Je hebt van die data, elk jaar terugkerend, die veel emoties met zich meebrengen. Soms zijn zulke dagen juist iets om naar uit te kijken en je op te verheugen maar soms helaas ook juist het tegenovergesteld. Vandaag is dus zo’n dag voor mij. Ik vertikte het dus ook pertinent om vandaag op de bank te blijven zitten en in gepieker te verzanden. De afgelopen dagen op weg naar de dag van vandaag waren al geen pretje. Mede natuurlijk door de gebeurtenissen aan het begin van deze week met hun impact schoot ik eergisteravond bijna in een psychose, gelukkig kon mijn wondermiddel dat verhinderen maar maakte ik wel een beroerde avond en nacht door.
Vanochtend dus op tijd uit de veren en met mijn meisje de auto in… de grens over, op weg naar een dierentuin die ik al kende maar zij nog niet, Zoo Osnabrück om precies te zijn.
De reis erheen verliep probleemloos gelukkig en even over 10-en liepen we door de ingang nadat we gratis entreekaartjes hadden ontvangen. Dat waren al 2 mazzeltjes. Dat meerderen zouden volgen wisten we toen nog niet.

In het park was het erg rustig, dat vinden wij altijd mazzel, nr 3 dus. We hadden alle ruimte om foto’s te maken en ook alle rust daarvoor want niemand liep ons voor de voeten. Enig nadeel was natuurlijk wel het feit dat het winter is, in Duitse Dierentuinen houdt dat in dat maar 1 horecagelegenheid open is, meestal die gelijk bij de ingang en daar heb je weinig aan als je halverwege het park bent, zoals in dit geval een heel groot park dat ook nog eens voornamelijk gebouwd is op heuvels. Het weer was overigens prima, rondom 1 graad maar amper wind. Mijn jas is heel de tijd los gebleven, sterker nog, op zeker moment heb ik hem zelfs uitgedaan.

Op zeker moment spotte ik beweging en wat zag ik? Mazzeltje nr. zoveel want ik zag dat Mama Serval 2 kittens had, die waren behoorlijk aan het dollen. Wat een schitterend gezicht, daar hebben we dus ook heel lang bij staan/zitten kijken en in onze beide fotomappen zul je daar dus ook veel foto’s van aantreffen.

Het park beschikt over een grote uitgebreide en diverse dierencollectie. Daarnaast is het park ook volledig in beweging want men is aan het uitbreiden. Ik zag al veel nieuws dat er nog niet was toen ik er in 2016 was.. en dus nog veel in aanbouw. Het jaargetijde zorgde er echter ook voor dat we een aantal dieren niet voor de lens konden krijgen, ze waren of binnen en de ruiten te vies of de onderdak-verblijven waren niet toegankelijk voor publiek. Het zij zo.

Eind van de middag moesten we nog even ons best doen om de olifanten voor de lens te krijgen. Vooral voor Petra natuurlijk. Zij had al aangegeven heel heel graag recente foto’s te willen hebben en tja aangezien zij geen foto’s plaatst waarop iets van omheining of publiek zichtbaar is .. en in dit park juist veel omheining aanwezig is was dat nog wel even een uitdaging maar daarin zijn we gelukkig ook weer goed geslaagd dus via WeTransfer kon ik haar zopas weer blij maken.

Eenmaal weer thuis, zonder problemen onderweg, konden we aan de koffie en thee schuiven en de foto’s gaan bekijken…
Daphne hield er na selectie 400 over en ikzelf 275.

Het is in ieder geval een dierentuin die ik van harte kan aanbevelen… de winter heeft zo zijn charme, ook op zo’n plek en dat men de openingstijden en de kosten aanpast is natuurlijk ook mooi meegenomen. Het parkeren is er nog gratis ook.