorige week was er weer een uitspraak. De rechter oordeelde dat de verkrachter onschuldig was “want het slachtoffer had niet duidelijk aangegeven dat ze niet wilde.” Hij vergat er bij te zeggen dat ze sliep en de dader zijn hand op haar mond hield. Gebeurde op een kazerne in Nederland. Ik word hier zó moet van. En boos. Houdt het ooit op…? Iedere keer dat het op het nieuws verschijnt, denk je er zelf ook weer aan.
    Dikke knuffel ♥

    • Mijn blogs verschijnen niet op FB, heel bewust niet, en zeker niet in dit geval.
      Ja precies!! Toen ik ooit aan een psych uitlegde hoe een ‘slachtoffer’ de drempels ziet gaf hij naderhand aan dat hij door mijn uitleg wel iets meer begreep van de schijnbare onoverkomelijkheid van die drempels.

      Ronduit tenenkrommend. Ja klopt.

      knuffel xxx ♥♥♥

  4. een vreselijk iets van alledag , toen en nu en ik ben bang ook in de toekomst
    ik ben man , maar begrijp de mannen niet die zoiets doen , en ook niet die er nadien over moeten beslissen wat er met de dader gebeuren moet

  5. Heftig Mel.. moedig dat je er toch over schrijft!
    Loslaten kun je het nooit lijkt mij.. Dikke knuffel XXX

  6. Pittig stuk, Mel. Het is echter tegenwoordig al fout als een man zomaar een compliment geeft aan een vrouw. Ik denk dat heel veel vrouwen achteraf pas bedenken, dat ze iets eigenlijk niet wilden. Kun je dan ook spreken van seksueel geweld? Ik heb daarover mijn twijfels.
    Nog even en in Hilversum wordt het Gooise matras het raam uit gegooid en komen daar allemaal verhalen naar buiten.
    Hoe je het ook wendt of keert, elke vorm van geweld is misdadig en moet op een degelijke manier bestraft worden.

    • Tja… en toch tig keer geredigeerd…

      Daar heb je wel gelijk in…. de hele belevingswereld is scheef. Ik snap wel waarom er mannen zijn die niet meer spontaan hun (klein-)kinderen durven knuffelen, op schoot pakken etc en al helemaal niet in het openbaar…bizar toch!

      Ook dat is een aspect waar veel mensen zich het hoofd over breken, ik denk zelf van niet, achteraf spijt hebben van iets dat je deed? Je deed het immers toch echt wel zelf toch?

      Eh ja als dat gebeurt dan stroomt de sociale media zeker over…

      Dat vind ik dus ook.

  7. Moedig dat je er hier over schrijft, maar ………… de realiteit is dat er mee too gezegd word en dat de wereld weer door gaat.
    Voor oordelen weg nemen en respect voor elkaar helpen in mijn ogen meer. Want weet je, dat rechters, officieren van justitie en advocaten veel al mannen zijn is een misverstand, ik kom vaker vrouwen tegen dan mannen. Ook bij de politie, artsen en hulpverleners is 50 % vrouw.
    Ik zwijg expres in de social media en op mijn blog over mijn verleden, niet uit schaamte, maar omdat ik het negatieve graag ombuig in iets positiefs.
    Seksueel geweld zal nooit uitgeroeid kunnen worden, helaas, maar de schade kan wel zo veel mogelijk voorkomen worden door degene die het overkomen is gelijk te geloven, te steunen en de openheid te geven om er over te praten als daar behoefte aan is. Dat moet je kunnen, dat besef ik terdege, maar gelukkig kan ik dat. En zo probeer ik tegen seksueel geweld te vechten, door de schade die ik opgelopen heb bij andere te beperken.

    • Dat klopt… het leven gaat altijd door, ongeacht wat er ook gebeurt.

      Respect is zeker van groot belang maar in onze cultuur wordt respect geeist voor iemand die zo’n vergrijp begaat, ook van de slachtoffers, want ohjee die dader heeft een slechte jeugd gehad of andere flauwekul waardoor het vergrijp als ‘mild’ wordt bekeken terwijl de slachtoffers de rest van hun leven moeten strijden tegen het leed.

      Misschien kunnen anderen het… ik niet…. respect opbrengen voor iemand die zijn gore poten niet thuis kan houden.

      Hopelijk heb jij gelijk met het aantal vrouwen in die werkzaamheden, ik kwam ze niet tegen in geen van alle keren helaas. Ik kwam alleen maar mannen tegen die duidelijk lieten zien dat zij zich op hun zwengel getrapt voelden door mijn (en die van anderen) aanklacht … ik zwijg hierover nu maar verder al jeuken mijn vingers

      En wat Kakel schreef, is niet een uniek geval.

      Respect voor de medemens … ja… maar voor een zeker deel ervan, absoluut niet.
      spreiden over een weg heen met aan weerszijden bomen… Zulke ‘heerschappen’ op een rij erachter…. slachtoffers en moeders ervan eronder met allemaal een botte kaasschaaf in de handen en raspen maar… uiteraard die ‘heren’ wel ff volpompen met bloedstollende middelen zodat ze niet te snel doodbloeden…

Lucht je ❤️

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.