Mag ik slaan?

Vroeg ik mijn spiegelbeeld gisteren

toen ik weer in het kleedhok stond en me van mijn bezweette kleding ontdeed en schone kleding aandeed terwijl ik probeerde tot rust te komen.

Rond 8.30 stapten we het ziekenhuis in Groningen in en na enig zoeken waren we op plek van bestemming, een agenda die de rest van de ochtend in beslag zou nemen. Op zeker moment was het dan zover dat ik meegenomen werd naar een andere ruimte alwaar men een mri zou uitvoeren.
Lig je dus op zo’n plank in zo’n buis met amper cm’s ruimte om je heen. Je hoort de gekste dingen en je moet de stem gehoorzamen. Die buis is erg lang en je kunt geen kant op, geen pretje als je redelijk claustrofobisch bent aangelegd.
Ik had op voorhand duidelijk kenbaar gemaakt dat ik niet alleen fysiek patiënt ben maar zeker ook mentale bagage bij me heb en dat men er dus niet vanuit moest gaan dat alles prima zou verlopen maar dat ik wel bereid was mijn best te doen.
“Geen enkel probleem… U krijgt een bal in de hand, als het niet meer gaat knijpt u in die bal en dan halen we u er gelijk uit…”
En ja hoor, alle ervaringen van 50 jaar ziekenhuisellende ten spijt was deze achterlijke koe wederom zo stom een witte jas op diens woord te geloven. (zucht, wanneer leer ik dat nou eens af?)
Ik waarschuwde op zeker moment verbaal dat het niet lang meer zou gaan… reactie was: als het niet gaat, knijpt u in de bal… Op zeker moment ging het écht niet meer dus kneep ik in die bal.  Geen reactie. Nogmaals knijpen – geen reactie dat herhaalde ik meermalen. Bij elke kneep ging er een alarmbel. De cardioloog en de andere witte jassen die eromheen stonden waren kennelijk stokdoof.
De paniek kreeg de overhand en tja dan is mijn taalgebruik iets minder netjes; toen klonk een stem: “wilt u eruit?” en ik antwoordde bevestigend er gebeurde even niets dus kneep ik weer in die bal, daarna werd de vraag nog 5x herhaald, mijn antwoorden werden steeds minder netjes. Mijn laatste antwoord was dat ze me er ‘nu’ uit moesten halen als ze niet wilden dat ik het hele ziekenhuis bij elkaar zou gillen en dat mri apparaat aan flarden zou trappen.
Op de toppen van mijn zenuwen, stromende tranen van én enorme paniek maar meer nog ontploffende woede om zoveel respectloos gedrag zat ik op een gegeven moment buiten die buis rechtop te trillen als een espenblad, en te hijgen als een oud paard want ik dacht werkelijk dat ik zou stikken door gebrek aan zuurstof, ik had geen lucht. Mijn borstkas stond op ontploffen.
Ik wilde opstaan om te vertrekken naar het hok met mijn kleding etc maar dat ging niet want ik duizelde dusdanig dat 2 witte jassen me vast moesten grijpen om te voorkomen dat ik onderuit zou gaan. Het duurde dus wel ‘even’ voordat ik weer bij man in de wachtkamer zat, waar hij mij koffie in de handen drukte terwijl wij wachtten op de volgende witte jassen-afspraak en ik hem, nog enigszins stotterend door emoties, kon vertellen wat er gebeurd was.
Er was een aantal cardiologen aan de orde gisterenmorgen en de laatste die ik zou ontmoeten moest een echo afnemen. Terwijl ik met haar meeliep zag ze wel aan me dat ik nogal onrustig was, toen we in de betreffende kamer binnen waren zijn we eerst gaan zitten en wilde ze dat ik zou vertellen waarom  ik zou onrustig was. Ik heb dus maar eventjes haarfijntjes uitgelegd dat patiënten meer zijn dan een zakje vel met inhoud. Dat het van essentieel belang is a) het dossier te kennen b) informatie te verstrekken die nodig is en c) dat het gebruik van een alarm-knijpbal door de  patiënt in het mri-apparaat niet vaker dan 1x ingedrukt zou moeten worden en dat dankzij mijn ervaring van ruim een half uur eerder ik niet meer half-claustrofobische klachten heb maar nu volledig en dat ik dus nooit meer, zelfs met goud toe nie, in een mri apparaat zou gaan liggen.  Een hartinfarct heeft impact…. op ieder mens…. niet alleen fysiek maar ook mentaal. Zeker op mensen die mentaal al een rugzak dragen, daar moet rekening mee gehouden worden…  Dat was zij wel met me eens dus ik hoop maar dat zij voortaan haar werk net iets anders zal uitvoeren maar ja ik ben natuurlijk niet het eerste nummertje dat zich ergens over beklaagt.
De komende week zit ik weer bij mijn eigen cardioloog hier in de stad en die zal het eea van mij te horen krijgen, ook heb ik inmiddels een vrachtlijst aan vragen dus hij kan zijn borst nat maken. En ik heb mezelf de opdracht gegeven alles te checken en dubbelchecken, niet weer de fout te maken een witte jas te vertrouwen, heb nu vaak genoeg de tol moeten betalen.
We waren om 14.30 thuis.. en de rest van de dag ben ik niet meer bijgekomen.
De nacht was drama met mega nachtmerries en dus kwam Anita me vandaag van de bank aftrekken en zette me in de auto, we zijn wat door de provincie gereden, hebben ergens lekker geluncht en ‘gewoon’ even genoten, relatief ontspannen.

Foto’s van vanmiddag: